Άγρυπνες νύχτες στη Μαδρίτη

15.

Άρχισε να βγαίνει αργά από τον ύπνο της μόλις ένιωσε το χέρι του να τυλίγεται γύρω της. Χάιδεψε το λαιμό της, ενώ άφηνε απαλές δαγκωματιές στον σβέρκο της, και το κατέβασε αργά προς το στήθος της. Ακόμα και πάνω από την μπλούζα της μπορούσε να νιώσει έντονο το άγγιγμά του. Πίεσε το σώμα του πάνω στο δικό της και τον άκουσε να αφήνει έναν κοφτό αναστεναγμό στο αυτί της. Τώρα, το χέρι του είχε χωθεί μέσα στο εσώρουχό της και η Ναταλία δεν μπορούσε να προσποιείται πως κοιμόταν πια. Στράφηκε προς το μέρος του και πριν προλάβει να του πει καλημέρα, τα χείλη του είχαν βρεθεί πάνω στα δικά της.

«Γιατί τόση βιασύνη;» τον ρώτησε όταν τράβηξε στα γρήγορα την μπλούζα της. Εκείνος ήταν ήδη μισόγυμνος και την κοιτούσε με λαχτάρα. Φίλησε το λαιμό της και τράβηξε το παντελόνι της πιτζάμας της, γδύνοντάς την εντελώς.

«Πρέπει να φύγω, αλλά έχω λίγο χρόνο», χαχάνισε πονηρά και τύλιξε τα πόδια της γύρω του. Σύνθλιψε τα χείλη του με ένα φιλί τόσο παθιασμένο που της κόπηκε η ανάσα. Τον άφησε να τραβήξει τη λεκάνη της ποιο κοντά του και να κρατήσει τα χέρια της πάνω από το κεφάλι της. Δεν ήθελε καν να του αντισταθεί. Αναστέναξε όταν δάγκωσε τα χείλη της την ώρα που έμπαινε μέσα της κι έσφιξε τα χέρια του που την κρατούσαν γερά. Οι ανάσες τους έγιναν ένα, όπως και τα σώματά τους κι η Ναταλία χάθηκε για τα καλά μέσα στη ζεστή καστανή ματιά του που έλεγε περισσότερα απ' όσα μπορούσαν να πουν τα χείλη του που της χάριζαν την απόλυτη απόλαυση κάθε φορά που άγγιζαν το σώμα της.

Άφησε το σώμα του να πέσει πάνω στο δικό της, εξουθενωμένος, και φίλησε το πηγούνι της. Ένιωθε το στέρνο της να ανεβοκατεβαίνει αργά ενώ προσπαθούσε να βρει ξανά τις ανάσες της και χαμογέλασε ευχαριστημένος με τον εαυτό του.

«Πρέπει στ' αλήθεια να φύγω», παραπονέθηκε.

«Στη μητέρα σου πας;»

«Πρώτα πάω στην τράπεζα για μια δουλειά, και μετά από το νοσοκομείο», της εξήγησε και φίλησε το μέτωπό της.

«Δεν χρειάζεται να μου λες τι κάνεις, αναλυτικά», απάντησε με δισταγμό, αν και της άρεσε που δεν κόμπιαζε να τη βάλει στη ζωή του. «Εννοώ... δεν...»

Το αφοπλιστικό χαμόγελό του διέκοψε τη ροή των σκέψεών της. «Το προτιμώ έτσι. Τι θα έλεγες να συναντηθούμε σε τρεις ώρες έξω από το νοσοκομείο; Θα σου γνωρίσω τα αδέρφια μου και τη μητέρα μου».

«Δεν είναι λιγάκι παράξενο αυτό;»

Τον παρατήρησε να σηκώνεται αργά από πάνω της και μετά από το κρεβάτι. Οι κινήσεις του ήταν νευρικές, αλλά όχι με την κακή έννοια, μάλλον ενθουσιασμό φανέρωναν παρά νευρικότητα. Προχώρησε προς το μπάνιο ολόγυμνος και σταμάτησε πριν μπει μέσα για να κάνει ένα ντους.