Bones & All

55.

- Πως νιώθεις σήμερα Jimin;

- Όπως και χθες.

Κάθε μέρα έχω μιάμιση ώρα συνεδρία με την Somin. Είναι μια από τις 3 ψυχολόγους του ορόφου μας και ενώ μπορώ να καταλάβω πως είναι καλή δεν μπορώ να της ανοιχτώ. Με τον Namjoon ήταν αλλιώς. Ούτε εκεί είχα ιδέα κάθε φορά τι υποτίθεται πώς έπρεπε να πω, αλλά πάντα κάπως κάτι έκανε και ξεκινούσα να του λέω μέχρι και την πιο μικρή λεπτομέρεια. Δεν το κάνω επίτηδες όμως. Έτσι νομίζω τουλάχιστον. Ακόμα μου έχει μείνει αυτό που μου είπε την τελευταία φορά που τον είδα «Μπορώ να δω ότι έχεις χτίσει ξανά αυτό το τείχος γύρω σου όπως την πρώτη φορά που μιλήσαμε».

- Δεν νομίζω πως έχω κάτι να σου πω... λέω και την βλέπω να κουνάει καταφατικά το κεφάλι της.

- Αν σου ζητούσα να μου πεις τρία συναισθήματα που ένιωσες όταν ήρθες εδώ τι θα μου έλεγες;

- Άγχος, πολύ άγχος.

Γνέφει.

- Θυμό

- Με ποιον;

- Με τους γονείς μου.

- Μόνο; ρωτάει και δαγκώνω το εσωτερικό του στόματος μου πριν απαντήσω.

- Όχι

- Και με ποιον ή τι άλλο;

- Με μένα.

- Κράτα το αυτό, απαντάει χαμογελώντας αλλά δεν μου βγαίνει να ανταποδώσω.

- Και τι άλλο ένιωθες;

- Απογοήτευση, λέω κοφτά.

- Έχουμε τρεις πολύ δυνατές λέξεις, έτσι δεν είναι;

- Υποθέτω

- Η απογοήτευση και ο θυμός σχετίζονται και τα δύο με σένα;

- Ναι

- Μπορείς να μου το εξηγήσεις;

Την κοιτάζω και ξεφυσάω ενοχλημένα καθώς βολεύομαι καλύτερα στην θέση μου. Ας μιλήσουμε.

- Ρε ήταν όλα στο χέρι μου. Ό,τι κάνω είναι δικές μου γαμημενες επιλογές. Κανείς δεν μου είπε σταμάτα να τρως, κανείς δεν μου είπε να τα γαμησω όλα.

- Θα μπορούσες, πάει να πει αλλά την διακόπτω απότομα.

- Όχι μισό! Εχω πει τα ίδια και τα ίδια εκατό φορές. Το έχω εμπεδώσει τόσο καλά μέσα μου το ότι νιώθω πως για όλα φταίω εγώ που ότι και να μου πεις τόσο εσύ όσο και ο οποιοσδήποτε άλλος δεν θα μου κάνει κάποια διαφορά. Όλα απλά μου ακούγονται μαλακιες, λόγια του αέρα. Είσαι εδώ πίσω από ένα γραφείο σε μια κλινική και ξέρω κάνεις την δουλειά σου αλλά κάνεις απλά αυτό, την δουλειά σου. Πληρώνεσαι και μετά πας σπίτι σου σαν να μην έγινε κάτι. Που όντως δεν έγινε, συνεχίζεις την καθημερινότητα σου. Όμως εγώ μένω κλεισμένος εδώ μέσα και κάθε μέρα είναι το ίδιο πράγμα. Μια επανάληψη. Σκέφτομαι πως αν τα είχα κάνει όλα αλλιώς εκείνη την μέρα στην σχολή και αν δεν με ένοιαζε τι θα πουν οι άλλοι τότε δεν θα ήμουν εδώ.