Gölge

Acı Gerçekler

Ne en çok benim yüreğimi yakıyor biliyor musunuz? Onca sene, sadece bir bataklıktan kaçmak için daha büyük ve yanlış bir yol seçtiğimi fark ettim.  Ne acı dimi. Beni en çok yıkan ama o değil. Beni en çok yıkan onun sayesinde artık ailemin benim bilmedikleri, senelerdir sakladığım yüzümü farketmeleri. Zaten onların istedikleri belli ama neyse. Bu arada bir arkadaşım ver benim. Adı **** ve o kişi her gün maskeler ile dolanıyor ancak onun bir farkı var. O daha benliği kaybetmedi, şadde daha fazla zarar görmemek için kafesine sığındı. Güçlü olsa da hala hazır değil dış dünyanın onun içindekileri görmesini sağlamaya...

Biliyor musunuz ben yine neredeyse bir beyaz maskeye kapılıp gidiyordum. Onun yaydığı yalancı auraya kapılıp gidiyordum. Son anda bir arkadaşım sayesinde döndüm...

Biliyor musunuz bugün tam olarak 13.12.2016 da yine benim damarıma basan birini kovalamak için elim ile camı kırdım. Ciddiyim kırdım ama yumruk atmadım. O cam ve tahtamı birşey olan kapıdan geçip bahçeye doğru gitmeye başladı bende peşinden kapının cam kısmına güç uygulamak itip kovalayacaktım. İttim ve sağ elimi koyduğum yerdeki cam kırıldı. Ciddi birşey olmadı sadece 1, 2 kesik. Önemli olan o cam parçaları Çan'ımı acıtmadı hatta sınıfa girdiğimde bu duruma kahkaha atıyordum. Kafayı yedim.

Biliyor musunuz ben safozun tekiyim. Neden mi? Çünkü ben neredeyse bir maskeye yine kapılıyordum, neredeyse canımdan oluyordum (ya o cam şah damara gelseydi, benim pek umrumda olmazdı herhalde) ve o arkadaşıma inandım da yardım ettim. Etmez olaymışım o yüzsüze!!! O kazık attı mı attı. Benim onunla ortaklığı bitirmemin 2 nedeni vardı. 1. olan neden TEOG, 2. olan neden ise ailemin diğer yüzümü öğrenmesi. Ben her gün bir maske takmak zorundayım. Ailem ve akli dengem için ancak buna en kısa sürede inşallah bırakabilirim. Yine kendim gibi davranıyorum tek fark içimdeki fırtınayı göstermiyorum. O cama çok güç uygulamadım ve parçalandı. Sinirlerime hakim olmam lazım çünkü sinirlenince beklediklerinden fazla güçlü olabiliyorum. Bana tokat atsalar bile alıştığım, önceden onlardan gerçekten de tokat yemiştim. Bugün bir arkadaşım bana şunu sordu "5. sınıfta ne yaşadın sen allah aşkına?" Ona bunun cevabını veremem. Eğer öğrenmek istiyorsa ancak yazarak veririm. Çünkü o vakit aldığım yaralar hala kanıyorken, o yaraların daha fazla derinleşmesini istemiyorum. Ailem dövmedi veya onun gibi bir sıkıntım olmadı. Tamamı ile psikolojik bir sıkıntı yarattı ve şu anda ailem çok sevdiği söyleyemeyecek bir yapıya sahibim. Ne mükemmel değil mi. Ben hep ruhumdan derin ve geçmeyen yaralar aldım. Bunlar ile elimden geldiğince başa çıktım. En azından arkamda 1 kişinin olduğunu sanıyordum, ona çok güveniyordum. Güvenmez olaymışım, ona buradan teşekkür ediyorum bir de ondan kazık yemem eksikti, birde ondan kazık yemem eksikti. Ona çok teşekkür ediyorum bana bu acı gerçekleri tekrar hatırlattığı için. Bu hissin ne olduğunu tattırdığı için.

Sizin de böyle acı gerçekleriniz var mı? Var ise ve çözmekte sıkıntı yaşıyor iseniz yardımcı olurum. Merak etmeyin, daha o kadar delirmedik. Hala içimde insani yanlar taşıyorum, hala az da olsa duygularım var, hissedebiliyorum. Ben yanlışım bari siz olmayın. Siz eğer yardım isterseniz, derdiniz olur ise herzaman dinlerim. Onlar gibi, "O" gibi yüzsüz değilim. Onlar gibi kendimi adam zannetmiyorum, ne olduğumu biliyorum.

Sıkıntıları olan, sorunları olan ancak insanlar yaşamasın diye gerektiğinde kendini parçalayan biri olarak, kendimin ne olduğunu biliyorum.

Dışta görünen farklı bir insan, içinde ise zindanda hapis olan bir çocuk + boynunda tasması olan yırtıcı bir köpek = ne olabilir sizce?

Söyliyeyim canavar. Sedece canavar olabilir.

Çünkü dışarıdan ne kadar mutlu görünsem de içimde herzaman bir karamsar ve yırtıcı bir hayvan var. Bir canavardan başka birşey değil o.

Benim acılarım ile beslenen bir canavardan başka birşey değil...