Zijn bezit

Check

"Ella, hebben ze je misbruikt?" Ze kijkt me aan met waterige ogen en knikt zachtjes. Ik moet mijn wolf bedaren. Ik maak mezelf één belofte.

Ze. Gaan. Eraan.

Allison's p.o.v

Ik heb geen idee hoelang ik hier nou al zit. De tijd lijkt stil te staan. Ik hoor een gekraak. Dat zou de deur wel zijn. Ik voel dat er iemand naast me op bed komt zitten. "Allison, kom bij me terug. Alsjeblieft. Ik mis je." Voor het eerst in tijden hoor ik zijn stem duidelijk. Ik kijk hem aan, voor het eerst in.. ja, dat weet ik zelf eigenlijk ook niet. Hij ziet er moe uit. Gebroken. Hij kijkt verbaasd als ik hem aankijk. Maar ik zeg niks. "Ik weet dat je me hoort, Allison. Kom nou bij me terug" hij klinkt zeurderig. Ik kijk weer voor me uit. Hij gromt een keer. "Weet je Allison? Er is nog een 10% kans. Het boeit me niet. Ik wil gewoon dat je bij me terug komt. Ik mis je. Ik weet niet wat jij allemaal denkt. Je hebt geen idee hoe graag ik dat wil weten. Dan kon ik al die gekke ideeën uit je hoofd praten, maar ik weet ze niet. Dus dat kan ik ook niet doen. Maar één ding kan ik je wel vertellen. Wij worden wel gelukkig samen. Jij en ik. Wij redden het wel. Ik hou van je." Met dat gezegd te hebben hoor ik hem opstaan en naar de deur lopen. 

Is het zo? Die 10%? Ik weet het niet. Hij leek het te menen. Hij weet niet wat ik denk. Gelukkig niet. Ik weet wel wat ik denk en het is niet mooi. Gekke ideeën uit mijn hoofd praten. Grappig. Hij denkt dat we samen gelukkig worden. Redden we het wel? Hij houdt van me. Ik hou ook van jou, Zayden. Ik hoor mezelf denken. Word ik gek? Zachtjes schud ik mijn hoofd.

Wat ben ik aan het doen? Ik hou van hem. Hij houdt van mij. We zien het wel of hij me verlaat of niet. Damn, ik hoop van niet. Ik beweeg mijn tenen. Goed, die doen het nog. Nu mijn linkerbeen. Pijn, maar check. Rechterbeen. Check. Linkerarm. Doet het nog. Rechterarm. Ook check. Hoofd. Doet het. Nek. Pijnlijk, maar check. Ik probeer rechtop te zitten. Mijn buik, zoveel pijn. Ik moet naar beneden. Ik moet naar Zayden. Hij moet weten dat ik van hem hou. Zoveel.

Ik slinger één been uit bed. En het tweede been. Rustig opstaan. Ik sta. Een kleine glimlach ontsnapt. Ik kijk naar beneden en zie dat ik een shirt van Zayden aan heb. Hij zei altijd dat hij ervan houdt als ik zijn shirts draag. 

Zachtjes loop ik naar de deur. Het verbaasde me dat ik gewoon kan lopen. Met veel pijn natuurlijk, maar ik loop. Ik doe de deur zachtjes open. Ik loop richting de trap. Stapje voor stapje schuifel ik de trap af. Is hij in woonkamer? Nee. In de keuken? Ook niet. Ik loop naar zijn kantoor. De deur staat op een kier. Stiekem kijk in naar binnen. Daar zit hij. Achter zijn bureau. Hij zit met zijn rug naar mij toe. Hij kijkt naar buiten. Hij heeft zijn telefoon in zijn hand. Ik bekijk hem even. Hij is zo mooi. 

Zachtjes schraap ik mijn keel. Langzaam draait zijn stoel om. 

Dankjulliewel voor alle lieve reacties. Ze zorgen altijd voor een lach op mijn gezicht! Hoop dat jullie het een leuk hoofdstuk vonden! :)