BİRAY

28. bölüm

"Emir."

"Bu halin ne?" Dedim yüzünü incelediğimide.

Yüzünün bazı yerlerinde morluklarlar vardı.

"Biray.'

"Telefonlarımı neden açmıyorsun." Kaşında küçük bir bant ve dudağında ki yarık canımı acıtmıştı.

Elmacık kemiğinde büyük bir morluk ona yakışmıştı.

Bu halde bile nefes kesiciydi.

Allahım Biray düşündüğün duruma bak.

"Gel. Yukarı çıkalım."

Kapıdan içeri girdim, onun arkasından beraber yukarı çıktık.

Odasının içeri girdiğimizde, bir açıklama bekliyordum.

Şirin şirin gülümsedi.

Kanma Biray.

"Açıklama bekliyorum."

"Şimdi şöyle ki, motor kazası yapmış olabilirim."

"Ne." Diye bağırdım.

"Bunu bana nasıl söylemezsin."

"Endişenme diye, bak bir şeyim yok."

"Ne zaman oldu bu?"

"3 gün önce. Virajı alamadım ve bir kaç metre yuvarladım. Telefonum ise o sırada parçalandı. Sana haber vermeliyim ama ailen ile mutlu anını bozmak istemedim."

"Aptal." Dedim ona sarılırken.

"Çok korktum. "

"Bir şeyim yok, güzel bebeğim."

"Bana haber vermediğin için kızdım."

Ne olursa olsun benden saklamalıydı.

"Bebeğim."

Lafını kestim.

"Ne olursa olsun benden saklamalıydın Emir. Ne kadar üzülecek olursam olayım benim sana koştuğum gibi seninde bana koşmanı beklerdim."

Sustu.

"Başına bir şey gelse, bana söylemeyeceğini öğrettin."

"Biray. Öyle deme. Ben sana söyleyecektim. Sadece ailen ile güzel zamanını bozmak istemedim. Bugün arayacaktım emin ol. Sen benden hızlı davrandın."

"Ya ciddi bir şeyin olsaydı Emir. Nasıl sorumsuz davranabiliyorsun?"

"Güzelim bir şeyim yok." Dedi tekrar.

İç çektim.

Onu da kaybetmek istemiyordum. Korkuyordum.

Sarıldı. Karşılık verdim.

"Bir daha benden bir şey saklama."

"Tamam."

Elleri yüzümü buldu.

"Şimdi öpüşebilir miyiz?"

Ellerini yüzümden indirdim.

"Hayır."

"Ama dudaklarını özledim."

"Beni özlemedin mi?"

"Özledim." Dedi, kokumu içine çekerken.

"Söz bir daha seni habersiz bırakmayacağım."

Umarım Emir umarım.

Tekrar dudaklarıma uzandı.