İMKANSIZ -JİKOOK-

LOVE MYSELF

"Jungkook benimle konuştuğunda farkına vardım her şeyin. Seni çok kırdığımın farkına vardım."

Jimin annesinin söylediği şeyle kaşlarını çattı.

"Jungkook seninle mi konuştu?"

Yavaşça yutkundum. "Sen hasta olduğunda dayanamayıp konuşmuştum annenle." dediğimde Jimin gözlerini devirdi.

"Yani Jungkook seninle konuştuğu için aklın başına geldi. Eğer Jungkook olmasaydı sen hiçbir zaman oğlunun yanında durmayacaktın, değil mi?"

Jimin'in annesinin gözleri doldu.  "Ben çok pişmanım." dediğinde pişmanlığı ses tonuna yansımıştı. Jimin göz yaşlarını sildi.

"Sen bana arkanı döndüğünde ben neler yaşadım, biliyor musun? Zaten tek kalan ben, sen yokken hiç olmuştum!"

Jimin'in annesi bir şey söylemek ağzını açtı fakat Jimin annesini durdurdu.

"Sığınabileceğim kimse yoktu. Annem dediğim insan bana iğrenç gözüyle bakıyordu. Sevilmeye layık olmadığımı ve hiç sevilmeyeceğimi söylüyordu."

Jimin derin bir nefes alıp elimi tuttu. "Ben sevildim, anne."

Jimin'in ses tonu boğazımı yaktı. Sesi o kadar titriyordu ki, onu daha çok sevmek istedim. Bir insan bir insanı ne kadar çok sevebilirse o kadar çok sevebilirdim Jimin'i. O her şeye layıktı. Her şeyimi verebilirdim ona. Bütün hücrelerimi , varlığımı , oksijenimi , bedenimi...

Her şeyim onundu.

"Görüyorum."

Jimin'in annesi de en az Jimin kadar ağlıyordu. Jimin'in annesi haksızdı. Jimin'imi bıraktığı için haksızdı. Onu kırdığı için haksızdı. Jimin'imi ağlattığı için haksızdı.

Özür diler dilemez Jimin'in onu affedeceğini istemesi ise haksızlıktı.

"Jungkook benim her şeyim. Biz birbirimizi çok seviyoruz. İkiniz," dedi Jimin annelerimizi kast ederek. "İkiniz bizi kabul etseniz iyi olur."

Gülümseyerek Jimin'e baktım. Benim konuşmama gerek bile kalmamıştı. O her şeyi halletmişti yine.

Anneme döndüm. Tepkisini görmek istiyordum.

Annem gözlerini yere indirdi. Bir süre yere baktıktan sonra kendi kendine güldü. Bakışlarını kaldırıp bana bakarken hala gülümsüyordu.

"Gelin bakalım buraya." dedi annem kollarını açarak. Annemin kollarına bakakaldım birkaç saniye.

Şu an annem bize sarılmak mı istiyordu?

Şaşkınlıkla Jimin'e döndüm. O da bana aynı şekilde bakıyordu.

"Kollarıma kan gitmiyor. Gelecek misiniz çocuklar?"

Jimin ve ben kocaman gülümseyerek anneme koştuk. Anneme kavuştuğumuzda annem bir eliyle beni, bir eliyle Jimin'i sardı.

İnsan mutluluktan ağlayabilir miydi?

Ben bugün ilk defa mutluluktan ağlamıştım. Annemin kollarında mutluluktan ağlıyordum.

"Özür dilerim." dedi annem bize sarılırken. "Özür dilerim, Jimin. Beni affetmen için her şeyi yapabilirim."

Jimin'in gülümsediğini hissettim. Sonra kadifemsi bir ses duydum.

"Siz şu an her şeyi yaptınız, teşekkür ederim."

Annemden ayrıldık ve Jimin'le gülümseyerek birbirimize baktık. O sırada burnunu çekerek konuşan bir kadın sesi duyuldu.