Zijn bezit

Deel 2: Kramp

Bedankt voor al jullie lieve reacties! Ze doen me echt goed :)

Zayden's p.o.v

Bryce staat in de deuropening te kijken naar Allison die op de grond ligt. Zijn blik bevalt me niet, maar die veranderd snel wanneer hij ziet dat ik hem aankijk.

Ik tik haar van de grond af. Ik merk meteen dat ze weer lichter is geworden.

"Als er toch nog iets is bel ik u meteen" zegt Bryce terwijl hij de kamer in komt lopen. Een gevoel bekruipt me dat ik hem niet kan vertrouwen. Straks gebeurd er iets, maar ik schud die gedachte meteen van me af als ik eraan denk hoelang hij al bij de pack zit. Ik knik.

Ik loop op Allison af en druk mijn lippen op de hare. Ik wil dat ik niet hoef te gaan en dat ik haar niet achter hoef te laten, maar ik kan niet anders. Ik draai me om en loop richting de deur. "Je blijft niet lang weg he?" Ik hoor haar stem breken. Ze denkt dat ik niks door heb, maar ik zie alles. Ik zie wanneer ze ergens mee zit of ongelukkig is. Net zoals ik net zag dat ze niet echt struikelde, maar last heeft van haar buik. Ik stuur morgen meteen een dokter langs.  De dokters hier zitten altijd volgeboekt, maar de maken maar een plekje vrij.

Ik schenk haar een glimlach en wenk Bryce dat hij met me mee moet lopen. Samen lopen we de deur uit. Ik hoor een zacht gesnik terwijl ik de deur achter me dicht doe.

Eenmaal beneden aangekomen zet ik mijn tas vast in de auto. Ik loop naar binnen op Bryce af. "Ik wil dat je me om het geringste belt" zeg ik duidelijk. Hij knikt. "Het komt goed."

"Fijn dat ik duidelijk ben" zeg ik kortaf. Ik stap in de auto en zet hem aan. Ik kijk nog een keer achterom en dan rijd ik weg. Op weg naar de pack.

Allison's p.o.v.

"Nee, ze slaapt nog. Er is niks aan de hand, nee" hoor ik Bryce zeggen. Ik knipper met mijn ogen. "Shit, ik heb haar wakker gemaakt." Ik hoor iemand aan de andere kant van de lijn iets boos terug zeggen.

Ik begin te lachen. Hij heeft vast Zayden aan de telefoon. Bryce stopt zijn mobiel weer terug in zijn zak. "Ik weet niet wat ik eerst moet vragen. Waarom ben je in mijn kamer of wie had je aan de lijn?"

"Gek genoeg zijn die twee vragen aan elkaar verbonden," zegt Bryce lachend, "er werd gevraagd hoe het met je ging en of ik even bij je wilde kijken."

"Zayden?"

Hij knikt. Ik kijk op de klok en zie dat het alweer drie uur is. Zayden is nu al weer een paar uur weg. Hij zou met gemak wel bij de pack zijn. Ik wil mijn mobiel pakken, maar zie dat die niet meer op mijn nachtkastje ligt. "Heb jij mijn mobiel gezien?"

Bryce schud verbaasd zijn hoofd. "Heb je hem niet ergens anders neergelegd?"

Ik haal mijn schouders op. "Ja, dat zal wel. Ik kleed me even om en dan kom ik naar beneden" zeg ik zodat Bryce weggaat uit mijn kamer. Hij lijkt de hint niet te begrijpen en blijft staan. Ik haal mijn wenkbrauwen op en kijk hem aan. "Oh juist" zegt hij terwijl hij zich omdraait en wegloopt. Ik klim uit bed en sluit de deur achter hem.

Ik heb nog steeds een raar gevoel in mijn buik, maar het is gelukkig niet meer zo erg als vanochtend. Het zou wel weer goed zijn.

Ik trek een zwarte sportlegging aan en voor de verandering een wit t-shirt. Sloffend loop ik naar beneden. Bryce zit op de bank.

Ik loop langs hem heen de keuken in. Ik hoor hem opstaan. Kan hij me niet gewoon even met rust laten? Ik zucht.

"Wat zucht je?" Ik kijk achterom en zie Bryce achter me staan. Hij staat voor mijn gevoel iets te dicht bij. Ik zet een stapje van hem vandaan.

Ik pak snel een broodje en wil weglopen, maar dan pakt hij me bij mijn arm vast. "Wat doe je?" Ik kijk hem verbaasd aan.

Opeens voel ik weer de stekende pijn in mijn buik opkomen. Erger dan ooit. Ik zak op de grond van de pijn. "Allison, wat doe je?" Bryce knielt geschrokken naast me neer.

"Pijn" mompel ik. Ik kan haast geen woord uitspreken. "Bel 112."

Bryce haast zich naar de kamer toe en komt later met een telefoon in zijn handen terug. "En?"

"Ze komen eraan" zegt hij. "Kom, ik help je naar boven."

Bryce tilt me op en drukt me stevig tegen hem aan. Iets te stevig als je het mij vraagt, maar het enige waar ik me nu druk om maak is de baby.

Bryce loopt met mij in zijn armen moeiteloos de trap op en legt me neer op bed. "Kan ik iets voor je doen verder?"

"Een glaasje water graag" antwoord ik. Hij knikt.

Het lijkt een eeuwigheid te duren voordat hij terug komt. Bryce zet het glas water op het nachtkastje neer. "Wat is dit voor water?" Ik kijk naar het water en zie dat het een aparte kleur heeft. "Er zit een aspirientje in. Dat zeiden ze aan de telefoon" zegt hij er snel achteraan.

Ik knik en drink in één slok al het water op. "Komen ze al bijna?" Bryce knikt.

Ik voel mijn ogen zwaar worden. Ik sluit ze voor een seconde, maar heb niet de kracht om ze weer te openen.

Bij het volgende hoofdstuk bewerk ik de namen van de vorige hoofdstukken!