Indebted

Indebted 32

"Hush baby. Stop crying." Hindi ko man gustong umiyak ay hindi ko na mapipigilan ang pag-agos ng mga butil ng luha sa aking mata.

Tila may buhay ang mga kamay ko at kusa na lang itong yumakap sa taong pilit akong pinapatahan.

"I missed you Raine, so much. It's okay, bumalik na ang dating ikaw, ang babaeng minahal ko, yung palaban, yung kinakalaban ako. Stop it baby." I feel his lips planting kisses on my temple. Nanatili ako sa mga bisig niya. My head leaning his shoulder.

"I love you." Pilit ko na ring pinapakalma ang sarili ko. I admit, I am comfortable with him.

He made me face him. He is trying to dry my tears. Hushing me to stop from being a crying baby.

"Ash might hear you, he'll be awake knowing his mommy is crying. Baka mamaya sisisihin pa ako ni baby." Without hearing what I want to say, his mouth landed unto mine.

Savoring the moment like we were back from the old time. Seems we're lovers who longed for each other's warm, aren't we?

"Mahal na mahal kita Raine." His kiss travels along my hair, nose lips, cheeks, and neck.

"I love you." My short yet my sweetest reply. He is mine. Winter is mine. Mahal ko siya.

------------

Few days had passed and thankfully wala akong natanggap na panggugulo mula kay Maxine. Winter's always visiting us. Hatid sundo na niya rin ako gaya ngayon. He insist of living with us, with me but I declined as long as I know that it was not settled yet.

"Here take this." Napawari naman ako habang tinitingnan ang nasa loob ng envelope na ibinigay niya. He smiled, no scratch it, nagpapacute na naman ang isang to.

"What's this?" nagtatakang tanong ko habang ini-start ang kanyang engine. Hindi siya bumaling ng atensyon subalit nagsalita pa rin siya.

"Akala ko ba matalino ka? Life's way more easier when you'll be reading darling." sinamaan ko siya ng tingin saka inalis ang kamay na nakahawak sa akin.

Agad kong binuksan ang envelope at doon ko lang na-realized ang lahat.

"It was been a long time we were working our divorce and now we are fully departed by law. I'm single and ready to mingle. Aray!" naihampas ko sa kanya ang papel ng di oras.

Bata pa lang ako hiniling kong magkaroon ng responsableng lalaking magmamahal sa akin, hindi iyong sira ulo at antipatikong katulad nitong katabi ko pero mailap yata sa akin ang kapalaran.

"What are you looking at?" usisa niya sa akin habang nakatingin sa salamin. Nahuli niya siguro akong pinapatay siya sa tingin.

Wala akong sinagot saka binaling yung atensyon sa daan. Life's unpredictable. Too unpredictable.

"Raine, mahal kita." hinawakan niya ulit ang kamay ko habang binabaybay namin ang daan.

"Alam ko Jimenez, matalino ako." walang pag-alinlangan na saaad ko pabalik sa kanya.

"Kaya Raine, no matter what will happen, ako lang ha? No one's gonna tear us again." mas lalo lamang himigpit ang hawak niya sa kamay ko.

He even lift it up and put a soft kiss on my knuckles. Hindi ko mapigilang tumawa.

"Why?" ngayon siya na naman ang nagtataka sa pagtawa kong iyon dahil sa ginawa niya.

"Ilang babae ang ginanito mo na? Isama mo pa nung college tayo Jimenez." ani ko pabalik sa kanya.

"Not even one." nakatitig na siya ngayon sa daan.

"You sure?" paninigurado ko pa.

"As long as I can remember." sagot niya naman agad sa akin.