Bones & All

57.

Αφήνει κάτω το κινητό του. Δεν μου απάντησε πριν, μόνο σχολίασε το ότι άργησα.

- Πως είσαι; ρωτάω ξανά και περνάει το χέρι του μέσα από τα μαλλιά του αποφεύγοντας να με κοιτάξει.

- Καλά

Χαμηλώνω λίγο το κεφάλι μου ψάχνοντας το βλέμμα του.

- Αλήθεια; Αυτό ήταν ένα από τα πιο ξερά «καλά» σου, λέω χαμογελώντας στραβά.

Κουνάει καταφατικά το κεφάλι του και πίνει μια γουλιά από τον καφέ μπροστά του.

- Εσύ; Μου έλεγες αλήθεια στο τηλέφωνο; ρωτάει σηκώνοντας επιτέλους το βλέμμα του.

- Δεν φαίνεται;

- Όχι, γι'αυτό σε ρωτάω.

- Τα πάω καλά.

- Έβαλες κιλά; ρωτάει κάνοντας το στομάχι μου να σφιχτεί περισσότερο από πριν.

- Τι με ρωτάς καν;

- Α και αυτό απαγορεύεται; απαντάει με ειρωνικό τόνο και σφίγγω τα φρύδια μου.

Κάθομαι πίσω στην καρέκλα σταυρώνοντας τα χέρια μου στο στήθος μου.

- Γιατί τι άλλο απαγορεύεται;

- Άστο, λέει ξεφυσώντας ενοχλημένα.

Το βλέμμα μου καρφώνεται στο πλάι, δαγκώνω το εσωτερικό του στόματος μου ενώ το μόνο που μπορώ να ακούσω είναι ο ήχος που κάνει το πόδι του καθώς πηγαίνει νευρικά πάνω κάτω. Δεν μπορώ να καταλάβω τι έχει.

- Γιατί ήρθες σήμερα εδώ; Για να μου την μπεις; ρωτάω τελικά πιο απότομα από όσο υπολόγιζα αλλά το μόνο που κάνει είναι να κουνήσει το κεφάλι του.

- Δεν στην μπήκα Jimin.

Δεν απαντάω και για ένα λεπτό τουλάχιστον δεν λέμε τίποτα. Είναι η πρώτη φορά που νιώθω άβολη σιωπή μαζί του. Με το άτομο που πίστευα πως δεν θα το νιώσω ποτέ αυτό.

- Τι έχεις;

Αυτήν την φορά δεν απαντάει αυτός και αναστενάζω τραβώντας την καρέκλα μου πιο κοντά του.

- Το βλέπω ότι κάτι έχεις Tae.

- Δεν ξέρω.

- Δεν ξες τι έχεις ή δεν ξες πως να μου το πεις;

- Το δεύτερο υποθέτω, λέει και γνέφω.

- Έχει να κάνει με εμένα; τον ρωτάω και σφίγγει τα χείλη του δίνοντας μου την απάντηση.

Δεν είμαι βλάκας.

- Απλώς ανησυχώ. Ανησυχώ ότι θα έρθει κάποια στιγμή που θα σε κοιτάω και το μόνο που θα νιώθω θα είναι...