I Got Pregnant!

40

I answered the phone. At umalis na rin sila mom and dad sa living room. Except Drew.

Ramdam ko ang mga titig ni Drew saken.

"Hi love. How are you?" Bungad saken ni Greg.

"H-hey. I'm fine. How are you?" Balik tanong ko dito dahil hindi ko alam ang sasabihin ko.

"I'm good, love. I miss you so much. Nakakastress ang problemang kinakaharap ngayon ng firm. I wish you were here with me now. I really miss you. Also Hayes." Paglilitanya nito sa kabilang linya na hindi ko naman masyadong nainindihan dahil sa mga titig na binibigay saken ni Drew.

I saw jealousy in his eyes. At lungkot.

"Love? Are you still there?" Agad kong inalis ang tingin ko kay Drew ng magsalita sa kabilang linya si Greg.

"Y-yeah. I-i'm sorry. I'm spacing out. Kakagising ko pa lang kasi." Pagdadahilan ko.

"Aww, ok. Eat your breakfast. And I'm going to bed now. I miss you love. And I love you. See you soon."

"Uhmm, yeah. See you soon. Bye." At saka ko ibinaba ang telepono.

Agad akong humarap kay Drew na nakatingin pa rin sakin.

Wala samin nagsasalita.

"Uhmm, dito ka na mag-breakfast."

"Hindi na. Uuwi na rin ako. Pupunta pa ko sa ospital."

Tumango na lang ako ng marahan at tumuloy sa kitchen. Ramdam ko pa rin na nakasunod sa akin ang tingin nya.

Siguro kung ako pa yung dating Skylynn  baka pinigilan ko pa sya at pilitin na mag stay muna dito sa bahay. But I'm not the same Skylynn, so I ain't gonna do that.

Nilalagyan ko na ng gatas ang cereal ko na nasa bowl nang maramdaman ko na may yumakap mula sa likod ko.

"I'm sorry if I acted like that earlier. I'm just jealous. A-and insecure."

Whoa there! Ang isang Drew Scott, marunong din palang ma-insecure?

Marahan kong inalis ang kamay nya na nakapulupot sa bewang ko at hinarap sya.

"Drew, baka nakakalimutan mo may boyfriend pa rin ako. Si Greg! So please, stop acting like your my boyfriend."

Kita ko kung pano sya natigilan sa sinabi ko, at kung pano ko makita ang sakit sa mga mata nya.

He just vowed his head. "Sorry. I can't help it. I will do anything and everyrting just to have you back."

Tumingin muna sya sakin bago lumabas ng kusina.

Napapikit na lang ako at napatingala at sinabayan ng buntong hininga.

Kinuha ko na ang cereal ko at tumuloy sa garden. Naabutan ko pa sila mommy at daddy habang nakikipaglaro ng bola kay Hayes.

Rinig na rinig ko kung pano tumawa si Hayes. Ng sarap pakinggan. Bihirang-bihira ko marinig ang tawa nyang ganyan sa NY.

Tama ba tong gagawin ko? Ang ilayo na naman sya sa ama nya? Ayokong masaktan na naman sya. Napakabata pa nya kung pano nya nasaksihan ang lungkot at sakit na pinagdaanan ko. He's a smart kid. Alam ko na kahit papano, naintindihan nya kung ano ang nangyari samin.

Ugh! I don't know what to do!

"What are you thinking?"

Napatingin ako kay mommy na nakaupo na pala sa tabi ko.

"Mom, selfish ba ko kung ilalayo ko ulit si Hayes?"

Hinaplos ni mommy ang buhok ko at marahang nagslita. "Kung kay Hayes ang pag uusapan, well it's a yes. You're selfish to take your son's happiness."

Naguilty agad ako sa sinabi ni mommy.

"Hindi ka lang kay Hayes magiging selfish, pati na rin sa sarili mo.  Hindi lang kasi happiness ni Hayes ang nakasalalay dito. Pati na rin ang happiness mo. You take your own happiness when you take your son's happiness, right." Tumango ako. "But it's more than that. You take your own happiness because you always chose to leave your own happiness, to escape from real world. To sacrifice your happiness in able not to get hurt again."

Hindi ako nakasalita.

"Anak, maging totoo ka sa sarili mo. Alam natin na ginagawa mo to dahil ayaw mong masaktan ulit."

"I've had enough mom. Paulit-ulit na lang. It's like a cycle. I forgive him, he'll hurt me. Again and again. Pagod na rin akong masaktan ma. Hindi ko na alam kung ano ba talaga? Ayokong pati si Hayes masaktan na naman dahil sa gagawin kong desisyon. Gusto kong maging masaya."

"Then give him a chance." Mom

"Again? Hindi kami si Basha at Popoy para magkaron ng maraming chance mom. I don't want to give him a chance to hurt me again. I've had enough." Napaluha na ako. "I thought time can heal, but still the pain won't stop whenever I think how he kicked me into his life."

Niyaka ako ni mommy. Umiyak lang ako ng umiyak sa balikat nya.

"He has the reasons why he did that. Maybe you need to know about it."

Napatingin ako kay mommy na nagtataka.

"W-what reason?"

***

After so many effin months, nakapag-update din! Sorry kung maikli at boring. Sorry din kung sobrang natagalan. Inaatake kasi ako lagi ng sakit ko. Sakit na katamaran :( uyyy sana support nyo pa rin. Please. May nagbabasa pa ba nito. Merry christmas babies. Mwawa xoxo