Halikarnas'ta Bir Gece | Gecedeki Aşk Serisi - I ღKİTAP OLDU!ღ

⚝ Halikarnas'ta Bir Gece | 42/2

-42/2-

❝Lâl❞

Fuat eve girer girmez kapıda yakaladım onu ve kolundan tutup odama çıkardım. "Seninle çok önemli bir şey konuşmam gerekiyor enişte."

"Ne oldu böyle panikleyecek kadar?"

Odaya çıkar çıkmaz kapıyı kapattım ve olanları anlattım. "Böyle boş durmak istemedim, başkanın odasına gizlice girip kasanın şifresini kırmaya çalıştım. O sırada başkan girdi içeri, saklanmak zorunda kaldım."

Duyduklarının ardından önce kızdı bana. "Benden habersiz ne işler karıştırıyorsun, Lâl? Tek başına o odaya girmek ne kadar tehlikeli bilmiyor musun? Üstelik hamilesin!"

"Önemli değil, gördüğün gibi iyiyim. Çok dikkat ettim." Bu detayları atlayarak duyduklarımı anlatmak için devam ettim. "Başkan telefonla konuşarak içeri girdi. Telefonda Valentino'yu öldürtmekten bahsediyordu."

"Ne?"

"Enişte çok korkuyorum. Ona bir şey yapacak."

"Tamam, Lâl sakin ol biraz."

Elim ayağım titriyordu. Böyle bir durumda nasıl sakin olunabileceğini bilmiyordum. Nefes alıp vermeye çalıştıkça başım dönüyordu. "Valent'e bir şey olursa yaşayamam, anlıyor musun?"

"Başkana hamile olduğunu söyledin mi?"

"Evet, bugün söyledim. Daha fazla saklayamazdım. Ayrıca da ondan korkum yok." Biraz nefeslendim ve devam ettim. "Çok öfkelendi, deliye döndü. Valent'in bebeği olması onu çok korkuttu ve kızdırdı."

Çenesini sıvazlayarak düşündü adam. "Bu çok kötü oldu. Ona göre karnında çok tehlikeli bir bomba taşıyorsun. Bu yüzden önce Valentino'yu sonra da karnındaki bebeği yok etmek için her şeyi yapabilir. Dikkatli olmalısın."

Onaylarcasına başımı salladım. "Bana hiçbir şey yapamaz. Ama Valentino'yu bir an önce uyarmalıyım."

"Hemen ara, anlat olanı biteni."

"Onu arayamam." Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra iç geçirdim. "Arasam da telefonlarımı açmaz. Sesimi bile duymaya tahammülü olduğunu sanmıyorum." Duraksadım. "Pietro'yu arayacağım. Kuzenini."

"Tamam, ara ve beni haberdar et. Ben şimdi çıkmalıyım, odalara kapanıp dikkat çekmeyelim. Zaten ablanın gözü üstümüzde."

"Merak etme, haber veririm." Eniştem çıktıktan sonra hemen telefonuma sarıldım. Pietro'yu aradım aramasına ama defalarca aramama rağmen çalıp durdu, açmadı. Ne yapacağımı bilmiyordum. Elimi alnıma götürüp düşünmeye başladım. Gurur falan umurumda değildi, benden nefret ettiğini bile bile Luigi'yi aradım. Bana sayıp söveceği hiçbir şeyi düşünmüyordum. O an benim için önemli olan tek şey Valentino'nun güvende olmasıydı. İlk çalışta açtı Luigi.

"Alo."

"Merhaba Luigi, ben Lâl."

Kısa bir es verdikten sonra iç geçirdiğini hattın diğer ucundan duydum. "Ne istiyorsun?" Benimle konuşmaktan memnuniyet duymadığı ortadaydı. Normal şartlarda bile benimle muhatap olmaktan rahatsızken bir de Valentino'ya yaptıklarımdan sonra eskisinden daha çok nefret ediyor olmalıydı. Biliyordum çünkü ben de onunla konuşmaya meraklı değildim. Birbirimizi sevmediğimiz bir sır değildi sonuçta.

"Benden hazzetmediğini biliyorum Luigi ama aramak ve sizi uyarmak zorundaydım. Pietro'yu aradım ama ulaşamadım."

"Neden bahsediyorsun sen?"

"Valentino tehlikede, Luigi."

"Ne?"

"Yarın gece bir suikast düzenleniyor. Başkan Valent'i öldürtmeyi planlıyor, dikkat edin."