ဝသုန်ကျော်
အခန်းထဲကထွက်လာပြီးအပြင်ကိုရောက်သည်နှင့် အေးစက်ခြောက်သွေ့နေသောရာသီဥတုကဆီးကြိုနှုတ်ဆက်လိုက်ချိန် မျက်နှာမှာအေးခဲသွားပြီး လူတစ်ကိုယ်လုံးလည်းတုန်ခိုက်သွား၏။
ဆွယ်တာထူထူပေါ်ထပ်ဝတ်ခဲ့သည့် Winter Jacket ရင်ဘတ်ကိုဆွဲစိကာလက်ကိုပိုက်ထားရင်း အောက်ထပ်ကိုပြေးဆင်းလိုက်တဲ့ခြေလှမ်းတွေကမြန်မြန်ဆန်ဆန်။
သေချာကြည့်မယ်ဆိုရင် ပုံမှန်ချိန်တွေထက်ပြုံးချိုနေတဲ့ဝသုန့်မျက်နှာက ကျေနပ်ခြင်းတွေအပြည့်နှင့်ခြေလှမ်းတွေကလည်းမြောက်ကြွကြွဖြစ်နေသလားတောင်မသိ။
ဟုတ်တာပေါ့၊ အမျိုးသားလေးထည့်ပေးလိုက်တဲ့ ချစ်သက်လက်ဆောင်အနွေးထည်လေးကိုနှစ်ထည်တောင်ဝတ်လာခဲ့ရတော့ သာမာန်အချိန်တွေထက်တက်ကြွလန်းဆန်းနေမှုက နှစ်ဆဖြစ်နေပြီပေါ့။
အောက်ထပ်ရောက်ချိန် ဘာမှမရှိတဲ့အင်္ကျီလေးပေါ်ကိုနှစ်ချက်မျှဖွဖွခါလိုက်ပြီးမှ ဆေးရုံကိုသွားရန်ခြေလှမ်းပြင်လိုက်ချိန် စောစောစီးစီးမှာမအေးတဲ့အတိုင်းပြေးလွှားကစားနေကြတဲ့ ကလေး ၃ ယောက်ကိုဝန်ထမ်းအိမ်ရာရှေ့ရှိမြေကွက်လပ်လေးတွင်တွေ့လိုက်၏။
တိုင်းရင်းသားကလေးတွေမို့ ဒီလောက်အအေးကိုမမှုကြလေသလား၊ တော်ရုံတန်ရုံဖျားနာတတ်ခြင်းမရှိကြခြင်းက ဘုရားပေးတဲ့ဆုလာဘ်တွေထင့်။
ဝသုန့်ကိုတွေ့လိုက်ချိန်အပြေးအလွှားအနားရောက်လာပြီး နှုတ်ဆက်ကြတဲ့မျက်နှာလေးတွေက အသားလေးတွေပတ်ကာမွဲခြောက်ခြောက်။
"ကဦး"
"ဗျ"
"ခွေကာနကလိုင်း"
(ဘယ်သွားမလို့လဲ)
"ဆေးရုံ"
"နအိမ်ကျန်မား"
( စားပြီးပြီလား)
"ကအိမ်ကျန်"
(စားပြီးပြီ)
"ဇိန်မဲ့"
(ဘာဟင်းလဲ)
"ပေါင်မုန့်"
ပေါင်မုန့်ကိုချင်းလိုမပြောတတ်တော့ မြန်မာလိုပြောလိုက်ချိန် ပြုံးဖြဲဖြဲရုပ်လေးတွေနဲ့လက်ဝါးဖြန့်လာတော့ အိတ်ထဲကတုတ်ထိုးချိုချဉ်လေးတွေကိုတစ်ယောက်တစ်ခုပေးလိုက်ချိန် ခုန်စွခုန်စွနှင့်လူကိုမြှောက်ပြောပြန်၏။
