The Freedom Desired

Chapter 28

Chapter 28

Hindi ako mapakali sa kinauupuan ko dahil hindi ko pa nakikita si Damien. Hindi pa ako pinapaalis ng hari kaya nandito ako ngayon sa opisina niya naghihintay ng pag-dismiss niya sa akin. Ipinadala niya na si Damien sa ospital.

Hindi ko na pinansin ang disenyo ng opisina nito dahil sa bumabalot sa aking kaba. Magsasalita na sana ako sa hari dahil kalmado lang itong nakatingin sa harap nang bumukas ang pinto ng opsin anito.

Napaangat ako ng tingin at nakita si Xyrhylyn na kakapasok lang. Nakasuot ito ng midnight blue gown na sa tingin ko ay ang sinuot niya sa party ng hari.

"Your highness..." bahagya itong yumukod bilang pagbati nang nasa harap na namin ito. "Please forgive me for not staying in your side."

"I just want to inform you that Aella's husband is in the hospital..." napakunot ako ng noo dahil sa sinabi nito kay Xyrhylyn. Kailangan niya bang malaman?

Napansin kong natigilan si Xhrhylyn sa sinabi ng hari pero nanatiling walang imik at hinintay ang susunod na sasabihin ng hari. "I want you to send some of our men in Rousseau House. Aella and Damien's children are there so we need to protect them."

Nag-angat ng tingin si Xyrhylyn at hindi makapaniwalang nakatingin sa'kin. "A child... your heir."

Ilang segundo itong hindi makapaniwala bago tumingin sa hari na seryosong nakatingin sa kanya. "I'll send our men, Your Highness. Please, excuse me..." at umalis na ito kaya naman mabilis akong humarap sa hari.

"Your highness, please—"

"Let's wait for a minute."

"I apologize but—"

"I need to confirm something. Just stay and calm down. Walang mangyayaring masama sa asawa mo."

Bawat minuto ay parang namimingi na ako sa katahimikan na naghahari. At sa minutong iyon ay nauubusan na ako ng pasensiya... hindi ko pa alam ang kinalalagyan ni Damien! Nag-aalala na ako. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Ang gusto ko lang ay makita siya.

Nabaling ang tingin ko nang may nag-ring na telepeno. Sinagot agad iyon ng hari at nakikinig sa sinasabi ng nasa kabilang linya. Ilang segundo lang ay ibinaba niya na ito at tumayo kaya napatayo na rin ako.

"Let's go."

I nodded.

We went outside and he said something that make me feel more nervous!

"The house of Rousseau is under attack."

I stiffened of what he said. No... this can't be. My children! Nanghihinang napahawak ako sa bibig ko at naramdaman ko na lang na tumulo ang luha sa mga mata ko. Ang mga anak ko! Ano na ang nangyari sa kanila?

Inunahan kong maglakad ang hari at lumuhod sa harap niya kaya natigil ito sa paglalakad. "I'm begging you! Please save my child! Hindi ko kayang may mangyaring masama sa kanila! Please... save them," tears are streaming down to my cheeks as I plea.

Iniluhod niya ang isang tuhod at itinapik ang balikat ko na para bang pinapakalma ako. Ngumiti ito sa'kin. Ang ngiti nito ay parang pagod na dahil sa mukha nito. Ang buhok nito ay naghahalo ang itim at abo, tanda ng pagktanda nito. Makikita pa rin sa pagmumukha nito ang kagwapuhan niya noong nasa mga kabataan pa siya kahit kulubot na ang balat nito at ang kulay asul nitong mga mata ay parang nakatingin ka sa kalangitan.

"This is my last help to you, Mi nieta. After this..." hinaplos niya ang buhok ko bago tumayo. "You are free," nakatingala ako sa kanya nang iniabot nito ang kamay niya sa'kin. "Let's go, Mi nieta."

Iniabot ko ito at niyakap siya. "Thank you, grandpa. You're the best!"

Natawa ito at yumakap pabalik. "Binola mo pa ako," napangiti na lang ako sa ani nito.