Secrets (COMPLETE)

Chapter 1

Zey POV

Tila ang turing ko sa sarili ko ngayon ay mas naging mababa, at tila ang dumi dumi ko! Pero 'di ko naman ginusto na magkaganito ang buhay ko. Because I didn't prepare myself to this kind of karma.

Pero all this time, mga pasakit ay hindi pa ata tapos sa kakalaro sa akin, at mukhang kulang pa ang mga luha. At kulang pa ang kirot. Kaya Gustong gusto kong sumigaw! I want to feel numb. Baka kapag naging manhid ako ay di ko na mararamdaman ang pakiramdam na tila pinagpipiraso ang pagkatao ko.

Pagod na rin ako sa pakiramdam na 'di ko na kailangan mabuhay. And If only I can embrace this darkness, and if only I can escape from this hell. Dahil feeling ko pag-nagtagal pa ako sa kadilimang to ay mawawala na ako sa katinuan.

Pero nakakatawa dahil puro lang ako salita. Akala ko kasi kaya kong bumitaw na kaya ko na sumuko. Ngunit, every time I tried to let go. May tumutulak pa din sakin na kayanin ang lumaban. That I need to force myself to be brave sa di malaman na dahilan.

Pero kanina pakiramdam ko naging mahina na naman ako hindi dahil wala akong laban kundi ayaw ng katawan ko na gawin iyon tila tanggap ko ang gagawin nito. At takot na takot
Ako. I don't want the past to repeat itself dahil ayaw kong nasa malapit siya at baka masaktan ko na naman siya.

I smile bitterly remembering why I felt like I deserve this pain.

Magkano ka na lang ba ngayon?

Those words that made of daggers stabbing my heart and those eyes filled with hatred and disappointment crossed my mind. Nakakatawa dahil tila ako'y isang sadista nasasaktan pero ang saya ko pa din and i am proud because

Gone is the man who cried in front of someone like me and replace by a man who hates me.

Napapikit ako..

Rohws

I'll pay you wala na akong pakealam kung masaktan lang ako dahil sisiguraduhin kong bago tayo muli'y magkalayo ay magawa mo 'kong patawarin.

'Yon ang mahalaga na kahit
Konti ay mabawasan ang kasaLanan ko

"Zey!" Napamulat muli ako dahil narinig ko ang isang boses na nagpagising sa'kin at nakaramdam ako ng kaba. Na sa araw-araw ay nabubuhay ako sa takot. At alam ko 'di pa iyon sapat para sa taong may rason no'n.

I heard how the door made a sound na hudyat na may taong bumubukas non hindi nga ako nagkamali sa aking hinala

"Hello there my little whore."  Napakuyom ako ng kamao. He's now in front of me at hindi ko man lang alam kung saan ito kumukuha ng kapal ng mukha upang harapin ako pero isa siyang bangungot na hindi ako tinatantanan, na kahit gusto ko ng lumayo ay 'di ko magawa dahil hawak ako nito sa leeg.

"W-What do you n-need?" Nauutal na sambit ko ngunit ngumisi lamang ito at
mula sa bungad ng pinto ng kwarto ko ay nag-umpisa na itong maglakad sa aking gawi, making me fear of what would happen next

"Alam kong alam mo ang kailangan ko." I almost bite my tongue. Gustong-gusto ko itong sigawan na umalis sa harapan ko. Pero tulad dati hindi ko pa din magawa dahil sunod sunuran pa din ako. Kung bakit kasi ako na lang lagi. Kung bakit kasi wala itong ibang Maisip gawin kundi saktan ako. Hindi pa ba sapat tong nararamdaman ko?

"N-Naibigay ko na ang gusto mo. I put the m-money inside your bank account." He snap his fingers kaya napatuwid ako ng upo sa kama kahit sa loob-loob ko'y gusto ko nang lumubog at bumigay sa matinding sakit.

"Tsk, you act like you still don't know me my little niece ang tagal na kaya natin nagsasama kaya nakakatampo naman at alam mo naman kung paano magtampo si tito 'di ba?" I gritted my teeth fighting the urge to cry. Kulang pa sa kaniya ang lahat pero para sa'kin sobra na.