Halikarnas'ta Bir Gece | Gecedeki Aşk Serisi - I ღKİTAP OLDU!ღ

⚝ Halikarnas'ta Bir Gece | 41/2

-41/2-

❝Lâl❞

Bütün gece uyuyamadım. Hep huzursuzdum, yatakta dönüp durdum. Düşünceler peşimi bırakmıyordu. Sabaha kadar bu böyle sürdü. Tüm bunlar benim için çok fazlaydı. Artık dayanamıyordum, bu kararsızlığın ve belirsizliğin bitmesini istiyordum. Her gece bir şeylerin düzelmesine, iyileşmesine, bir mucize olmasına dair umutlarla uyuyor, sabah hiçbir şeyin düzenleyeceğini anlamış bir biçimde kederle uyanıyordum. Bu una bir son vermek istiyordum. Madem hiçbir şeyin düzeleceği yoktu, bir karar vermem gerekiyordu. İyi veya kötü bir karar. Ne derler, en kötü karar bile kararsızlıktan iyidir.

Telefonuma uzandım ve Selvi'yi aradım. Aramayı dinlendirici, sakin sesiyle yanıtlayan kadına "Ben kararımı verdim. Kürtaj için bana randevu ayarlar mısın?" dedim aniden. "Bir an önce bitirelim bu işi."

Cana yakın ve neşeli ses tonundan eser kalmayan kadın "Emin misin?" diye sorduktan sonra kararlı olduğumu anlayınca "Peki, tamam canım. Bu gizli bir operasyon olacak anladığım kadarıyla. İki saat sonra kliniğime bekliyorum o hâlde."

"Tamam, teşekkür ederim. Geleceğim." Telefonu kapattığımda hâlâ içimde tereddütler kol geziyordu. Tedirgindim. Gerçekten istediğim bu muydu onu bile bilmiyordum. Ancak zaman aleyhime işliyordu. Düşünmek için zamanım kalmamıştı. Hem düşününce böyle bir hayata onu sürüklemek düşüncesizlik olacaktı. Onu dünyaya getirirsem, bu kaosun içinde kalmasına sebep olursam kendi ailemden bir farkım kalmayacaktı. Herkes için en iyisi buydu belki.

Evden çıkmak için hazırlanıp merdivenlerden indiğimde dış kapıda bekleyen Fuat'la karşılaştım. "Enişte, bir şey mi oldu?"

Hafifçe kolumdan tutup bahçeye götürdü beni. Etrafı kolaçan ettikten sonra "Azize'yle ilgili önemli bir gelişme var." dediğinde gerçekten yolun sonuna yaklaştığımızı anlayabiliyordum.

"Ne oldu?"

"Azize'nin terapilerini yapan doktorun asistanını buldum."

"Rapordaki doktorun mu?"

"Evet. Kendisiyle iletişim kurmaya çalışıyorum. Telefonlarıma yanıt vermiyor ama adresini aratıyorum, bulduğumda haber veririm birlikte gideriz. Mutlaka bir şeyler biliyor olmalı."

"Tamam, senden haber bekliyorum." Bir yandan kolumdaki saate baktığımda klinik randevuma gecikmemek için bir an önce çıkmam gerektiğini hatırladım. İstanbul trafiğinde anca yetiştirdim. "Şimdi halletmem gereken bir iş var, sonra görüşürüz."

Eniştemin yanından ayrıldığımda hâlâ düşünceliydim. Ne yaptığımı, ne yapmam gerektiğini bilmiyordum. Doğru mu yoksa yanlış mı yaptığımı anlayamıyordum. Her şey o kadar karışıktı ki kafamın içinde çözümleyemiyordum. Arabama bindim ve yola çıktım. Bazen doğru görünen yanlışların bedelini ömür boyu yaşardı insan. Ben de bundan korkuyordum. Bir pişmanlık yaşamaktan. İçimden bir ses ise bu işin içinden pişmanlık duymadan çıkamayacağımı söylüyordu. Kararım ne olursa olsun er ya da geç pişman olacağım bir durumun içindeydim. İki ucu boklu değnekti anlayacağınız.

Kliniğe geldiğimde ayaklarım geri geri gidiyordu sanki. Burası benim için başkanın hastanesinden daha güvenliydi tabii ki. Selvi'nin beni buraya çağırmasının başlıca sebebi de buydu. Gizlilik. Onun kliniği olduğu için her şey daha gizli ve kolay olabilecekti. Merdivenleri çıkarken aklım hâlâ karmakarışıktı. İçimde bir şeyler tam anlamıyla doğru kararı verdiğime dair telkin etmiyordu beni. Merhametli yanımla mantıklı yanım birbiriyle çatışıyordu. Selvi'nin odasının önüne kadar gelmiştim ama bir adım daha atacak kadar bile kararım kalmamıştı. Verdiğim karara olan inancım her adımda daha da azalmıştı. Bu yüzden kapının önünde durdum. Bunu yapamayacaktım. En azından şuan bunu yapmaya cesaretim yoktu. Tamamen vazgeçtiğimi söyleyemezdim belki ama bugün olmazdı. Şimdi olmazdı. Geri döndüm ve klinikten çıkıp arabama bindiğimde Selvi'yi aradım. O telefonu açar açmaz "Özür dilerim, ben yapamayacağım." dedim sakince. Sesim her ne kadar sakin çıksa da panik hâlindeydim. Bir karar veremiyordum, verdiğim kararı da uygulayamıyordum. Araftaydım. "Seni de meşgul ettim, kusura bakma."