part-1
သာယာတဲ့နံနက္ခင္းတစ္ခု
သို ့ေသာ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့မသာ
ယာပါ
"အဖိုး အဖိုး!! ဦးေနာင္ေရ လာပါဦး"
မင္းလြန္ကမာၻမိမိအဖိုးကိုရင္ဝယ္ပိုက္ကာမ်က္ရည္မ်ား
သည္ပါးျပင္ေတြထက္ေနရာယူလာသည္
အဖိုးသည္နိုးထမလာခဲ့ပဲသူရင္ခြင္ထဲတြင္ေမွးစက္နား
ယူေနသည္
ခနအၾကာတြင္ဦးေနာင္ကေရာက္လာခဲ့သည္
ဦးေနာင္သည္ဆရာဝန္ေခၚကာစစ္ၾကည္လိုက္ေတာ့
ဆံုးသြားျပိဟုသိလိုက္ရသည္
မင္းလြန္အံ့ၾကိတ္ထားလိုက္မိသည္
သူအေနနဲ ့ယခုအားကိုရာမရွိေတာ့ပါ
အဖိုးရွိစဥ္တုန္းကသူကိုေက်ာင္းထားေပးခဲ့ကာေဖေဖနဲ ့
ေမေမေတာင္မေပးနိုင္တဲ့ေမတၱာေတြကိုအဖိုးကသူကို
ေပးခဲ့သည္
~~အဖိုးေျပာေတာ့ကြ်န္ေတာ္ဘြဲ ့ရတာကိုၾကည္ခ်င္
ေသးတယ္ဆို အခုၾကေတာ့အရင္ထြက္သြားတယ္~~
မင္းလြန္ကအခုမွအသက္15ပဲရွိေသးသည္
အတန္းကေတာ့8တန္းပင္
သို ့ေသာ္15နွစ္ဟူေျပာရင္လူေတြအံ့ဩသြားနိုင္သည္
အရပ္ကမိုးထိုးကာဗလေတြကရွိသည္
ထိုအခ်ိန္တြင္ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထဲကားအေကာင္းစား
တစ္စီးသည္ဝင္လာခဲ့သည္
မင္းလြန္လွည္ေတာ့မၾကည္မိပါ
"ဒီမွာရွင့္ လြန္ကမာၻဆိုတဲ့ေယာက္က်ားတစ္ဦးဒီေက်ာင္း
မွာရွိပါသလားရွင့္"
အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးအသံ
မင္းလြန္သူအဖိုးနာမည္ေၾကာင့္ထိုအမ်ဳိးသမီးကိုလွည္
ျကည္ေတာ့ထိုအမ်ဳိးသမီးအၾကည္အသည္သူအဖိုးထံ
ေရာက္သြားသည္
အံ့ဩသြားသည္မ်က္နွာဟန္ပန္ျဖင့္မိမိအနားကိုထိုင္
ခ်ကာမ်က္ရည္ဝိုင္းလာေသာ္အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး
မင္းလြန္ေၾကာင္သာၾကည္ေနလိုက္သည္
သူခုခ်ိန္ထိုအမ်ဴိးသမီးဘာျဖစ္ေနလဲသူမသိပါ
"အစ္ကို~က~ဘာ~ဘာျဖစ္တာလဲဟင္"
ထစ္ေငါ့ကာထိုအမ်ဳိးသမီး၏ေမးသံ
ဦးေနာင္ကဝင္ေျဖသည္
"အစ္ကိုၾကီးကဆံုးသြားတာပါဗ်ာ ဒီကညီမနဲ ့ဘာေတာ္
တာလဲဟင္"
YOU ARE READING
Your love is peaceful
Actionကိုယ်တစ်ခါမှမရေးဖူးတဲ့typeကိုစမ်းရေးတာပါ ပိုင်စိုးပိုင်နင်း/အရိုင်းဆန်တဲ့စာသားများပါတာကြောင့် ဖတ်ဖို့သေချာစဉ်းစားပြိးမှဖတ်ပါ⚠⚠⚠ ဇာတ်လမ်းကတစ်စုံတစ်ရာနှင့်တူညီခဲ့လျှင်တိုက်ဆိုင်တာဟုမှတ်ယူပေးဖို့တောင်းဆိုချင်ပါတယ်⚠⚠ ဖတ်မယ် မဖတ်ဘူးဆိုတာကစာဖတ်သူတွေအပိုင်...
