The Accidental GIRLFRIEND

CHAPTER XXII AS TRUTH UNFOLDS

[AS TRUTH UNFOLDS]

When she woke up the sun was already peering from the glass windows. Marianne remembered the mornings she had spent with Samuel. Now, everything was like a dream. She was confused if she would still fight for him knowing that it would only be useless for she didn't matter to him anymore.He had forgotten everything about her, about them. But she couldn't help it, she loved him so much.

She decided na pupuntahan niya si Samuel sa tinutuluyan nito. Dali-dali siyang bumangon at patakbong lumabas sa pinto. Nagulat siya ng bumungad sa kanya ang isang staff ng hotel at iniabot ang isang sulat.

"Ma'am, good morning po. Ipinabibigay po ni Sir Samuel sa inyo."

Marianne opened it and what was written saddened her too much.

Nakasulat dun na alam na raw ni Samuel na may naaalala na siya. Nakasulat din dun na nagalit siya sa panloloko niya at nagpanggap na walang naaalala... na patas lang sila dahil niloko lang din naman siya nito at sinadya niyang paibigin si Marianne para makaganti lang at paglaruan siya. 

"I really don't love you. You even have to thank me dahil hindi kita iniwan. I just gave you a taste of romance and you fell hard for me instantly, I guess, hindi ko na kasalanan yun. I'm Samuel Lopez and you're just a plain girl from somewhere I don't know... Did you ever think I was going to fall for you? Anyway, thanks for the stupid stuff we did, I enjoyed it."

These were the last sentences in Samuel's letter.

Marianne could not believe it. Pinaglalaruan lang pala siya ng taong mahal niya. Everything was just a lie... At ngayong alam niya na ang totoo, she didn't know what to do. She didn't know kung magagalit ba siya kay Sam o it was her who's to be blame for the pain she's feeling now.

***

SAMUEL'S POV

Bago sumikat ang araw ay dinis-charge na ako sa hospital. Pinakiusapan ni Stephano ang mga doktor na madaling araw kami lumabas para hindi masyadong maraming tao, para hindi ako pagkaguluhan, para hindi malaman ng maraming tao ang nangyari. At one more thing, mom knew nothing about this. Kaya nga si Steph ang tinawagan ko dahil alam kong susundin niya kung ano man ang decisions ko, hindi ko naman alam na darating pati si Jazzy.

Nakatulog ako. Bigla na lang akong nagising ng may narinig akong tawag sa phone ko...

"Hello?"

"Hello! magandang araw... pasensya na sa isturbo pero pwede bang makausap si Marianne, 'yong anak ko?"

I was confused. Wala naman kasi akong kakilalang Marianne.

"Ah, ma'am, baka po wrong number kayo... wala pong Marianne dito.."

"Ay hindi... alam kong ito 'yong number na ginamit niya ng tumawag siya sa amin ng isang araw kasi daw nasira ang telepono niya. Baka nakalimutan mo lang, hijo... basta nariyan din siya para umattend sa isang national training-conference para sa mga advertising companies. Participant ka rin ba dun, hijo?"

Naalala kong naabutan ko noon si Samuelle na hawak ang telepono ko no'ng araw bago ko siya niyayang mag-date... Tama! baka siya nga ang tinutukoy ng tumatawag sa akin...

"Hello po???"

Naputol na yung linya. Then, I discovered na nasa call logs ko nga yung number. Pinilit kung i-contact ulit 'yong number pero out of coverage na... So, tama nga ang hinala ko na may naaalala na siya. Pero bakit hindi niya sinabi sakin? o baka natatakot siya na magalit ako sa kanya kapag nalaman ko ang totoo...

Paano ko ba makikita si Samuelle... o si Marianne? Kahit ano man ang pangalan niya, dapat ko siyang makita, dapat niyang malaman na nagsinungaling ako at wala akong amnesia... kailangan niyang malaman na mahal ko siya.

"Sam! Where are you going?"

Lumingon ako at nakita ko si Jazzy.

"Hahanapin ko siya."

"Sino? Ang sinungaling mong girlfriend? Sam, she lied to you. Hindi naman talaga siya na-amnesia eh. I ask the doctors to conduct test to her ng nasa hospital pa siya and sinabi nilang wala namang deperensiya and utak niya! See? she was nothing but an opportunist girl who's good in lying!"

"But I love her!"

Tinawanan ako ni Jazzy.

"You are not in love.You're just being delusional."

TO BE CONTINUED...