Bones & All

59.

- Δεν το θες; ρωτάει δείχνοντας το γιαούρτι στον δίσκο μου και κουνάω αρνητικά το κεφάλι μου.

Κοιτάει τριγύρω φευγαλέα και το παίρνει γρήγορα στον δικό του δίσκο.

- Δεν μου αρέσει σκέτο.

- Μόνο για αυτό δεν το τρως; ρωτάει με ύφος αλλά δεν απαντάω.

Αντ'αυτού δαγκώνω την τελευταία μπουκια από το μήλο μου.

- Να σε ρωτήσω, του λέω και μουρμουρίζει καθώς ανοίγει το γιαούρτι και πετάει το κάλυμμα στο πιάτο μου.

Τον αγριοκοιτάζω παίρνοντας το πάνω από το μισό φαγωμένο σάντουιτς μου και αφήνοντας το στην άκρη του δίσκου.

- Τι κάνεις όταν νιώθεις πως δεν θα βγεις ποτέ από εδώ μέσα;

Παγώνει τις κινήσεις του για μερικά δευτερόλεπτα και μετά με κοιτάει αφήνοντας το κουτάλι του κάτω.

- Έτσι νιώθεις;

- Όλοι εδώ μέσα δεν νιώθουν έτσι; Κάποιες φορές τουλάχιστον.

- Εγώ δεν νιώθω έτσι, λέει απόλυτα και αρχίζει ξανά να τρώει το γιαούρτι με πιο γρήγορες κινήσεις από πριν.

Πετάει το άδειο κουπάκι στον δίσκο και σηκώνεται αρχίζοντας να μαζεύει τα σκουπίδια. Πάω να πω κάτι όμως με κόβει.

- Και αν νιώθεις όπως λες, θα τρως και θα το παλεύεις. Γιατί μόνο έτσι θα βγεις από εδώ μέσα. Αυτό κάνουν όλοι.

Δεν απαντάω. Εύκολο να το λέει αυτός που πλέον κάθε μέρα του είναι όλο και πιο εύκολη.

- Πάω πάνω, πάρε μου νερό μετά, λέει πριν φύγει.

- Αλιμονο, μουρμουρίζω ενοχλημένα.

Γυρνάει ξανά να με κοιτάξει.

- Θα σου πάρω...

_________

Μορφάζω με το που μπαίνω μέσα στο δωμάτιο από την μυρωδιά που μάλλον δεν θα συνηθίσω ποτέ και πετάω το μπουκάλι στο κρεβάτι του πριν κάτσω στο δικό μου. Τον κοιτάω που το ανοίγει και πίνει μικρές γουλιές. Το δέρμα του χλωμό και τα μάτια του καρφωμένα στην πόρτα.

- Οριακά πρέπει να ζητήσουμε να αλλάξουμε δωμάτιο και να κάψουν αυτό, λέω μισό αστεία μισό σοβαρά ενώ σηκώνομαι για να σταθώ ακριβώς μπροστά από το ανοιχτό παράθυρο.

Καλά που το έχουμε και ανοιχτό δηλαδή...

- Αν δεν σου αρέσει μπορείς να αλλάξεις, απαντάει καθαρίζοντας τον λαιμό του.