Ben Antonie. Yaklaşık 12 yaşlarımda yaşadıklarımı paylaşmak için buradayım. Ben 12 yaşında iken birgün sokağa çıkmıştım. Fakir olduğumuz için yaşadığımız yerde çok az insan vardı ve temiz bir yer olduğu söylenemezdi. Birgün yine dışarıda oynarken bir dondurmacı gördüm ve peşine takıldım. Dondurmacı hızlı olduğu için gözden kayboldu. Ben ise geldiğim yolu unutmuştum. Ara bir sokaktan çıkabileceğimi düşünerek ara sokağa girdim. Fakat keşke girmeseydim. Kirli ve korkunç bir adam önce bana baktı. Ardından oturduğu yerden kalkarak yanıma yaklaşmaya başladı. Donakaldım. Kaçacak cesaret bile bulamamıştım. Tam o sırada görürüm şeyi asla unutmam. Bana şeytani bir şekilde gülümsedi. Ağzı kulaklarına varıyordu. Gözlerinde korkunç bir dehşet vardı. Şanslıymışım. En son annemin kolumdan tuttuğunu ve kaybolduğum için bana bağırdığını hatırlıyorum.
Ertesi günlerde aynı adamı defalarca odamda gördüğüme yemin edebilirim. Fakat bunu asla kanıtlayamadım. Kardeşim Juan ve kuzenim Pablo bana inanmıyorlardı. O sırada cadılar bayramı da yaklaşmaktaydı.
Cadılar Bayramı olduğu gün mahallemizde bir festival düzenlendi. Juan, Pablo ve ben o festivale gittik. Etrafta palyaçolar ve eğlenen insanlar vardı. Eğlence çok sürmedi. Çünkü yoldan geçen bir araba kontrolünü yitirerek palyaçolara çarpmıştı. Yerde yatan palyaço cesedi oldukça korkunçtu. Bu da yetmiyormuş gibi aynı gülümsemeyi palyaçoda gördüm. Bu sefer farklıydı. Çünkü yaşadığım dehşete Juan ve Pablo da tanık olmuştu. Delirmediğime sevinmekten başka yapabileceğim hiçbir şey yoktu. O günden sonra kardeşim ve kuzenim ile bu konuyu detaylı konuşmaya karar verdik ve evde toplandık. Dedem Tuco arka odada uyuyordu. Biz de odamdaydık. Alt kattan sesler duyana kadar orada sohbet ettik. Seslerin kaynağını bulmak için aşağıya indiğimizde gördüğümüz şey hafızamıza ömür boyu kazınacak kadar korkunçtu. Palyaço salonda oturuyordu. Bir an döndü ve bize baktı. Yaşadığım dehşeti anlatamam. Palyaço yine şeytani gülümsemesi ile ayağa kalktı. Bizi kovalamaya başladığı ana kadar hepimiz donakalmıştık. Fakat ardından koşmaya başladık. Üst kata çıkıp kapıyı kapattığımızda dedemin sesini duyduk. Dedem de onu görmüş olacak ki onun da çığlığı üst kata yankılandı. Palyaço gidene kadar odaya hapsolmuş gibiydik. O günden sonra birkaç hafta boyunca Juan ile aynı odada uyuduk.
Yaşım 17 olana kadar hiçbiri gelmedi. Fakat 17 yaşındayken sesler duyup giysi odasına yaklaştım. Odada ampul olmadığı için elime fener aldım. Odaya girdigim an gördüğüm şey çocukluğumda bana travma yaratan şeyin ta kendisiydi. Kirli adam bana tekrardan gülümsüyordu. Odayı kapatıp beni korkuttu. O an bayılmışım. Uyandığımda bir başka odadaydım. Evim olmadığı kesindi. Yerler ıslak ve duvarlarda domuz etleri asılıydı. Palyaçonun veya o adamın beni öldürmesini istedim. Yeterki bu kabus bitsin diye düşündüm. Beni rahatlatan şey bunun gerçekten bir kabus olmasıydı. Ve o gün bugündür asla onları tekrar görmüyorum. Şuan bir oğlum var. Tek korkum yaşadıklarımı yaşaması.
