Sinner's Confessions (Montero Series # 2)

Chapter Twenty- One

Chapter Twenty-One

[Enna's POV]

"I m-miss you so much ..."sabi ko at mas lalo akong napahagulhol.

"I miss you so much too, palangga. You just don't know how much... " he whispered as he tried to calm himself from crying. Napahikbing kinagat ko naman ang labi ko kasi baka marinig ako ni Ashton. "Listen palangga, nandito ako sa likod ng bahay niyo ngayon malapit sa basement. Hindi ako makapunta sa gilid ng bahay dahil maliwanag ang ilaw. Makakalabas ka ba ng bahay niyo papunta dito sa basement?"

" M-mikho paanong--"

"Ssssh, I'll tell you everything later. We don't have so much time. Can you do that for me, palangga? "

Natigilan ako sa pag iyak. Ang kaninang paninikip ng dibdib ko ay napalitan ng kaba. We have burglar alarms everywhere tsaka ang taas ng gate namin. And papa's bodyguards are anywhere in this house. Natatakot ako pero gustong gusto ko nang makita ang hubby ko. The basement will be a safe escape kasi hindi naman mailaw doon. The basement is a room for Papa's luxury cars at ng mga collection niyang rifles.

"Enna?"

"Oo palangga, baba ako. Huwag kanang tumuloy dito baka makita ka ng mga bodyguards ni papa. Dadaan ako diyan sa basement, "sagot ko.

"Will you be okay?" alala niyang tanong.

"Oo..." matapang kong sagot.

"Huwag mo ng ibaba ang tawag, palangga. Gusto kitang marinig," he paused and I heard his faint breath. " I love you so much, Enna...just please be careful. "

"I love you so much too, palangga. I can't wait to see you. Hintayin mo ako diyan... "sabi ko at ibinulso ko na ang cellphone. I can't waste our time. Ayokong mapahamak ang asawa ko.

Lumabas ako ng banyo at nakiramdam bago ako lumabas ng kwarto. I know Ashton was already past asleep. Maingat akong pumanhik sa left wing kung nasaan ang hagdan pababa sa basement. I just hope that the door wasn't lock kundi mahihirapan akong buksan iyon.

I was already near the door to the basement ng makarinig ako ng mga yabag sa hagdan na dinaanan ko. I was shaking dahil naghalo na ang takot ko at pananabik na makita si Mikho.

When the sound disappeared, tumakbo na ako papunta sa pinto at mabilis iyong binuksan. I was so glad it was open. Madilim pero hindi ko na inabalang buksan pa ang ilaw. I knew where the exit door is kaya dumiretso na ako doon.

My heart was already pounding so hard nang buksan ko ang pinto. Napahagulhol agad ako at napatakbo ng makita ko ang bulto ni Mikho.

His arms were already stretched out to me. I buried my face against his chest and hugged him so tight. Hindi ko makuhang magsalita dahil sa sakit ng lalamunan ko. Ilang gabi ko nang pinanabikang mayakap muli siya, mahalikan, ang bumaon sa dibdib niya ng ganito kahigpit. Ang maamoy ang pamilyar niyang bango.

"P-palangga ko..."his voice broke. "God, I miss you so much, so much..." he hugged me so tight too and buried his face above my head. "I'm sorry..."

I shook my head. "N-no I'm sorry...kasalanan ko ang lahat ng 'to," I said in between sobbing.

"Sshhh... Hindi mo kasalanan, palangga. Huwag ka ng umiyak. I will get you out of here, kayo ng anak natin..." he gently pulled me from the hug and framed my face.

Hindi ko kayang salubungin ang mga mata niya pero pinilit ko. Ang sakit kasi pakiramdam ko wala na akong karapang tingnan siya ng ganito. Hindi deserve ng hubby ko 'to.