Hayatımın bir anda böyle değişeceğini söyleseler dalga geçerdim sanırım.Gerçi hayatı zaten şans eseri yaşıyor gibi bir şeydim.Islak gözlerimi elimin tersi ile silip boş odanın içinde ne yapacağımı kara kara düşünüyordum. İnternet'ten bir kaç iş ilanına bakmış ama hiç bir şey bulamamıştım. Annem olsa böyle mi olurdum ? Bütün dertlerimi ona anlatır bir çözüm yolu bulurdu annem. Beni dizine yatırır o bana dualar ederken bende onun dizinde uyuya kalırdım.
Bugünlerde aklıma bir soru takılıyor? İnsan insanın değerini neden kaybedince anlar? Bunu çok sorguluyorum,düşünüyorum ama bir sonuca varamıyorum.Bir insana değer vermek için illaki ölmesi mi gerekiyor yada yaralanması mı?
Bu gece yine annemi özledim.En çok ona ihtiyaç duydum.Mutluluğumu paylaşacak tek bir insan aradım ama bulamadım.Yalnızlığı bugün bir kes daha iliklerime kadar hissettim. Evin anahtarını cebime koyup ayakkabılarımı çabucak giydikten sonra üzerime üzerime gelen betonlardan kaçıp yürümeye başladım.Sahilden geçerken dilenciye sarılıp mutluluğumu onunla paylaştım.Eskiden kaçtığım insanlara şimdi koşarak sarılıyordum.
Ayaklarıma binen acıya aldırmadan yürümeye devam ettim. Evet işte sonunda annem'in yanındaydım.Gülmek ve ağlamak arasında demirlerden atlayıp mezarına ulaştım.
Ellerimi toprağa sürüp annemin dizine koyar gibi toprağa başımı koydum.
-"Anne ben geldim.Bak buradayım.Sana anlatacaklarım var biliyorum beni duyuyorsun.."
Ellerimi akan göz yaşlarıma götürüp çabucak sildim.
-"Yok yok anne ağlamıyorum.Sadece senin yanına geldiğim için heyecanlandım."
Ellerimi birbirine kenetleyip titremesini engellemek için sıkmaya çalıştım ama olmadı. Her şeyde olduğu gibi bunda da başarısız oldum.Ben annem varken çok güçlüydüm ama şimdi asla değilim. Dünya'nın en güçsüz insanı,tırnaklarımı toprağa sürüp tırnak içinde kalan topraklara bakıp gülümsedim.
Mahallede bana ne demişlerdi "Münzevi" evet işte ondanım. Yapayalnız mutluluğunu paylaşacak kimsesi olmayan dünya üzerindeki milyonlarca insanlardan sadece birisiyim.
Anneme veda edip eve dönmeden sahil kıyına oturup karanlıkta korkunç gözüken denize hiç korkmadan baktım.Gözyaşlarım istemsizce boşalıyordu.
Cebimde her daim taşıdığım defterimi ve kalemimi çıkarıp yazmaya başladım.
"Bugün yalnızım Yarın ve nefes aldığım diğer tüm günler olacağı gibi"
***
Gözlerimi yorgun argın açtığımda saat 12'ye gelmek üzereydi. Doğrulup telefonumu elime alıp gezinmeye başladım. Bir kaç gereksiz bildirimden başka bir şey yoktu.Telefonu koltuğa fırlatıp odadan çıktım. Lavaboya girdiğimde aynadaki yansımama baktım.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
MÜNZEVİ (Tamamlandı)
SpiritualitéHavanın soğuk olmasından mütevellit deniz kenarındaki taşların birine oturdum.Ucu bucağı olmayan karanlıkta herkese korkunç gelen ama benim geceleri hırçın dalgalarını daha çok sevdiğim deniz..Kokusu..Huzuru.. Dalgalar birbirini kovalarken hava daha...
