Warning:အသက္18ႏွစ္မျပည့္ပါက ဒီအပိုင္းကို
မဖတ္ေစခ်င္ပါ။18အခန္းေတြကိုSs႐ိုက္ၿပိးလိုင္းေပၚ
မတင္ပါနဲ႔ရွင့္။
*****
Part-30
ကားပါကင္မွာမခင္ပပနဲ႔ေတြ႕တဲ့ရက္ကစျပိး လူႀကီးက
သူအေပၚေျပာင္းလဲသြား၏။အရင္လို႔ ပူးကပ္ကပ္မေန
ေတာ့သလို႔ ေဆး႐ံုကိုေတာင္လိုက္ပို႔ျခင္းမရိွေတာ့။
စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနပင္မဲ့ လူႀကီးကိုအလုပ္မေပးခ်င္
တာေၾကာင့္ ဖုန္းတကူးတကဆက္ၿပိး လာႀကိဳခိုင္းဖို႔ကို
မေျပာေတာ့။ကိုယ္ဘာသာပဲကားငွားၿပိးျပန္လိုက္ေတာ့
မယ္။
ေတြးေနတုန္း သူနာျပဳမေလးတစ္ေယာက္က အခန္းထဲ
ကိုဝင္လာတာမို႔ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူနာျပဳမေလး
အေနာက္ကသူေၾကာင့္ မိုး ေျပာစရာစကားမ်ားေပ်ာက္
ရွာသည္။
"မခင္ပပ"
မခင္ပပဟုေရရြတ္လိုက္ေတာ့ သူမကၾကားသလိုျဖင့္
သူကိုမ်က္လံုးဝင့္ကာ ၾကည့္လာၿပိး သူနာျပဳမေလးက
လက္မွတ္ထိုးစရာေတြကို ခ်ထားခဲ့ၿပိး အခန္းထဲကေန
ထြက္သြားေလသည္။
အခန္းအတြင္း၌ အသံတို႔က တိတ္ဆိတ္ေနကာ အသ
က္႐ႈသံမွ်င္မွ်င္ကိုေတာ့ တိုးတိတ္စြာၾကားရ၏။
မခင္ပပကိုၾကည့္ရင္း ဖုန္းRingtoneကထျမည့္
လာတာမို႔ သူဖုန္းကိုကိုင္လိုက္ေတာ့ တစ္ဖက္လူက
တစ္ျခားသူမဟုတ္။လူႀကီးသာ ျဖစ္ေနသည္။
"Hello! လူႀကီး"
"ေန႔လည္စာ စားၿပိးၿပိလား၊ငယ္"
"ဟုတ္ စားၿပိးၿပိ၊လူႀကီးေရာ"
"အင္း ၿပိးၿပိ၊ညေန႔ ကိုယ္လာမႀကိဳႏိုင္ေလာက္ဘူး
ငယ္"
ထို႔စကားေၾကာင့္ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကိုဖြဖြေလးကိုက္ၿပိး
အေရွ႕ရိွ မခင္ပပကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ မခင္ပပကသူထံ
အာ႐ံုစိုက္ေနျခင္းမရိွ။အခန္းပံုစံကိုသာ ေရွာက္ၾကည့္
ေနသည္။
အေတြးျဖင့္ အသံတို႔အားတိတ္က်သြားေတာ့။
"ငယ္ စိတ္ဆိုးသြားတာလား၊ကိုယ္ ေတာင္းပန္ပါ
တယ္"
"ရပါတယ္......မဟုတ္ေတာင္ ဒီေန႔ကိုယ္ဘာသာပဲ
အိမ္ကိုျပန္မလားလို႔ ေတြးေနတာ"
YOU ARE READING
Your love is peaceful
Acciónကိုယ်တစ်ခါမှမရေးဖူးတဲ့typeကိုစမ်းရေးတာပါ ပိုင်စိုးပိုင်နင်း/အရိုင်းဆန်တဲ့စာသားများပါတာကြောင့် ဖတ်ဖို့သေချာစဉ်းစားပြိးမှဖတ်ပါ⚠⚠⚠ ဇာတ်လမ်းကတစ်စုံတစ်ရာနှင့်တူညီခဲ့လျှင်တိုက်ဆိုင်တာဟုမှတ်ယူပေးဖို့တောင်းဆိုချင်ပါတယ်⚠⚠ ဖတ်မယ် မဖတ်ဘူးဆိုတာကစာဖတ်သူတွေအပိုင်...
