Chapter Thirty Five
[Enna's POV]
HINDI ako makatulog at hindi ako mapakali. Hindi ko naiintindihan ang nararamdaman ko. I promise may hubby na titigilan ko na'ng mag smoke pero I think I need this now to wear off my tension.
After my two sticks, na hiningi ko sa guard sa baba, I decided na pumasok na ulit sa suite namin. Sana hindi naramdaman ni Mikho na nawala ako sa tabi niya. He can easily feel pa naman.
I carefully sneaked inside the main door pero nagulat ako ng ang mukha agad ng hubby ko ang nabungaran ko. He had just woken up but he looked angry already.
"You've been smoking again, Enna," he said rigidly na parang alam talaga niya ang sinabi niya at madilim akong tiningnan. Hindi ko alam kung pa'no niyang nalaman. Malayo pa naman ako sa kanya. I'm sure he couldn't smell me from here.
"Tumawag ako sa baba. May nakakita sa'yong humingi ka ng sigarilyo sa guard," he answered as if he knew what I was thinking. Then he heaved out as if trying to calm himself, "You promised me na hindi kana maninigarilyo, Enna. Pa'no mo matitigilan iyan kung ginagawa mo parin?"
"Hindi kasi ako makatulog. Hindi ko naiintindihan ang nararamdam ko. Dalawang stick lang naman, palangga. Promise mag to-toothbrush at maliligo naman ako para hindi ako maamoy ng mga kids," I explained while forcing myself to look at my hubby. I felt like crying pero pinigilan ko. I don't know why I was feeling this way. Pinatulog niya ako ng maaga kasi he knows na I wasn't feeling well pero ayaw akong dalawin ng antok. Siguro dahil hindi ko pa alam kung kaya kong harapin ang pamilya ko ngayon.
"What did I tell you kung gusto mong manigarilyo? Sabihin mo sa'kin. Sana ginising mo ako. There are a lot of things that you can do instead of indulging yourself into smoking again," he said in a controlled voice at basta nalang siyang umalis at pumasok sa kwarto namin.
I wanted to stomp my foot in frustration pero napaupo nalang ako. Bakit na naman ba ako nagkakaganito? I hate myself kasi binigyan ko naman ng sakit ng ulo ang hubby ko. I'm trying so hard naman pero hindi ko napigilan ngayon. I was contemplating if papasok na agad ako pero narinig ko muling bumukas at sumara ang door. Paglingon ko naka hoodie jacket na si Mikho at bibit niya rin ang blue hoodie ko.
" Anong gagawin mo, palangga?"
" Lalabas tayo," tipid niyang sagot at naglakad sa kinauupuan ko. He stood behind me at isinuot niya ang hoddie ko from my back.
"Sa'n tayo pupunta? Hindi pa ako nagto-toothbrush," naguluhan kong sabi kasi sobrang aga pa. I guess it was still four am.
"Walang ibang aamoy sa'yo, Enna. Ako lang. Halika na," he sounded angry parin kaya wala na akong nagawa kundi sumunod nalang sa kanya. I tried to take his hand pero his strides were quick kaya hindi nalang.
[Mikho's POV]
TAHIMIK akong naupo sa buhanginan nang matapat na kami sa dagat. This was the same spot where we used to sit before. Staying on the same place where we were brings some sweet nostalgic memory. Though I knew Enna's been well and she was trying so hard to be well , I've been told by her therapist na hindi naman bigla bigla ang lahat. It was a gradual process. Ang pinapanalangin ko lang na sana maging maayos ang gagawin naming pakikipagkita sa pamilya niya dito sa Cebu. I don't want to tear her positivity. Her father wanted to see her pero hindi ako sigurado sa nanay at kapatid niya.
"Mikho, I'm sorry. Hindi lang kasi ako mapakali. Promise hindi ko na talaga uulitin," sabi niya at umupo sa harap ko. Sinusubukan ko pang kalmahin ang sarili ko kaya hindi ko siya sinagot habang nakatanaw lang sa dagat. It pissed me that I can smell the strong scent of cigarette from her. She didn't even puff a single stick but two.
BINABASA MO ANG
Sinner's Confessions (Montero Series # 2)
RomanceWarning: FOR MATURE READERS ONLY (Jared Mikholai Montero's Story) Will you turn away from your calling in exchange for a very tempting sin? I do not own the photo. Credits to the rightful owner.
