Άγρυπνες νύχτες στη Μαδρίτη

Μπόνους

Τα Χριστούγεννα ήταν ο λόγος που ο Κάρλος επέστρεψε στη Μαδρίτη και δεν έβλεπε την ώρα να τα γιορτάσει με τα αδέρφια του στις "Άγρυπνες νύχτες". Οι πληγές του είχαν κλείσει, τουλάχιστον οι περισσότερες, με τη βοήθεια όσων τον αγαπούσαν πραγματικά. Μία μόνο έχασκε ανοιχτή και δεν έλεγε να γιατρευτεί, αυτή που έκανε ο ίδιος στον εαυτό του όταν πριν κάποιους μήνες έδιωξε με τον χειρότερο τρόπο το μόνο άτομο με το οποίο ένιωθε πως δενόταν- το μόνο εκτός από τα αδέρφια του, φυσικά. Η Ναταλία μπορεί να ήταν ξανά μέρος της ζωής του αλλά κρατούσε τις αποστάσεις της. Βγήκαν δύο φορές, της μαγείρεψε μια, αλλά δεν κατάφερε να λιώσει τον πάγο μεταξύ τους. Δεν την αδικούσε που δεν τον συγχωρούσε τόσο εύκολα. Πως να το έκανε, άλλωστε, ήταν τσακισμένη όταν τη γνώρισε και αποφάσισε να τον εμπιστευτεί, μόνο και μόνο για να της φερθεί με τον χειρότερο τρόπο. Στη θέση της δε θα του μιλούσε ξανά, αλλά εκείνη του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία να γίνουν φίλοι, πάλι. Μα δεν ήθελε τη φιλία της. Την ίδια ήθελε. Να την κρατάει αγκαλιά και να τη φιλάει, να της προσφέρει απλόχερα όλη την αγάπη που ένιωθε για εκείνη. Όμως έπρεπε να το πάρει απόφαση πως ήταν καιρό να πάει παρακάτω. Ίσως η Ναταλία έπρεπε να παραμείνει ένα όμορφο όνειρο που κάποτε έζησε και που έμελλε να παραμείνει όνειρο...

Η Ναταλία μπήκε στις "Άγρυπνες νύχτες" αφού τίναξε τη βροχή από πάνω της. Το μαγαζί ήταν στολισμένο από τις αρχές του Δεκέμβρη αλλά άφησαν το δέντρο για την τελευταία στιγμή, λες και ήξεραν πως θα επέστρεφε ο Κάρλος. Κάτι της έλεγε πως ήταν δουλειά του ξωτικού με το όνομα Σεμπάστιαν. Τον βρήκε να κάθεται στο αγαπημένο του τραπέζι όπως πάντα και του χαμογέλασε τρυφερά, προσπαθώντας να κρύψει την ανησυχία της για την υγεία του. Ήταν μέρες που φαινόταν τρομερά αδύναμος κι άλλες που έμοιαζε με λιοντάρι έτοιμο για επίθεση. Όμως, όπως κι αν ήταν, παρέμενε όμορφος και χαμογελαστός. Κι η Αλίθια τον λάτρευε. Βρήκε στο πρόσωπό του έναν πατέρα, αφού ο δικός τους δεν ήθελε να ξέρει τα παιδιά του, κι εκείνος βρήκε μια οικογένεια που αγαπούσε. Του έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο και έριξε μια ματιά στο γεμάτο μαγαζί. 

"Ο φίλος μας είναι στην κουζίνα και ετοιμάζει λιχουδιές", της είπε με συνωμοτικό ύφος και γέλασε με το ύφος της. Έμοιαζε  σαν μικρό παιδί που πιάστηκε να κάνει ζαβολιά αλλά φαινόταν ξεκάθαρα το πόσο την επηρέασε ο γυρισμός του Κάρλος. Κι αν υπήρχε ένας άνθρωπος που γνώριζε πόσο την περίμενε, αυτός ήταν ο Σεμπάστιαν. 

Έτρεξε στην κουζίνα, εκεί όπου της απαγόρευε να μπει γιατί πάντα του έλεγε να ψήνει καλά τα κρέατα κι εκείνη την περίφημη τορτίγια. Έτσι γνωρίστηκαν άλλωστε, σε έναν τσακωμό για την τορτίγια της που το αυγό ήταν άψητο. Γέλασε όταν θυμήθηκε το ύφος του όταν έκανε έφοδο στην κουζίνα για να την ψήσει καλά. Ήταν παρόμοιο με το ύφος του τώρα, μόνο που αυτή τη φορά χαιρόταν που την έβλεπε.