Άγρυπνες νύχτες στη Μαδρίτη

19.

Οι δρόμοι της Μαδρίτης ήταν πλημμυρισμένοι από κόσμο, και τα καταστήματα γεμάτα από κόσμο που έτρεχε να κάνει τα τελευταία του ψώνια. Όπου κι αν κοιτούσες επικρατούσε κοσμοσυρροή και βαβούρα αλλά ήταν η πρώτη φορά που η Ναταλία ένιωσε άνετα καθώς περνούσε ανάμεσα από αγνώστους. Χαμογελούσε σε όσους της χαμογελούσαν και ευχαριστιόταν τα φωταγωγημένα στενά, γιατί έβλεπε τα πάντα με διαφορετική ματιά. Της φάνηκε παράξενο που μέσα σε τρεις εβδομάδες είχε φύγει από πάνω από πάνω της ένα μεγάλο βάρος που την κρατούσε βιδωμένη στο έδαφος και της απαγόρευε να πετάξει. Τώρα, πετούσε. Η επόμενη μέρα ήταν παραμονή Χριστουγέννων και θα την περνούσε με την οικογένεια του Κάρλος. Στην Ισπανία κατά κύριο λόγο οι οικογένειες μαζεύονταν την παραμονή για να γιορτάσουν, αντί τη μέρα των Χριστουγέννων, κάτι που την παραξένεψε αρκετά, χωρίς όμως να το σχολιάσει.

Το χέρι του Κάρλος τυλίχτηκε γύρω της για να μπορέσει να την κρατήσει κοντά του, ώστε να μη χαθούν, και η μυρωδιά από μέλι και μπαχαρικά της έκανε γλυκιά επίθεση. Πάντα έτσι μύριζε, σαν τα Χριστούγεννα, και δεν θα την άλλαζε αυτή τη μυρωδιά με τίποτα.

«Πάμε από εδώ. Θέλω να σου δείξω κάτι».

Την ανάγκασε να στρίψει, αλλά η Ναταλία δεν κατάλαβε καν που πήγαιναν, αφού δεν προλάβαινε να διαβάσει τις ονομασίες των δρόμων, και με τον τόσο κόσμο, αδυνατούσε και αναγνωρίσει τα μέρη από όπου είχε περάσει τόσες πολλές φορές. Μα όταν είδε το στενό όπου βρισκόταν η σοκολατερία Σαν Χινές, κατατοπίστηκε πλήρως.

«Έχεις φάει τσούρος εδώ;»

«Όχι ακόμα, είναι μονίμως γεμάτο», γρύλισε και του έδειξε προς τη μεγάλη ουρά που ξεκινούσε από μπροστά από ένα υπαίθριο βιβλιοπωλείο, στην αρχή του στενού όπου ήταν κρυμμένη η σοκολατερία.

«Αξίζει η αναμονή. Δεν είναι τυχαίο που λειτουργεί από το 1894 η σοκολατερία. Η σοκολάτα όπου βουτάς τα τσούρος είναι πηχτή και έχει μια απίθανη γλυκόπικρη γεύση για την ίδια τη ζωή!»

«Ποιητή μου», τον πείραξε, αλλά η αλήθεια ήταν πως της είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον. Κοίταξε προς τη σοκολατερία αλλά ήδη περίμεναν είκοσι άτομα και κούνησε το κεφάλι της αρνητικά για να βγάλει τη σκέψη από το μυαλό της. Μπορεί οι Ισπανοί να ήταν υπομονετικοί, αλλά εκείνη ήταν Ελληνίδα και σίγουρα θα ζοριζόταν αν έπρεπε να περιμένει τόση ώρα.

Ο Κάρλος χαιρέτησε το νεαρό που δούλευε κοντά στο παράθυρο της σοκολατερίας, και εκείνος του χαμογέλασε όταν του έκανε νόημα, δείχνοντάς του δύο δάχτυλα. Ο νεαρός του έδειξε το κινητό και ο Κάρλος την τράβηξε να συνεχίσουν το δρόμο τους.