BİRAY

23. bölüm

"Hamile değilim." Dedim. Emin değildim ama olamazdım.

"Midemin bulanması senin iğrenç oluşun."

Ve ben tekrar acımasız oldum. O bana hiç acımadı ben de ona hiç açımayacağım. 

O çocukluğumu benden çaldı.

Çalma sırası ben de artık.

Kanayan yüzüne acımasızca asiti döktüm. Ve o kulaklarımı acıtacak derecede bağırdı.

Midemin bulanmasını umursamadan ona eziyet ettim.

Ve hiç üzülmedim.

Her yeri kan içindeyken, kimse dur demedi bana. Diyemezdi zaten.

Benim ve öldürdüğü tüm kadinlar için alıyordum bu intikamı. En çokta Azra için.

Azra güzel kızım.

Orda rahat uyu.

Elbet bir gün kavuşacağız ama bu biraz uzun sürecek. Beni bekle olur mu? Ben seni hep hatırlayacağım.

Hiç unutmayacağım.

Sesini hatırlamıyorum ama seni hatırlıyorum.

Zaman değişti ama benim Selçuk'un çektiği eziyet değişmedi.

"Tamam. Yeter artık."

Güldüm. Duyamadım.

Günlerdir aç ve susuz benim yaptıklarımdan yorulmuştu galiba.

"Susadım. Su."

Güldüm. Hatta kahkaha attım.

Şaka gibiydi.

"Sana susadım dediklerinde su vermiş miydin? Çünkü öldürdüğün çoğu kadının raporundan susuzluktan öldüğü yazıyordu."

"Abi. "

Emir. Abim ve Han. Üçü yan yana beni izliyorlar, arkalarında uzaktan beni izleyen Kenan vardı.   Garip bakışları vardı yüzlerinde.  Bu bakış sanki gurur duyuyorum bakışıydı.

Emir Karan ve Kenan'ın bakışları tam işte benim kızım bakışları aynı ağagağ

"Onu keser misin?"

Bakışlarımdan anladı ne demek istediğimi. 

Han, seslendi bu sefer başkasına. Han'ın seslendiği kişi benim demek istediğimi yapmak için onun yanına yaklaştı. Ben arkamı döndüm. Ve onun çığlıkları tüm odayı doldurdu.

Biraz zaman geçti ben onda doğru tekrar döndüm.

"Seni çok öldürmek istiyorum ama bu sana ödül olur değil mi?"

"Evet o yüzden beni ödüllendirmek için öldür."  Sesi çok baygın çıkıyordu.

"Tıct tıct. "

"Sen bu işi çok yanlış anlamışsın."

"Ne yapalım biliyor musun? Sen bu halinle aç ve susuz öl. Hata yaralar için fare getirelim onlar ziyafete dolsun."

Ay benim midem bulandı bu kadar yeter sonra devam edicem. İşkencelere.

Arkamı döndüm ve odadan ayrıldım.

Midem yüzünden zorla tuvalete gittim.

Kusmadım ama her an kusacakmış gibiydim.

Tuvaletten çıktığımda, kapının önünde Emir ve Karan abim vardı.

Korkarak sordum. "Hastaneye gidelim mi?" 

Onlar sanki bu anı bekliyormuş gibi beni onayladılar ve Emir kanlı kıyafetlerimi değiştirmiş, binadan çıkmıştık. Hava kararmaya başlamıştı.