Part-23
တျဖည္းျဖည္းလႈပ္ခက္လာေသာ္မ်က္ေတာင္ေလး
ခ်ထားတဲ့ညာဘက္လက္ေခ်ာင္းေလးကလႈပ္လာၿပိး
ခနအၾကာေတာ့ျပန္ျငိမ္က်သြားကာ မ်က္ရည္အဝိုင္း
သားနဲ႔မ်က္ဝန္းေလးကပြင့္လာသည္။
မိုး ျမင္လိုက္ရတဲ့မ်က္ႏွာက်က္ျဖဴျဖဴေၾကာင့္အံ့အားသင့္
သြားၿပိးသူဘာျဖစ္သြားတာလဲဆိုတာျပန္ေတြးမိသည္။
လူၾကီး အျပင္ဘက္ကိုထြက္သြားတဲ့အခ်ိန္ မိုး အိပ္ေမာ
က်ေနခဲ့တယ္ ထူးဆန္းတာက အိပ္ေနတုန္းဗိုက္ကိုစူး
ကနဲ႔ျဖစ္သြားေတာ့သူလန္႔ႏိုးလာခဲ့တယ္ အဒီေနာက္
ဘာဆက္ျဖစ္သြားတာလဲဆိုတာ မိုး မမွတ္မိေတာ့။
တစ္ဖက္ကိုမ်က္လံုးကစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ဘယ္သူမွ
ရွိမေနတာေၾကာင့္႐ႈးခ်င္စိတ္ေပါက္မိသည္။
"အာ့!"
႐ုတိတရက္ေအာင့္တက္လာတဲ့ဝမ္းဗိုက္ေၾကာင့္ မိုး
ေအာ္လိုက္မိ၏။ဝမ္းဗိုက္ေနရာကိုလက္ေခ်ာင္းမ်ားက
ေရာက္သြားၿပိးဝတ္ထားတဲ့အက်ႌအျဖဴေလးကိုလွန္
လိုက္ေတာ့ျမင္လိုက္ရတဲ့ခ်ဳပ္႐ိုးေၾကာင္းတစ္ခုကိုၾကည့္
ၿပိး မိုး ေၾကာင္ေနမိသည္။ဒီအနာကဘယ္တုန္းက မိုး
ရခဲ့တာလည္းမသိဘူး။
"ငယ္!"
ေအာ္သံေၾကာင့္ၾကည့္လိုက္မိေတာ့စိုးရိမ္မ်က္ဝန္းနဲ႔
အတူ မိုး လွဲေနတဲ့ကုတင္ေဘးနားကိုေရာက္လာတဲ့
လူၾကီး။
"သတိရလာလို႔ေတာ္ေသးတာေပါ့ ငယ္ရယ္"
နက္ေမွာင္ေနတဲ့ဆံပင္ေကာက္ေကာက္ကေလးကို
နဖူးထက္ကေနသပ္တင္ေပးရင္း ကုေဋ ေျပာလိုက္
ေတာ့ ကေလးငယ္က ကုေဋ ကိုေၾကာင္ၾကည့္ေနသည္။
ေဆး႐ံု၀တ္စံုသည္ကေလးငယ္နဲ႔မလိုက္ဖက္စြာ။
"အဟြတ္! အဟြတ္!"
"ငယ္ ျဖည္းျဖည္း!"
"အဟြတ္! အာ့!"
"ဘာျဖစ္လို႔လဲ! ငယ္! ဗိုက္နာလို႔လား!"
ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိျဖစ္ေနတဲ့ လူၾကီးကိုၾကည့္ျပ္း
မိုး သနားလာမိသည္။လူၾကီးကပိန္သြားတယ္ မ်က္ကြင္း
ကညိဳေနတယ္ မအိပ္ဘူးလား လူၾကီးရာ။
"ဟင့္အင္း ငယ္...ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး"
ၿပံဳးျပလာတဲ့ကေလးငယ္ကဟိုးအရင္ကလိုမ်က္ႏွာေလးျပည့္မေနေတာ့ေခ်ာင္က်လာ၏။ကေလးငယ္ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြက ကုေဋ
ပါးကိုထိဖို႔လက္လွမ္းလာတာေၾကာင့္ ကုေဋ
ကေလးငယ္မီွေအာင္တိုးေပးလိုက္ေတာ့။
YOU ARE READING
Your love is peaceful
Aksiyonကိုယ်တစ်ခါမှမရေးဖူးတဲ့typeကိုစမ်းရေးတာပါ ပိုင်စိုးပိုင်နင်း/အရိုင်းဆန်တဲ့စာသားများပါတာကြောင့် ဖတ်ဖို့သေချာစဉ်းစားပြိးမှဖတ်ပါ⚠⚠⚠ ဇာတ်လမ်းကတစ်စုံတစ်ရာနှင့်တူညီခဲ့လျှင်တိုက်ဆိုင်တာဟုမှတ်ယူပေးဖို့တောင်းဆိုချင်ပါတယ်⚠⚠ ဖတ်မယ် မဖတ်ဘူးဆိုတာကစာဖတ်သူတွေအပိုင်...
