ေႏွာင္းေျပာၿပီးတာနဲ႕ထကာႀကိဳးမဲ့တံခြန္ကိုေက်ာခိုင္းလိုက္ၿပီးသြားဖို႔လုပ္ေတာ့လမ္းတစ္ဝက္မွာတင္ႀကိဳးမဲ့တံခြန္ေျပာလိုက္တဲ့စကားေၾကာင့္လူကအလိုလိုရပ္သြားတယ္။သူေျပာလိုက္တဲ့စကားက
"ေမာင္တို႔ႏွစ္ေယာက္အိမ္ကိုဘယ္ေတာ့ျပန္လာမွာလဲအခ်စ္"တဲ့ေလ။
တံခြန္ေျပာလိုက္တဲ့စကားေၾကာင့္သူရိန္နဲ႕လႊမ္းလည္းေၾကာင္သြားသလိုပန္းအိခင္ကလည္းတံခြန္ကိုေၾကာင္ၾကည့္ေနခဲ့သည္။
ေ႐ႊဇင္တစ္ေယာက္မုန႔္ထုတ္ေတြကိုင္ၿပီးတံခြန္ကိုတစ္လွည့္ေႏွာင္းကိုတစ္လွည့္ၾကည့္ေနမိတယ္။သူ႕ရဲ႕နားကိုေဆးခန္းသြားရေတာ့မယ္ထင္တယ္။ဟုတ္တယ္ေလ....ေႏွာင္းကိုႀကိဳးမဲ့တံခြန္မခ်စ္ဘူးဆိုတာသူတို႔လက္ထပ္ထားတာကိုသိတဲ့လူတိုင္းသိတယ္။အခုေႏွာင္းကိုမခ်စ္ဘူးဆိုတဲ့ႀကိဳးမဲ့တံခြန္ကေႏွာင္းကိုအခ်စ္လို႔ေခၚလိုက္တယ္ေလ။
*အားးးးးးးးအခ်စ္တဲ့မာမီေရ....သမီးျမန္မာျပည္လာလိုက္တာမွန္သြားၿပီးးးးးး*
ေႏွာင္းအေရွ႕ျပန္လွည့္လာၿပီးႀကိဳးမဲ့တံခြန္အနားသြားကာ
"ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အိမ္ဆိုတာဘယ္အိမ္ကိုေျပာတာလဲႀကိဳးမဲ့တံခြန္...ငါသိသေလာက္ေတာ့အဲ့အိမ္မွာငါတစ္ေယာက္ထဲေနတာပါ"
တံခြန္ေသြးထြက္ေနတဲ့ေခါင္းကိုဂ႐ုမစိုက္နိုင္ေတာ့ဘဲသူ႕ေရွ႕ကသူ႕ကိုျပန္ေမးေနတဲ့အခ်စ္ရဲ႕မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ကာေျပာလိုက္သည္။
"ေမာင္ေတာင္းပန္ပါတယ္"
"အားယားးးမာနႀကီးလွတဲ့ႀကိဳးမဲ့တံခြန္ရဲ႕ေတာင္းပန္ျခင္းကိုၾကားရတာၾကက္သီးေတာင္ထတယ္"
"ေမာင္တကယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္"
"ခနေနပါဉီးးမင္းအခုေတာင္းပန္တာဘာအတြက္လဲ.....မင္းလုပ္ခဲ့တဲ့ဟာေတြကအရမ္းမ်ားေနလို႔ဘယ္တစ္ခုအတြက္ေတာင္းပန္လဲဆိုတာေတာင္ငါမသိေတာ့ဘူးးး"
"အရာအားလုံးအတြက္ေမာင္ေတာင္းပန္ပါတယ္"
"ဟက္.....Sorryဘဲႀကိဳးမဲ့တံခြန္ရာ.....ငါမင္းေတာင္းပန္တာကိုလက္မခံနိုင္ဘူးးးးးဒါနဲ႕မင္းေကာင္မေလးပန္းအိခင္ခင္ဗ်ာမင္းေဘးနားမွာေနၿပီးမ်က္ႏွာငယ္ေလးျဖစ္ေနၿပီးးးၾကည့္လိုက္ပါဉီးမင္းအခ်စ္ဉီးေလးကို"
