6. BÖLÜM
Eve geldiğimde kendimi aşırı yorgun ve berbat hissediyordum. Tabii bunda Utku'nun mesajının büyük payı vardı. Boks maçına gittiğimizi kimden öğrendiği hakkında bir fikrim yoktu ama ona evde kalacağım yalanını uydurmuştum ve yalanım da ortaya çıkmıştı. Tek kurtuluşum bütün suçu Gamze'ye yıkmaktı ve ben de bunu yapmayı planlıyodum.
Upuzun ve sıcacık bir duştan sonra kendimi yatağın üstüne attım. Gözlerimi kapamış bugün olanları düşünürken telefonum çaldı. İçimden "lütfen Utku olmasın" diye dua ediyordum ama bir faydası olmamıştı. Arayan Utkuydu! Açmayacaktım. Ne diyeceğim hakkında bir fikrim yoktu. Onunla konuşmadan önce kafamda bir diyalog hazırlamam gerekiyordu. Telefonun sesini kapattım ve tekrar kendimi yatağa attım.
5 dakika boyunca hiçbir şey yapmadan öylece yattım. Kalktığımda telefonum hala çalıyordu. Pes etmiştim. Bu kadar aramadan sonra açmam gerekiyordu. Telefonumu elime aldığımda kapandı. "17 cevapsız arama" Yuh! Acaba başka bir şey mi olmuştu? Hiç sanmıyorum. Sırf ona haber vermeden Rüzgar'ın boks maçına gittiğim için hesap sormak istiyordu.
Boks maçı. Tam bir felaketti. İzlemesi tabiî ki harikaydı. Rüzgar'ın o kaslı vücudu, karşısındaki adamı öldüresiye dövmesi, patlamış kaşı... Kaşının patlaması tabiî ki harika değildi ama sonuçta pansumanı ben yapmıştım. Cidden düşününce nasıl yaptığımı bilmiyordum. Ben kan göremem ki! Ama kaşındaki kanı temizlerken hiç umrumda değildi.
Üstümü giyindim ve telefonu odada bırakarak aşağı indim. Babam evde değildi. Cumartesi günleri genelde evde olurdu ve zaten ben evden çıkarken burdaydı. Ama döndüğümde bulamamıştım. Belki acil bir iş çıkmıştı. Koşarak odaya gittim ve telefonu aldım. "19 cevapsız arama, 1 mesaj" Hepsi tabiî ki Utku'ya aitti. Mesajı açtım.
"Telefonları açmayabilirsin ama sonunda konuşacağız"
Bu konuyu kapatmak anlaşılan o kadar kolay olmayacaktı. Rehbere girerek babamın numarasını buldum. Tam aramaya basacakken Utku tekrar aradı ve ben yanlışlıkla açma tuşuna bastım! Lanet olsun! Tam bir gerizekalıyım! Artık kapatamazdım da! Mecburen telefonu kulağıma götürdüm.
"Efendim" dedim sesimi normal çıkarmaya çalışarak ama stresten titremiş bile olabilirdi.
"Kaç kez aradım Ada niye açmıyorsun?" Tamam müthiş uydurma yeteneğimi kullanacaktım. Benden iyisi yoktu bu konuda.
"Duştaydım şimdi çıktım" Evet gayet gerçekçi olmuştu. "Bir şey mi oldu?" Belki bunu söylemeyebilirdim ama hiçbir şey yokmuş gibi davranacaktım. Zaten bir şey yoktu. Alt tarafı Utku'ya yalan söyleyip Rüzgar'ın maçına gitmiştim.
"Evet bir şey oldu. Güya bugün evde kalacaktın ama öğreniyorum ki bir kızın tek başına gitmemesi gereken yerlerdesin hem de şu yeni gelen çocuğun boks maçını izlemek için. Herhangi bir açıklaman var mı Ada?"
Sesi sanki normal bir şey bahsediyomuş gibiydi ama alay ediyordu. Hem de fazlasıyla. Ayrıca da çok sinirliydi. Bu üç durumu da anlayabiliyordunuz sesinden. Ne diyeceğimi bilememiştim. Ey Ada'nın uydurma gücüüü!! Yardım et bana!
"Evde kalacaktım evet ama sonra Gamze'nin planlarını hatırladım daha doğrusu Gamze hatırlattı. Rüzgar'ın boks maçı saatini öğrenmiş ve beni de gitmek için zorladı. Gamze içindi" dedim yine harika sallama yeteneğimle.
