Münzevi

21.Bölüm

''Şermin''

Şermin ve Yusuf çay içiyorlardı, Yusuf: ''Senin ki bir az züğürt tesellisi oldu...'' dedi. Şermin: ''Ah, ah... İki züğürt! İstanbul çok pahalı şehir... Öyle evi- tabii ya!!! Abi buldum!!'' dedi sevinçle Şermin. Yusuf merek etti: ''Ne buldun?'' dedi. Şermin: ''Evi Kars'tan kiralayacağız... Fotoğraflarını telefondan gösteririz, neresi derse Kars'ın mahallesini söyleriz, oda bilmez'' dedi. Şermin'in dahice fikrini duyan Yusuf, elini andına vurdu ve: ''Gerçekten sen bu zekayla fen lisesi mi okudun Şermin? Kim aldı seni oraya?'' dedi. Şermin sırıtan yüzünü birden astı ve: ''Aman sende hiç bir şey beğenmiyorsun!! Kendin üret fikir de onu yapalım!'' dedi. Yusuf düşündü, düşündü ve düşündü, hiç bir şey bulamadı, böyle fikirler anca Şermin'in aklına geliyordu... Şermin dalga geçerek: ''Yaa... Ya... Bulamadın dimi!??'' dedi. Yusuf: ''O zaman piyango bileti alalım, çıkarsa Zeliha'yı alırız, çıkmazsa...'' gerisini diyesi bile gelmedi... Şermin elini abisinin omzuna koydu ve: ''Üzülme be abi... Bir yetim sen misin? Bir züğürt sen misin? Aşağıdaki Keriman da züğürt, al işte tencere yuvarlanmış, kapağını bulmuş olur!'' dedi ciddi ciddi, Yusuf kardeşine garip garip baktı ve omzundaki eli yere atarak: ''Çok güzel Şermin! Aferin Şermin!! Böyle devam et Şermin, Ben burada neyin derdindeyim, sen dalga geç Şermin!'' dedi ve ayaklandı ki Şermin gülerek: ''Abi Tamam! Abi... Özür dilerim gerçekten... Abi... Otur...'' dedi. Yusuf oturdu ve: ''Öyle saçma salak fikirler varsa sende kalsın Şermin, dalga da geçme!'' dedi mızırdayarak. Şermin: ''Tamam abi, bir daha yapmayacağım...'' dedi gülümseyerek. Yusuf: ''Şaka bir yana, bana destek çıktığın için sağ ol...'' dedi. Şermin: ''Lafı mı olur abi? Sen bana analık babalık yaptın, ben de sana yapacağım, ne yapalım... Sen kendini üzme, buluruz bir şeyler...'' dedi. Şermin nine yavaşça geldi ve oturdu yanlarına: ''Bunu alıverin bakayım...'' dedi elindeki mendili uzatarak. Şermin ve Yusuf aldı ve açtılar. Ve açar açmaz kapattılar, çünkü içinde 7 bilezik 5 tane altın vardı... Şermin nine sevinçle: ''Bunları Zeliha'ya takarsınız, E Şermin de bir az yüzsüzlük yapıversin Tarık mıydı neydi o adam, işte ona bir ay için önceden maaş istesin, onunla da düğünü yaparız! Ha?'' dedi gülümseyerek. Şermin bu saf ve tonton nineciğini çok seviyordu, Yusuf da ikisi de sarıldı ninelerine... Ve Şermin ayrılarak: ''Ninem! Bunlar senin a gülüm! Olur mu öyle şey?!'' dedi ve geri uzattı mendili... Şermin nine hüzünle geri alarak: ''Siz o zaman kredi belasına bulaşacaksınız, belli oldu...'' dedi. Şermin aklından geçiriyordu zaten... Yusuf da en çok onu düşünmüştü ama nineleri istemiyordu. Şermin nine: ''Şermin... Kızım... Sakın öyle şey düşünmeyin çocuğum!! Amcalarınız yer anca o krediyi, bak hallerine... İyi değil o çocuğum, karışmayın ha? Siz benim sözümü dinlersiniz... Almayacaksınız değil mi kredi falan?'' dedi. Şermin: ''Yapacak bir şey yok ki...'' dedi, Yusuf: ''Dinleriz nenem de... Çok mecburuz ki buna, adama baksana neler istiyor...'' dedi. Şermin nine iyice titreterek sesini: ''Almayın çocuğum! Ona bulaşan ifla olmaz, haramdır o para...'' dedi. Şermin ninesinin abarttığını düşünüyordu... Yusuf ise nenesinin haklı olduğunu bilse de çaresizdi...

Şermin yatağını yaptı ve güp diye içine girdi, birden amcalarının eziyeti geldi aklına, gerçi şimdi hiç bir amcası kalmamıştı ya... Hepsi ölmüştü çoktan, bir Küçük amcası vardı o da Kars'ta yuvarlanıp gidiyordu... gözleri yaşla dolsa da hıçkırmamaya çalıştı ve sessiz sessiz ağladı...

Yusuf Şermin'e iyi geceler demek için geliyordu ki Şermin'in ağladığını fark etti, onu rahatsız etmemek için geriden iyi geceler deyip odasına gitti. Yusuf günlüğüne olan bitenleri yazdı ve yattı, günün muhasebesini yapınca aklına çok boş yaşadığı takıldı... Şermin kadar sorumluluk üstlenmediğini fark etti, hatta fedakarlık yapmadığını, şımarık, her dediğini annesine babasına yaptıran tek çocuklar gibi hissetti... Ve artık bir fedakarlık, hatta en büyük fedakarlığı yapması gerektiğini düşündü ve uykuya daldı.