နာရီတၾကည့္ၾကည့္နွင့္ေရွာင္းက်န္႔တစ္ေယာက္
ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲမွာတင္ ဂနာမၿငိမ္။မန္ေနဂ်ာက
လွမ္းၾကည့္ေနသလို တစ္ခ်ိဳ႕ အလုပ္သမားမ်ား
ကလည ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္။
"ေရွာင္းက်န္႔!ဘာျဖစ္လို႔လဲ!"
အနားေရာက္လာသည့္ မန္ေနဂ်ာကလွမ္းေမး
သည္နွင့္ ေရွာင္းက်န္႔ ၿပံဳးကာေခါင္းရမ္းျပမိသည္။
နံရံကပ္ ျပကၡဒိန္ေလးမွာကား စေနေန႔ျဖစ္ေၾကာင္း
အတိအလင္းျပလ်က္။
"အစ္ကို႔!ဒီေန႔ အေစာဆင္းလို႔ရမလားဟင္"
ကြက္ခနဲပ်က္သြားသည့္ မ်က္နွာနွင့္မန္ေနဂ်ာက
ဆိုင္ထဲမွ၀န္ထမ္းအေရအတြက္ကို လက္ညိဳး
ထိုးျပရင္းမွ..
"လူနည္းေနတယ္ညီရာ။ဧည့္သည္ကလည္း
အရမ္းက်တယ္။ဘာျဖစ္လို႔ ျပန္ခ်င္ရတာလဲ"
"ဟို.....ဟိုဟာေလ!!!"
ေခါင္းကုပ္ဖင္ကုပ္နွင့္ အေၾကာင္းျပခ်က္ရွာဖို႔
လုပ္ၾကည့္ေပမဲ့ အခ်ည္းနီွး။တကယ္လည္း
လူအရမ္းက်ေနသည္မို႔ ေရွာင္းက်န္႔ ျပန္ဖို႔ထပ္မ
ေတာင္းဆိုေတာ့ဘဲ ေနေနလိုက္သည္။ေမွာင္ရိပ္
ႀကီးစိုးလာေလေလ ရင္ေတြတုန္လာေလေလ။
ဒီေန႔ သူေတာစပ္သြားရမည္။မေတြ႕ဘဲ ရိေပၚနား
မွာေနလိုက္ရင္ ေၾကာက္စိတ္မ်ားေျပမလားဆိုတဲ့
အေတြးတစ္ခ်ိဳ႕၀င္လာေတာ့ ေခါင္းကိုခါယမ္း
မိသည္။
သူ႔ေၾကာင့္နဲ႔ ရိေပၚေကာထိခိုက္လို႔မျဖစ္။
ဆိုင္ပိတ္ခ်ိန္ ၉နာရီေလာက္မွာ လူသြားလူလာ
က်ဲသည့္လမ္းေလးထဲ ေရွာင္းက်န္႔တစ္ေယာက္
ေယာင္လည္လည္ လုပ္ေနမိသည္။သူမသြား
ခ်င္သလို သြားလည္း မသြားရဲ။
"ဘာလုပ္ေနတာလဲ?"
ၾသရွရွနွင့္ရိေပၚအသံေၾကာင့္ေရွာင္းက်န္႔ကိုယ္ေလး
တုန္တက္သြားသည္။လွည့္ၾကည့္လာေပမဲ့
မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္သည္အထိ ဘာစကားမွမေျပာဘဲ
ေငးေနတဲ့ထိုကေလး။
"ေဟ့!ငါေမးေနတယ္ေလ"
"ဟို...အိမ္ျပန္မလို႔ပါပဲ။ရိေပၚေကာကအျပင္ထြက္
ၿပီးဘာလုပ္တာလဲ"
"ညေနစာ မစားရေသးလို႔ မင္းကိုလိုက္ေခၚတာ!"
ဆိုင္သာ ဒီအခ်ိန္ထိမပိတ္ေသးဘူးဆိုလ်ွင္
ေရွာင္းက်န္႔ကို ဆိုင္ျပင္ဆြဲထုတ္မည့္ပံုစံ။
လက္ထဲမွာဆြဲလာသည့္ အထုတ္ကိုလွမ္း
ၾကည့္ေတာ့ မ်က္နွာကတည္သြားေသးသည္။
YOU ARE READING
Thunder(Completed}
Fanfictionငါကသားေခ်ာ့ေတးမဟုတ္ဘူးခ်စ္သူ! ငါကသားချော့တေးမဟုတ်ဘူးချစ်သူ!
