Ben Böyleyim

9 ~ Sen ve Ben

Shine bright like a diamond

Shine bright like a diamond....

Hayır ya yine mi sabah oldu offff.

Find light in the beautiful sea

-Ela kapa şu alarmı artık. ELLAAAAA... diye bağırmasan her sabah,olmaz sanki anne.

Of Alllahım gözlerimi bile açamıyorum. Lanet şey nerede ya.

I choose to be happy

You and I, You and I We're like.

 

Vee büyük bir azimle gözlerimi açmadan telefonumu buldum ve alarmı kapattım.Ohh sonunda...

Şu şarkıya ta bu zamana kadar bayılıyordum. Sırf sabahları biraz huzurlu kalkayım diye telefonumun çalar saatinin sesini değiştirdim şarkıdan tiksindim. Ne zaman dinleyecek olsam sabahları yatağımdan kalkıyormuşum gibi mutsuz oluyorum. Bu arada gözlerimi açarsam iyi olacak artık, her an uyku haline geçecek moddayım.

Hadi Ela kızım kalk hadi, daha üstünü başını giycen Ankara’nın ayazında okul yollarına düşücen. Büyük bir azimle gözlerimi açtım ve o an bir şey kafama dank etti. Ne şuan ben Ankara’daydım ne de burası benim eski odamdı. Off galiba eski hayatımı özledim. İstanbul’a taşınalı tam bir ay oldu ve elimde ne var koca bir hiç... Buraya ilk gelirken içim buruk olsa da heyecanlıydım. Sonuçta İstanbul bu boru mu? Ama Allah aşkına ne hayal ettiğim gibi oldu ki...Can dostlarım Ankara’da ve bildiğin beni unuttular,buraya geleli 1 ay oldu telefonda konuşmuşluğumuz sayılı, konuştuğumuzda da hep ben arıyorum. Anladık aşk meselelerinde kafanız ama kankanıza yapılır mı lan bu?

Sonra hayallerimde İstanbul’u gezmek vardı.Gezebildim mi peki? Hayır. Kadıköy’e tıkıldım kaldım. Dershane faktörünü saymıyorum. Daha hiç gitmedim ve annem başladı "Sen kendini Vehbi Koç’un torunu mu sanıyorsun? Sınava ne kadar az kaldı hala dershaneye gitmiyorsun. Seneye açıkta kaldığında göreceğim ben seni!" gibi bir ton laf saydırmaya.

Babamı saymıyorum adam bildiğin delirdi İstanbul’a geldiğinden beri, dayanamıyor İstanbul trafiğine…Zaten adamın mesaisi de bitmiyor. Nasıl şehirse burası çöktürdü adamı bir ayda. Ankara’da mesai bilmezdik ama şimdi öyle mi? Habire iş yetiştirme mevzusuna adama dayıyorlar mesaiyi.

Okul arkadaşlarıma diyecek söz bulamıyorum zaten. Bir kaçı hariç hepsi bir cins. Miray falan iyi ama okulun gerisi manyak. Sıra arkadaşım asabi, okulun kızları sırf okulun popileriyle konuşuyorum diye tip tip bakıyor.İlayda ya diyecek lafım yok zaten lan anladık umutsuz vakasın ama niye okula yeni gelen zavallı kıza -buradaki zavallı ben oluyorum- bulaşırsın.Böyle dediğime bakma taş gibi kız siyah kocaman gözleri, siyah saçları beyaz teniyle felaket bir tezat oluşturuyor. Kızın boyu da benden birkaç santim uzun zaten.Kısacası bizim Ayaz bunla istese harika bir çift olur. Bizim Ayaz ne lan? Nerden bizim oluyormuş?Ayrıca Ayaz ı yakıştıra yakıştıra bu cadıya mı yakıştırıyorsun. Bir dakika ya kafama yeni dank etti...dün olanlar...hayır ya...yapmış olamam...nasıl bu kadar çok bilmiş konuşurum...çoçuğa bildiğin beni niye takip ediyorsun diye kızdım.Arkadaş arada bir özgüvenim kabarıyor ondada cevabımı alıp oturuyorum. Ben ne bileyim çocuğun babaannesinin karşı apartmanda oturduğunu.Ayrıca tesadüfünde bu kadarı yani. Hem birkaç sokak ötemizde oturuyor hem de çocuğun babaannesi bizle aynı yerde oturuyor. Çocuğad a ayıp oldu ya. Resmen azılı sapıkmış gibi azarladım.