Halikarnas'ta Bir Gece | Gecedeki Aşk Serisi - I ღKİTAP OLDU!ღ

⚝ Halikarnas'ta Bir Gece | 40/2

-40/2-

❝Lâl❞

Araba durduğunda yerimden kımıldamadım. Yanımdaki adamla konuşmamaya devam ediyordum. Şoför tarafından kapısı açıldığında arabadan indi ve bana döndü. "Kendin mi inersin yoksa kucaklayarak indirmemi mi tercih edersin."

Gözlerimi kısarak bir düşman gibi bakıyordum ona. Öyle öfkeliydim ki gözlerimden çıkan alevlerde onu cız bız köfte gibi yakabilirdim. Hafif kenara kayarak açık kapıdan çıkmayı düşünsem de bunun pek avantajlı olmayacağını hissediyordum. Şansım yüzde ellinin de altındaydı ancak denemeye değerdi. Hareketsiz dururken aniden kendi kapımı açıp hızlı bir biçimde inip koşmaya çalışsam da önüme dizilen takım elbiseli iki adam önümde barikat kurmuş gibiydi. Deve gibi uzun adamları aşıp kaçmaya çalışsam da başaramamıştım ve ben bununla uğraşırken Valentino atik hareketleriyle çoktan yanımda bitmişti bile. Beni tek eliyle belimden yakalayıp kaldırdı ve kucaklayarak evden içeri girdi. Bense her zamanki gibi bağırmayı ihmal etmiyordum. "Bırak beni, Valentino! Nasıl olsa eninde sonunda kaçarım bunu biliyorsun!" Diğer yandan da adamın göğsünü yumruklayarak hıncımı almaya devam ediyordum.

Sürgülü kapıyla ikiye ayrılan bir yatak odasına girdiğimizde beni yatağın üzerine bırakan adam "Pek sanmıyorum." dedi sakin bir sesle.

"Daha önce nasıl kaçtıysam yine kaçarım, beni burada zorla tutamazsın!"

Bana iyice yaklaştı ve yüzlerimizin arasında milimetrik bir mesafe kalmışken gözlerimin içine baktı. Gözlerindeki alevleri görebileceğim kadar yakınımdaydı. Ve o alevlerin arasında yanabileceğim kadar. "Seni istediğim kadar burada tutabilirim, bunu çok iyi biliyorsun. Daha önce kaçabildiysen, bu sana tanıdığım özgürlüğün sayesindeydi. Yani yine benim irademle sağlanmış bir ayrıcalık." Burun buruna gelecek kadar bana yaklaştı ve pasif agresif bir biçimde fısıldadı. "Gücümü sınama."

Onu ittim. "Bırak beni!" Yatakta dizlerimin üstünde yükseldim ve yüzüne baktım. Ona olan öfkemi bir kenara bırakırsak benim yine bir şekilde eve dönmem gerekiyordu çünkü henüz eniştemle Andrea konusunu bile çözememiştik. Açığa çıkarmam gereken bir sır vardı ve yaşadığım bunca şeyden anladığım bir şey varsa o da kendi başımın çaresine bakmam gerektiğiydi. Başkalarına güvendiğimde geldiğim hâli görmüştüm. Bu yüzden bir şekilde Valent'in yanından ayrılıp eve dönmeliydim. "Bak Valentino, artık bir şeyi anlaman gerekiyor. Seni istemiyorum."

"Bu saçmalıklara inanacağımı mı sanıyorsun? Eğer bana gerçekleri anlatmazsan-"

"Bilmen gereken bir gerçek yok! Ayrıca benimle ilgili hiçbir şey seni ilgilendirmiyor artık! Şunu çok iyi anlaman gerek, ben kendi isteğimle eve döndüm. Kimse etki etmedi."

Yavaş hareketlerle bana yaklaştı, bir dizinin üstünde yatakta yükselip eliyle boynumu kavradı. Tutuşu sertlikten çok uzaktı ancak bakışları tehditkârdı. Onunla yakınlaştıkça kalkanlarım bir bir iniyordu sanki. Mantığım, nefretim, öfkem, tüm duygularım devre dışı kalıyordu. Eliyle tuttuğu boynumu kendisine yaklaştırıp burun buruna gelmemizi sağladı. Nefesi yüzüme çarpabilecek kadar yakındık. Kalbim hızla atıyordu, sanki ağzımdan çıktı çıkacaktı. Dudakları bana yaklaşırken yutkundum ve bir gayret ondan uzaklaşmaya çalıştım. Ona karşı koymak öyle zordu ki. Boynumu tutan güçlü elleri başımı geriye atarak ondan uzaklaşmamı engelliyordu. Mengene gibi beni sıkıştırmıştı sanki. Başını boynuma gömüp kokumu içine çekerken iç geçirdi. Gözleri gözlerimi bulduğunda dudakları boynumda gezinip dudaklarıma ulaştı. Bir hamuru şekillendirir gibi dudaklarımın üzerinde hâkimiyetini sürdürüyordu dudakları. Kalp atışlarım kat be kat artmıştı. Ona karşı koyamadığım için kendime kızdım içten içe. Dudakları dudaklarımdan ayrıldığında sağ eli kalbimin üstünde duraksadı. "Çok merak ediyorum, bu söylediklerine kendin de inanıyor musun?" Kulağıma gelen fısıltıları kendinden emin ve yumuşaktı. Sert ve güçlü bakışlarıyla tezatlık oluşturuyordu ses tonu.