Het wolvenbos

De transformatie

De rest van de middag kon Wendy aan niks anders denken dan aan de hut, haar familie en natuurlijk dat haar familie weerwolvenjagers waren, of nog erger, misschien wel zijn. Ze moest dan ook even nadenken wat hij bedoelde toen Mason vroeg of ze klaar is voor vanavond.
"Wat is er ook weer vanavond?
Wat?
Wat?
Je weet niet meer wat er vanavond is?
Nee.... hoezo?
Het is vanavond volle maan."
Ze denkt even na.
"Verdomme dat is waar. Ik was het helemaal vergeten.
Wendy.
Wat?"
Ze kent die toon en die blik. Hij weet dat er iets aan de hand is.
"Wat is er met je aan de hand?
N...niets, hoezo?
Ik weet dat er iets aan de hand is. Gister en vanochtend voor ik weg ging was je de hele tijd bloednerveus over vanavond. En nu was je het gewoon vergeten. Er moet dus wel iets groots aan de hand zijn dat het vanavond's volle maan helemaal uit je hoofd had gehaalt.
Er is niets, ik zweer het.
Weet je het zeker?
Ja, echt."
Maar in het echt is ze er niet zo zeker van. Ze heeft inderdaad na haar bezoekje aan de hut geen seconde meer aan vanavond meer besteet. Maar nu Mason erover begon begint ze meteen weer zenuwachtig te worden. Mason merkt dit meteen. Hij gaat naast haar zitten en sluit haar op in een stevige knuffel terwijl hij haar ervan probeert te overtuigen dat het vanavond allemaal goed gaat komen.aar het helpt niet. Zo zitten ze een tijdje zwijgen op de bank, terwijl Wendy's gedachte alleen maar gingen over vanavond. Dan vraagt ze een van de dingen die haar het meeste dwars zitten.
"Gaat het pijn doen?"
Hij kijkt haar berekenend aan.
"Hij probeert waarschijnlijk een zo'n min mogelijk angstwekkend antwoord te verzinnen."
Schiet het door haar hoofd. En nog voor dat hij zijn mond open trekt, weet ze het antwoord al.
"Het gaat inderdaad pijn doen.
Hoe erg?"
Hij twijfeld.
"Hoe erg?
Heel erg. Nog erger dan die hoofdpijn aanvallen."
Ze is niet verbaast. Ze had het al verwacht.
"Maar ik beloof dat het alleen de eerste keer zal zijn. En ik zal de hele tijd bij je blijven. dat beloof ik."
Hij geeft haar een zachte kus en houd haar stevig vast. Na een tijdje besluiten ze naar de andere te gaan. Een stuk of vijf jongeren zitten in de woonkamer waaronder Vivian en Jim. De rest is waarschijnlijk in het bos of ergens anders in het huis.
"Hey, jongens. whats up?
Oh, hou op met dat Engels, je weet dat je het voor geen meter kan.
Ik kan het nog altijd beter dan jij, Vivian.
Iedereen kan het beter dan haar. Zelfs pas geboren baby's kunnen het nog beter dan zij.
Oh, hou je mond Peter.
Oh, je kan zeker niks beters bedenken dan hou je mond, hé?
Nog een word uit jouw mond en ik verbouw jouw mooie gezichtje zo dat niemand je meer herkend.
Oh, heb je last van je maandelijkse periode?
Geen enkele jongen, en dan bedoel ik echt geen enkele, mag zo praten over de periode van een meisje. Jullie weten niet wat wij moeten doormaken.
Rustig maar, het was maar een grapje.
Nou jij mag je humor wel eens bijschaven."
Ze staat op en loopt boos de kamer uit. Wendy voelt zich nogal ongemakelijk.
"Niet zo'n beste timing hé.
Ach, trek het je niet aan. Vivian is nu eenmaal nogal snel aangebrand."
Ze gaan zitten. Jim is de eerste die wat zegt.
"Ben je een beetje klaar voor straks, Wendy?
Ik hoop het, ik ben zo nerveus dat mijn hersenen er een beetje van verdooft zijn."
Ze lachen, Peter het hardst van allemaal.
"Gast, zo grappig was het nou ook weer niet. Het lijkt alsof jouw hersenen zo uit je schedel gaan klappen, als je die al hebt.
Grappig hoor, je weet dat ik van droge humor hou.
Helaas wel."
Peter geeft Jim een por.
"Op je worden letten hé, kleine.
Wat zeg jij nou weer, ik ben groter dan jij hoor.
Nee hoor."
Een meisje komt tussen beide.
"Meisjes, meisjes, jullie zijn allebei mooi. daar hoef je echt niet om te vechten hoor."
Iedereen schiet in de lach. zo blijven ze nog een hele tijd grappen maken. En Wendy begint langzaam een beetje minder zenuwachtig te worden. Na een tijdje gaan ze met z'n alle naar de keuken en eten een hele schotel lasagne op. Je wil niet weten hoeveel tiener weerwolven kunnen eten. Als je een keer een tienerjongen midden in een groeispurt hebt gezien, moet je dat op zijn minst verdubbelen. Zo erg was het daar. Wendy merkte dat zij ook al vaker honger had dan normaal, maar dat kan ook komen doordat ze nu vaak het bos in gaat.