Believe In My Words

13

Pov Perrie

Op school is iedereen zo afwezig, geschokt door de ontvoering. Het is dan tenslotte ook het gesprek van de dag. Iedereen probeert te helpen, maar zo ver komen we niet. We weten niks!

"Perrie," hoor ik. Ik staar voor me uit en probeer te denken aan waar Zoe kan zijn. Wie haat haar zo erg om dit te doen? Ik zucht en kijk naar het bord. "Perrie," hoor ik weer. "Hm ja," zeg ik afwezig en schud mijn hoofd. "Weet jij het antwoord?" Vraagt ze. "Welk antwoord?" Vraag ik, welke vraag en dus welk antwoord? "Meid, ga naar huis. Neem wat rust," zegt ze met medelijden. "Nee, ik moet afleiding hebben," zeg ik zacht. "Ga naar huis," zegt ze, "ik meld je af." Ik kijk naar Jade en ze knikt, "ga maar." Ik sta op en stop al mijn spullen in de tas. "Kijk maar hoe lang je thuis blijft. Neem de tijd," zegt ze en geeft een schouderklopje. Ik knik en loop het lokaal uit.

Zal ik naar Joe gaan? Hij blijft vandaag thuis en ik neem aan dat hij wel wat steun kan gebruiken. Ik bel eerst wel. Zomaar binnenvallen doe ik niet, behalve bij Zoe en Jade. Maar dat is een ander verhaal. Ik trek mijn jas aan en gooi al mijn boeken in mijn kluis. Echt schijt aan alle huiswerk deze week. Ik kom deze week gewoon niet meer.. ik hoop dat het mag van mijn moeder. Onderweg naar buiten bel ik Joe.

J: "Perrie," zegt hij zacht.

P: "Hey, kan ik langskomen?" Vraag ik en bijt op mijn lip.

J: "Um, je mag wel komen, maar het is niet echt gezellig ofso."

P: "Oh, naja. Hoe gaat het nu?" Vraag ik zacht en haal mijn fiets van het slot.

J: "Naja, wat is goed?"

P: "Ik kom morgen wel langs met Jade en Lucas," zeg ik.

J: "Is goed. Dank je voor je steun," zegt hij dankbaar.

P: "Alles voor Zoe en jullie," glimlach ik zacht.

J: "Doei."

P: "Dag," zeg ik en hang op.

Ik zucht, dit is zo moeilijk. Niemand snapt waarom.

Pov Zoe

Hoofdpijn. Het enige wat ik voel: hoofdpijn. Ik open langzaam mijn ogen en leg mijn hand op mijn voorhoofd. Waardefok ben ik? Verbaasd kijk ik om me heen, jeezus man.

Een verouderde kamer, houten planken op de ramen wat het buitenlicht verstoord. Wow wacht, ik was meegenomen door een gozer. Ik til mijn arm op en er hangt iets zwaars aan. What the.. Ik trek eraan en zie dat het een ketting is. "Hey! Heey!" Schreeuw ik en trek er als een gek aan. Ik hoor niks, ik zucht en sta op. Alles doet pijn. Ik loop naar de deur en sla erop. "Hey! Help!" Schreeuw ik en blijf er maar op rammen. Ik wil godverdomme weg. Die ketting is zo zwaar om mijn pols, Jesus man.

Na een tijdje merk ik dat het niet helpt. Ik zucht en draai me om. Via de muur laat ik me naar beneden zakken. Ik begin te huilen. Waarom ik? Wie is die gozer? Wat moet hij van mij? Al die vragen spoken door mijn hoofd, maar de belangrijkste is: waar ben ik? Ik wil naar huis, naar Lucas, naar Joe, naar mijn ouders. Ik wil hier weg. Hopeloos haal ik mijn handen door mijn haar en voel ik de tranen over mijn wangen glijden.

Ik sta op en ga weer op het matras zitten. Mijn ademhaling gaat zwaarder. Nee, niet nu. Ik heb mijn medicijnen niet, godver. Ik rol me op in een balletje en knuffel mijn knieën. Komt het ooit nog goed? Zijn ze naar mij aan het zoeken? Missen ze mij? Weet de politie dit? Stel dat ze dit niet weten. Ik begin harder te huilen, ik wil niet in deze kamer zitten. Het is zo nasty en zo stoffig. Mijn adem stokt, ik krijg geen lucht meer binnen. "Help!" Schreeuw ik weer en probeert te ademen, wat mislukt. Met alle kracht die ik hem, sla ik op de muur. "Help," huil ik en hoest.

De deur vliegt open en er stappen twee mannen naar binnen. Met betraande ogen kijk ik ze aan. "Help me," fluister ik en mijn borst gaat hevig op en neer. "Stop met dat," zegt een zware stem. "Nee, het gaat goed. Ze is nu bij bewust. Niemand weet iets," zegt de stem weer als iemand de kamer binnen komt lopen. Wat? Niemand weet dat ik weg ben? Ik begin weer harder te huilen. De man loopt naar mij toe en slaat keihard op mijn wang. "Waarom?" Huil ik en raak zachtjes de plek aan. Het brand als een malle. "Stil jij," sist hij en pakt mijn arm vast. Bang kijk ik hem aan en hij trekt me omhoog. Ik sta op kijk hem aan. Hij komt me echt totaal niet voor. Wie is deze gozer? Wat moet hij van mij? "Meekomen," zegt hij en gaat door met telefoneren. Een andere man maakt de ketting rond mijn pols los en die gozer neemt mij mee. Niet zo stevig, ik wil weg!!

Als ik de kans krijg, ren ik door de gang heen de hoek om. Wat is dit voor huis? "Zoe stil blijven staan!" Roept hij. Ik ren door, mijn borst doet pijn, geen goed idee. Maar ja. Mijn zicht wordt weer minder. Ja echt geweldig man! Ik ren weer de hoek en mijn zicht wordt zwart. Ik ren door, maar val en blijf op de grond liggen. Alles om me heen verdwijnt.