BİRAY

27. bölüm

Yol boyunca kimseden ses çıkmadı. Yolculuk o kadar sessiz geçti ki. Tuhaf karşıladım. 

1 hafta boyunca gürültüye o kadar alışmıştım ki bu sessizlik ürpertici geldi.

Evimizin önüne geldiğimizde rahat nefes aldım.  İnsanın evi gibisi yoktu.

Bavulları taşıyan abimler sayesinde elimi bir şeye sürmeden odama çıkmıştım.

Babam yolda biletleri erkene çekmiş, bugünle beraber üç gün sonra gidecektik Fransa'ya. İlk kez yurt dışına çıkacaktım ve her şey hazırdı. Sadece biz hariç.

Emir ve ben. İkimiz baş başa. Tatil bize neler getirir bilmiyordum ama şimdiden iyi geleceğine inanıyordum.

Bir başlangıç olacaktı orası. Tertemiz bir sayfa.  

Daha güçlü biri olacaktım.

Bavul hazırlayacaktım. Ve bu bavul hazırlamak bana o kadar zor geliyordu ki anlatamam.

Gitmeden önce kısa bir işim vardı.

Selçuk Orhan.

O olay tamamen kapanacaktı.

Şimdi ise Karan abim, oraya götürecekti beni.

2 saat sonra.

Karşımdaydı.  Midem bulandı.

Onun kanlar içinde ki yüzü oldukça mide bulandırcıydı.

"Beni özledin mi?" diye sordum.

Geçen bir hafta da ne yemek yemişti ne de su içmişti. Sadece 4. gün 1 yudum su içmesine izin vermiştim. 

Kimse yaşattığını yaşamadan ölmez.

Ve karşımdaki adam, yaşattığını yaşamadan ölmeyecekti.

Baygın bakışlar attı.

"Ben." Dedi sustu. Öksürdü.

"Öldürecek misin, beni?"

"Evet. Öldürme sırası bende."

"Ama acı çekerek." Diye devam ettim.

Bakışları karnıma düştü.

Gülümser gibi oldu. Sol üst dudağı kıvrıldı.

"Varmıymış küçük sadistcik."

Bu sefer benim dudağım kıvrıldı.

"Azra'nın öldüğü gün sana söylediklerinden biri neydi hatırlıyor musun?"

"Ben ölüyorum ama tüm gerçekle."

"Ve sen." dedim sustum.

"Sen de öleceksin ama hiç gerçekle."

"Neler olduğunu asla bilemeyeceksin?"

"Canım yanıyor öldür artık." Dedi bunu demesini asla beklemiyordum.

Onun ölmesi, hediyesi olacaktı.

"Öldür artık."

Ölecekti ama hemen değil.

Odadan çıktım ve karşımda duran Kenan abi yorgunlukla gülümsedi bana.

Keşke Azra abisiyle bir büyüseydi. Ben ailemle büyüseydim. O zaman tüm hayatımız farklı olurdu. Bu hikaye olmazdı.

Acı çekmezdik.

Yine beraber olur muyduk bilmiyorum ama mutlu olurduk.

Kenan abi ile gitmeden önce karşılıklı kahve içmiş, konuşmuştuk.