believer || liskook

17.Bölüm

Medya; Jungkook

Şarkı; Alec Benjamin - Let Me Down Slowly

Şarkıyla okuyabilirsiniz...

Yazım hataları varsa kusura bakmayın.

Lalisa Manoban

Taehyung'u daha sıkı tuttum ve bacağımı umursamadan yürümeye devam ettim. Hızımızı bacağım engelliyordu... "Taehyung? Beni duyuyor musun?" dedim ağlamaktan çatlamış sesimle.

Başı öne düşmüştü ama hâlâ bana tutunuyordu. "Taehyung? Lütfen cevap ver."

"Tzuyu..."

Ölürse Tzuyu'ye ne diyecektim? Üzgünüm bacağım yüzünden kurtaramadım.

Bunun olmasına asla izin veremezdim. Onu kurtarmam gerekiyordu.

Çıkışa az kala bacaklarım gücünü kaybetti. Taehyung'la birlikte yine yere düştük. Bacağıma baktım korkuyla. Pantolonum iyice koyulaşmıştı.

Taehyung'a baktım. Başını kucağıma koydum ve ceketimi göğsüne daha çok bastırdım. Buz mavisi artık kırmızıya dönmüştü. "Taehyung, lütfen... Lütfen gitme."

Daha çok ağlamaya başladım. Ne yapacağımı bilmiyordum. Jungkook neredeydi? Ya da Yoongi... Biri lütfen gelsin artık...

"Yardım edin!" diye bağırdım arkamı dönüp. "Lütfen biri yardım etsin! Ölecek! Lütfen biri yardım etsin!"

Boğazım acıyana kadar yardım istedim. Öyle çaresizdim ki... Taehyung ölmek üzereydi ve ben bacağım yüzünden onu dışarı çıkaramıyordum...

"Jungkook! Yoongi! Yardım edin Taehyung ölecek!"

Burnumu çektim ve Taehyung'a baktım. "Taehyung, beni duyuyor musun? Lütfen ölme." Ellerimi göğsüne bastırdım. Her yerim onun kanı olmuştu...

Yüzü iyice beyazlaşıyordu. Alnında boncuk boncuk ter damlaları vardı ve nefes almakta zorlanıyordu.

"Lütfen ölme. Tzuyu'ye ne derim o zaman? Jungkook ve diğerleri sensiz nasıl kalacaklar? Yeontan'ın da sana ihtiyacı var. Lütfen gitme Taehyung... Lütfen..."

Gözlerim ağlamaktan öyle acıyordu ki... Başım da zonkluyordu. Burnumu çektim ve ellerimi göğsüne daha çok bastırdım. Tanrım lütfen... Lütfen biri gelsin ve o yaşasın...

"Lisa?" dedi Taehyung cılız sesiyle. Umutla ona baktım. Gözlerini kısmış bana bakıyordu. "Taehyung? Dayan, biri gelecek..."

"Onları çok sevdiğimi söyle. Jungkook... Artık Yeontan'ı istediği yere götürebilir..."

"Hayır! Ölemeyeceksin! Bunları onlara kendin söyleyeceksin. Lütfen biraz daha dayan..."

Ellerimi mümkün olduğunca oraya bastırdım. O adamı bulup kendi ellerimle geberteceğim... Yapmadığım şey değil sonuçta...

Taehyung elini ellerimin üzerine koydu ve "Her yerin battı." dedi. Sesi her zamanki gibi neşeli değil, cılızdı...

"Önemi yok." dedim burnumu çekip. Gözlerim çok acıyordu ve yaşlardan doğru düzgün göremiyordum. "Birisi elbet gelecek. Birisi bizi bulacak. Kurtaracaklar Taehyung. Biraz daha sabret..."

"Lisa... Tzuyu'ye söyle, ben gittiğimde çok ağlamasın,üzülürüm."

"Taehyung ölmeyeceksin! Birisi bizi bulacak!" Hafifçe öksürdüğünde ağzından kan geldi. Daha çok ağlamaya başladım ve ağzını sildim. "Az kaldı... Birisi bizi bulacak..."