"၀တ္စံုအျပည့္နဲ႔ ဘယ္သြားမလို႔လဲ"
မမက္ေစာေစာ အခန္းထဲကထြက္ထြက္ခ်င္း
ေတာက္ပေနသည့္ ေရွာင္းက်န္႔ေၾကာင့္ရိေပၚ
ေမးလိုက္ျခင္း။ေၾကာင္နနနွင့္ေရွာင္းက်န္႔က
သူ႔ကိုယ္ေပၚမွ အ၀တ္အစားေတြကို
ၿပန္ငံု႔ၾကည့္ရင္းမွ ရိေပၚကိုၿပံဳးျပလာသည္။
"အလုပ္သြားမလို႔!ယြီပင္းေကာကို အလုပ္လုပ္
ခ်င္ေၾကာင္းေျပာထားတာ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ
အလုပ္ရသြားလို႔ အဲ့တာ ဒီေန႔ဆင္းရမွာ"
ရိေပၚဆက္မေျပာေတာ့ဘဲ ထမင္းစားပြဲမွာ
ထိုင္လိုက္သည္။အရင္လို ထမင္းမခူးေပးသည့္
ေကာင္ေလးက ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ မတ္တပ္ရပ္
ေနေသးတာမို႔ ...
"ထမင္းစားဖို႔လုပ္ေလ!"
အနည္းငယ္မာသြားသည့္ ရိေပၚအသံေၾကာင့္
ေကာင္ေလးက ေခါင္းကုပ္သည္။မ်က္လံုးေတြ
ဆိုတာလည္း ေတာင္စဥ္ေရမရ...
မဟုတ္မွ...မနက္စာမခ်က္ထားတာလား?
"ဟိုေလ...အိပ္ယာထေနာက္က်သြားလို႔ ဒီေန႔
မနက္စာ မခ်က္ထားလိုက္ရဘူး။ရိေပၚေကာ
စားခ်င္ရင္ ကြၽန္ေတာ္အခုပဲအျပင္ကသြား၀ယ္...!"
"မစားေတာ့ဘူး..."
ဟင္းမေကာင္းလို႔ ကေလးငယ္မ်ားစိတ္ေကာက္
သလို ရိေပၚတစ္ေယာက္ အိမ္ေပၚကို
ေဆာင့္ေအာင့္ကာ တက္သြားသည္။တံခါးပိတ္သံ
အက်ယ္ႀကီးၾကားရၿပီးေနာက္ေရွာင္းက်န္႔သက္ျပင္း
ခ်ရင္း အိတ္ရဲ႕ကိုင္းႀကိဳးေလးကိုသာဖ်စ္ညႇစ္
ထားမိသည္။အေပၚထပ္ကိုၾကည့္လိုက္၊တံခါးမကို
ၾကည့္လိုက္နွင့္ ေ၀ခြဲ႕မရျဖစ္ေနစဥ္ စိတ္ကို
ဒုန္းဒုန္းခ်လို႔ ဆိုင္ဆီကိုသာဦးတည္လိုက္သည္။
ၿခံထဲကထြက္သြားသည့္အရိပ္ေလးကို ၾကည့္ေန
သည့္ အေပၚထပ္မွ၀ံပုေလြက ေဆြ႕ေဆြ႕ကို
ခုန္လို႔။
"အလုပ္လုပ္မယ္?ငါကပိုက္ဆံမေပးေနလို႔လား။
အလုပ္ေလးတစ္ခု ရတာကို ထမင္းေတာင္
ခ်က္မေကြၽးနိုင္ေတာ့တဲ့ထိ အေရးႀကီးျပေနတယ္။
အား.........ဗိုက္ဆာတယ္။ေရွာင္းက်န္႔...
မေကာင္းတဲ့ ေပါက္စနေကာင္။"
အသားစိမ္းေလာက္ပဲ လက္ခံတဲ့လ်ွာေလးဟာဆို
ေရွာင္းက်န္႔ခ်က္ေကြၽးသမ်ွအရသာခံတတ္ေနၿပီ။
သူ႔ဖာသာ ေနတဲ့ ရိေပၚစာအိမ္ေလးက ျဖဴျဖဴအစိ
ေတြကို ဆာေလာင္တတ္လာသလို အခ်ိန္မွန္
မစားရရင္ ဆႏၵျပတတ္လာေလျပီ။
YOU ARE READING
Thunder(Completed}
Fanfictionငါကသားေခ်ာ့ေတးမဟုတ္ဘူးခ်စ္သူ! ငါကသားချော့တေးမဟုတ်ဘူးချစ်သူ!
