အခန်း (၃၀)
ဒီစကားကိုတော့မုန်းမာန်စိတ်ရင်းနဲ့ပြောလိုက်မိတာပါ။ သိုပေသိ နှစ်ယောက်လုံးကနားလည်ဟန်မတူဘဲ ငေးကြည့်နေပုံကြောင့် ဝသုန်လာမှပဲရှင်းခိုင်းလိုက်တော့မယ်တွေးကာ...။
"ဆာရင်စားကြတော့လေ...။ အစ်ကို့ကိုအားမနာနဲ့၊ စားကြ...စားကြ"
"မဆာသေးပါ...ကဦး,တို့အရင်စား"
"မစားပါဘူး၊ အဲ...ဝသုန်စားလိမ့်မယ်။ အစ်ကိုက..."
"အာ...ကိမ်မ,မေ့...ဆန်ပြုတ်ရှိဒယ်...ကဦး,ဖျားသာဆို..."
"မဖျားပါဘူးကွာ...ဗိုက်...ဗိုက်အောင့်နေလို့"
ချင်းမလေးကသွက်သွက်လက်လက်နဲ့...။
"ငါဆန်ပြုတ်ထည့်ပေးမယ်လေ"
"အင်း...ထည့်လိုက်၊ စားမယ်လေ။ မင်းတို့လည်းစားတော့"
"ရဒယ်...ပီးမှ"
မုန်းမာန်ရှိနေရင်နေရခက်နေမယ်ထင်မိလို့ ဆန်ပြုတ်ကိုခပ်မြန်မြန်စားလိုက်ပြီးအပေါ်ပြန်တက်လာခဲ့သည်။ ဟားခါးကိုမလာခင်က စိတ်ရှိတိုင်းဝယ်ခဲ့မိတဲ့လက်ဆောင်တွေထဲကနေမွှေနှောက်ကြည့်လိုက်တော့ ဆွယ်တာတစ်ထည်ထွက်လာ၏။
လှေကားထိပ်ကနေဗန်ကျုံးကိုအော်ခေါ်လိုက်ပြီး သူ့ကောင်မလေးအတွက်ဆိုကာပေးလိုက်တော့ သဘောကျဟန်နှင့်ကာလောင်သွပ်ဆိုကာပြန်လှည့်ပြေးသွားသည်။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်လေးတွေကိုကြည့်ကာ ဘာလုပ်ပေးလို့ရမလဲမုန်းမာန်တွေးမိပြန်သည်။
ကိုယ်တွေဘဝနဲ့ယှဉ်တွေးမိတော့ စိတ်ထဲမကောင်းဖြစ်မိ၏။ ဘဝပေးအခြေအနေတွေကခြားနားကြလေတော့ အိမ်ထောင်ဦးအချိန်လေးမှာတောင်မပျော်နိုင်ကြတဲ့အဖြစ်ကို စိတ်ထဲမကောင်းနိုင်။
သူတို့အတွက် ဝသုန်ပြန်လာရင်တိုင်ပင်ရမယ်လို့ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်၏။ အိမ်ကတော့ဆက်ငှားရမဲ့အတူတူ အဖော်လည်းရအောင်ခေါ်ထားတာကအကောင်းဆုံး။
****************************
ဝသုန်ကျော်
အခန်းထဲဝင်လိုက်တာနဲ့လက်ထဲကဖုန်းကိုချပြီး သိချင်စိတ်လေးနဲ့လှမ်းကြည့်နေတဲ့ပြေ,က...။
