Fatal Trouble | Completed

CHAPTER 25

Chapter 25

I sat on the edge of the cliff, my legs dangling freely as I gazed out at the mesmerizing landscape before me. Tuwing umaga ito na ang nakakasanayan kong gawin kapag tapos na ang mga gawain ko.

The majestic peaks of the Swiss Alps pierced the sky, their snow-capped summits glistening in the sunlight. Napangiti ako habang nilalanghap ang sariwang hangin. Para lang akong nasa paraiso. The air was crisp and invigorating, filling my lungs with every breath. As I looked down, the emerald green valleys unfolded beneath me, dotted with charming Swiss chalets and grazing cows.

Hindi masyadong mainit ang sinag ng araw. Tama lang iyon para sa balat ko. Hindi nakakasawang pagmasdan ang lugar. It felt as if time had stood still in this picturesque corner of the world. I couldn't help but be in awe of the sheer beauty that surrounded me, a sight that stirred my soul and filled me with a sense of peace. Pero sa kabila ng lahat, may lungkot at pangungulila paring bumabalot sa aking puso.

Ilang taon na ba ang nakakalipas? It has been two years, I guess? Ang dami ng nangyari at nagbago. Pero sariwa parin ang lahat sa akin. Para lang akong natulog at bigla nalang nagbago ang lahat. Parang kahapon lang.

My sister died. Wala akong nagawa para iligtas siya. I can't believe it. How is this even possible? I have a family, but I never knew about them. I feel like I let everyone down once again. I couldn't save her, and it hurts so much. The pain of this realization is overwhelming, and I can't help but blame myself. I failed, and it's tearing me apart inside.

Hindi ko na namalayan na umiiyak na naman pala ako. Lagi nalang akong ganito. Napakahina kong tao. I lifted my face, startled by the sight of a handkerchief being offered to me.

Napatayo ako. Seryoso ang mukha niya habang nakatingin sa akin. "Kuya..."

"Pumasok ka na sa loob." tumango ako sa sinabi niya, sumunod din naman ito agad sa akin.

Tuwing sasapit ang hapon, nakasanayan na namin na uminom ng gatas at tsaa habang nag-uusap. Iyon na siguro ang pinaka-bonding naming magkapatid.

"Babalik ulit ako sa Pilipinas. Mrs. Virgil will be coming over tomorrow for your next session," he informed me. "I also let Manang know na siya na ang bahala habang wala ako."

Babalik na ulit siya? I wonder how long he will stay in the Philippines. Although, okay lang din naman sa akin na nandoon siya dahil nakakakuha ako ng impormasyon kung ano ng nangyayari roon.

"Hanggang kailan ka roon?"

He chuckled and shrugged his shoulders. "Why? Ready ka na bang bumalik? H'wag mong madaliin ang lahat."

"P-Pero magdadalawang taon na rin, Kuya..."

"Exactly! It's been two years, and you're still unable to set yourself free. Until now, kinukulong mo parin ang sarili mo. Do not force yourself to move on, Erish. Ako na ang bahala sa lahat." he said, puno ng pag-aalala ang boses niya.

Alam ko kung gaano kalaki ang sakripisyo ni Kuya para sa akin. He's been really understanding and nice to me. Siya lagi ang nag-aadjust para sa akin. Nakakatawa lang na sinasabihan niya ako nang ganito gayoong kahit siya'y hindi rin magawang palayain ang sarili. Magkapatid nga talaga kami.

Alam kong tama siya. Hirap na hirap parin ako hanggang ngayon. I have made some improvements compared to before, but it's not enough.

Tinitigan ko ang kuya ko. Matanda na siya, at nasa tamang edad na rin para magkaroon ng sariling pamilya. Nang mapansin niyang nakatingin ako sa kaniya, tinaasan niya ako ng kilay. "Why are you looking at me like that?"