Running in the rain steals his breath.
Ruins it.
Smashes it.
Nearly eradicates it.
Dahil sa kaniyang panaginip ay walang nagawa si Rohws kundi maghanap ng paraan upang sumubok na kalimutan ang epektong hatid ng babaeng nang-iwan sa kaniya.
Tumakbo siya upang sana'y idaan sa pagpapagod ang kaniyang naradamdaman na inis at galit.
Pero hindi niya inaasahan na sasabay rin ang ulan. At mukhang alam nito ang tunay niyang nararamdaman.
When he arrive home, his soaked clothes are stuck to his skin. His shoes are slouching. His toes are cold and stiff.
Erratic strands of his hair stick to his temples and forehead, dripping all over him.
He stand in his small garden, catching his breath, and press a shaky palm to his chest.
Bakit ganoon? Sinubukan ni Rohws pakiramdaman ang sarili pero bakit wala siyang maramdaman? He felt so empty. Hanggang kailan ba niya mararamdaman ang ganito?
His heart’s palpitations grow uneven and out of beat as if protesting. He close his eyes and tip his head back, letting the rain beat down on him.
Ang sarap sa pakiramdam ng bawat patak ng ulan na tumatama sa kaniyang balat.
Ni hindi magawa ni Rohws na pumasok sa bahay niya upang sana'y magpatuyo dahil mas ginusto na lamang niyang manatili sa kaniyang garden at namnamin na lamang ang bawat pagpatak ng ulan sa kaniyang katawan.
The rain soak him.
Rinse him.
The droplets pound on his closed lids almost like a soothing caress.
Noon ay hindi alam ni Rohws kung bakit gustong-gusto niya ang ulan pero ngayon ay napagtanto na niya kung bakit ganoon na lamang ang nararamdaman niya.
The rain camouflaged everything.
No one saw the tears. No one noticed the shame or the humiliation.
Lahat ng pwedeng itago ay kaya nitong itago. Hindi lang luha kundi buong pagkatao at emosyon.
It was just him, the clouds, and the pouring water.
But that’s the thing about the rain, It’s only a camouflage, a temporary solution.
Isang panandaliang solusyon, dahil wala namang sigurong tatagal na solusyon kung puro pagtatago hindi ba?
Pero ang mahalaga ay kahit papaano may panandaliang nangyari at kahit panandalian lamang iyon ang mahalaga'y nagawa niyang ilabas ang nararamdaman.
Rain can only rinse the outside. It can’t seep under his skin and wash away his shaky insides.
Para bang nagbibigay ito ng panandaliang oras at hinahayaan siyang gamitin ang bawat patak ng tubig bilang isang maskara na tinatakpan ang kaniyang buong pagkatao.
Pero ni minsan hindi nito nagawang pawiin ang kung anong nasa loob niya.
Wiping away his memories isn’t an option either.
Isang oras pa lamang ang nakalipas simula nang mapanaginipan niya ang babaeng nagpapabaliw sa kaniya. Pero ang nakakainis ay hanggang ngayon naiwan pa rin ang mga iyon sa isipan niya at ramdam na ramdam pa rin niya ang bawat haplos nito sa kaniyang katawan.
He can still feel it.
Her breath.
Her nearness.
Her tongue.
BINABASA MO ANG
Secrets (COMPLETE)
Cinta"Hindi ko akalain na mas magiging mababa ka pa Because You even accept the offer of someone to paint you naked? At Nakakatawa ka naman nagawa mo pang magpakipot sakin noon pero ngayon matanong kita ano bang klaseng babae ang sinamba ko noon? A por...
