Indebted

Indebted 31

"You can. You can always go back to me Winter but only if you'll do the right thing first." Hindi ko na napigilan pang bitawan ang mga salita mula sa aking bibig.

Napadapo ang tingin ko muli sa kanya. Hinintay ko ang magiging reaksyon niya. Mula sa mga matang titig na titig sa akin ay ibinaling niya ang atensyon sa paligid namin. Ayaw niyang magtama ang mata namin.

Agad akong nanlumo, maybe he just can't do the right thing. Anong gusto niya?  Kusa akong sasama sa kanya kahit alam kong hindi pa nase-settled lahat?

I closed my eyes.

"Winter, don't let me fail this time. You have already ample of times which you have failed me. Ilang beses kang humingi ng chances para tanggapin kita ulit kaya ngayon heto na, tinatanggap na kita ulit. Akin ka." Heto naman kasi ang matagal ko nang gustong sabihin.   Heto naman kasi ang totoong gusto ko diba? 

"Hiwalayan mo siya. Ayaw ko nang may kahati ako Winter dahil kahit kailan walang babae ang gugustuhing maging option." This is the real Raine who's certainly talking now. Iyon naman ang gustong marinig niya diba? Ang totoong sinisigaw ng sakim kong puso.

"I already did Raine." Napaangat ulit ang ulo ko upang tingnan siya. He is just steady and calm.

"I will never let go of her Raine cause I never held her at the very beginning." lumapit sya sa akin.

Seems I was mesmerized by his tantalizing eyes. Drown by his presence which I forgot the whole world in a tension. Para tuloy akong bumalik ulit sa college. The old "us".

He held my chin up kaya nakatitig na ako sa kanya ng diretso. I missed this man so much. He made my life a living hell before but how come I still dare to love the beast as he is.

From a serious look, he plastered his smirk upon his lips.

"Mahal kita, Ulan." Inalis ko yung kamay niya saka tumayo na. Nagsimula na akong linisin ang mga kalat at pilit na baliwalain siya.

"Tumigil ka Jimenez. We are not teen agers who will just be playing around. You should have leave and settle everything first bago mo ako landiin." binigyan ko siya ng matalim na tingin pero sige pa rin sa pag-ngisi ang lalaking ito sa harapan ko.

"Matanda ka na Jimenez. May anak ka na kaya umakto ka nang tama." saad ko na naman sa kanya.

"Why? Is it wrong to be happy right now?" Pumunta ako sa trash bin saka itinapon yung mga kalat na nagawa ko kanina dahil sa paper works.

Nakita ko siyang umupo sa itaas ng mesa kaya tinaasan ko siya ng kilay.

"I have an idea, a wonderful one." Sabi niya pa na parang nagpapacute sa akin.

"What?" tanong ko nung nakaupo na ako sa swivel chair ko pabalik. Kumukunot pa ang noo ko habang tinitingnan siya. Hinihintay ang mga katagang sasabihin niya.

"Are you sleepy?" I shook my head as a "No."

"Are you tired?" yun ang pangalawang tanong niya.

"Nope. I mean I'm not that tired. Why?" saad ko habang nag-i-scroll sa cellphone ko.

"Why don't we make another Ash?" Agad kong nabitawan ang hawak kong cellphone. Mabuti na lang at nasalo sa lap ko.

"Joke lang Raine. I promise, I'm good boy now." I was about to massage my temple when his lips landed on my forehead first.

"How sweet of you Winter." agad akong napatitig sa kung saan nagmumula ang boses. It is Maxine standing in the door.

Umayos naman kami kaagad. I tried smiling.

"Max." papalapit na ani ni Winter sa pangalan niya.

"What are you doing here?" dagdag pa ni Winter sa kanya. I know Max, she's unpredictable.

"I should be the one who'll ask you. Why aren't you still home Dom?" And now she's calling him with his second name.

Max glance at me. She smiled.

"Raine, pwede na bang kunin ang asawa ko? Tapos ka naman siguro diba?" Hindi ko nagustuhan ang timpla ng pananalita niya.

"Max! Enough!" Sita sa kanya ni Winter.

"Max, dahan-dahan ka sa pananalita mo. Wala ka sa teritoryo mo." Kalmado ko namang tugon pabalik sa kanya.

"Oops, sorry if I offended you."

"Max, let's go. Doon na lang tayo mag-uusap." Winter is trying to ease the tension.

"No! Ayoko! What's to talk about?! You leaving me because of that commoner?!" tinulak niya palayo si Winter.

"Pumayag ako sa napagkasunduan Winter! Pumayag akong maging ama ka sa batang anak niya pero hanggang doon lang yun! Wala sa usapang balikan mo siya at iwan ako! Are you thinking, papakawalan kita ng ganun kadali?! No way!" Nagsusumigaw na sambit nga bawat salita.

"Max please. You agreed with this! You even told me I'm free to go so as you are. We have now the chances to be freed. Our families agreed with the divorce. Diba alam na nila ang lahat? Even the child you are carrying! What's wrong? Theon is even waiting for you! He has the right with the child." Winter's reminding her but she just shook her head. Muling kumawala ang luha sa mata niya.

"No please. Ikaw na ang mahal ko Winter. No." Pailing-iling na sabi niya habang nagmamakaawa.

Mula kay Winter ay ibinaling niya sa akin ang atensyon.

"Please Raine, akin na siya." pagmamakaawa niya ulit. Pero kahit gaanong pagmamakaawa pa ang sasabihin at gagawin niya desidido na rin akong ipaglaban si Winter.

"Mahal ko rin siya Max." saad ko habang papalapit siya sa direksyon ko.

"At ako ang mahal niya Max."

"No!" agad na lumanding sa mukha ko ang kamay niya kaya hindi ko rin napigilan ang sarili para bigyan rin siya nga malutong na sampal.

"How dare you Raine! Wala kang karapa--"

"How dare you! Wala ka rin karapatan na kalabanin ako sa pamamahay ko Max! Do you think I'm that stupid para katakutan ka? No." Nagkakatitigan kami panandalian. Nagsukatan ng tingin.

"Pagsisisihan mo to Raine. Nagmakaawa ako sayo. Remember what I said to you once, ayaw ko na kinakalaban ako." matigas pa niyang pambabanta.

"Don't worry naaalala ko pa naman Max pero mukhang di pa yata kita napagsabihan nito. Masama akong kalaban Max. I swear."

"Walang mag-ma may-ari kay Winter Raine. Wala!" sigaw na naman niya.

"Of course, alam ko Max. Matalino ako. Winter's not a thing so basically no one can own him but a person can love him. And as I can see, you're not human Max. Isa kang impakta! So now! Leave!"

Inis na inis siyang umalis habang halatang nanggagalaiti pa rin siya.

I don't know but somehow I feel happy with what I did.

"Hush baby." Winter suddenly hug me.

Happy but I still feel threatened. I hope that my instincts won't be right. Max should fight fairly.