I Really Don't Care

2

Vandaag vertrek ik naar Londen en moet ik iedereen achterlaten. Ik vind het heel moeilijk om afscheid te nemen, maar ik kan mijn droom niet laten gaan. Ik vertrek om 14 uur samen met Selena. Ik ben echt heel zenuwachtig dus ben ik aan het eten. Ja als ik zenuwachtig ben ga ik eten, gelukkig kom ik geen grammetje aan en als ik wat meer weeg zou het mij eigenlijk niet meer interesseren. Olifanten moeten er ook zijn in de wereld, we kunnen niet allemaal vissen worden! "Demi ben je nu alweer aan het eten?" vraagt mijn moeder die de keuken binnen stapt met een brede glimlach op haar gezicht. Ik kijk haar onschuldig aan. "Hmm ja, ik ben zo zenuwachtig ik bedoel ik weet niet hoe het daar gaat zijn. Wat als het niet leuk is? Oh dan kom ik direct terug, hoor. Maar ja, dit is mijn droom! Waarschijnlijk krijg ik nooit meer zo'n kans. Het zal wel leuk zijn daar, ik heb er altijd van gedroomd. Waarom praat ik zoveel? En waarom ben ik zo zenuwachtig? Is dit wel gezond? Misschien moeten we nog snel eventjes langs de dokter" ratel ik aan 1 stuk door. Als ik zenuwachtig ben ga ik ook veel praten en soms is de combinatie eten en praten niet zo goed want dat eten komt dan sneller uit je mond dan je zou verwachten. "Ach meid maak je geen zorgen het komt allemaal wel goed" zegt mijn moeder. Ik geef mijn moeder een knuffel "Ik ga je missen mama" "Ik jou ook meisje" "Je kan altijd langskomen in de weekends en we gaan veel skypen en facetimen enzo toch?" "Ja natuurlijk anders hou ik het hier niet uit, schat" "Ik hou je, mama" "Ik ook van jou, liefje"

Vote?

Comment?