RUH-U REVAN (berdel)

FİNAL

Selamünaleyküm fırfırlarım

İyisinizdir inşallah.

Valla final olacağını söylemiştim şaşırdığınızı düşünmüyorum.

Anında bitireceğim bölümü final olmasının verdiği kasvetli duygu durumuyla yavaş yavaş yazdım.
Ama gel gör ki yine bitti. Yine bir son konuşması ve yine bu konuşmayı beceremeyen ben vlxlfldşdşx.

Ruh-u Revan evreninin final bölümüne sizi uğurluyorum ve iyi okumalarrrr

İnstagram:simgemsibisi

---------------

Hanife annemin yardımıyla Baran ikisinide omzuna yatırmış avuçları ile de totolarından tutuyordu. 

"Bunlar minnak"Baran çocuklarını ilk kez karşılıyor ilk kez kucağına alıyordu. Çok şükür ki bunu görme şerefine erişmiştim. Koynundaki iki bebekle tamamen bir baba sıfatına bürünmüş ve yakışmıştı.

"Baba oldum değil mi ben şimdi?"

"Oldun oğlum baba oldun."

"Baran"dedim odağını bana vermesi için. Neredeyse akıtacağı yaşların olduğu dolu gözlerini bana çevirdi.

"Ezan okuyacak kimse yok şu an. Sen okuyabilir misin? Kamet de lazım tabi. Sonra isimlerini fısıldayalım."Baran gözleriyle onayladığında Hanife anne Sadem'i kucakladı. Baran ise Eymen Asaf'ı kollarına yatırmış sağ kulağına doğru dikkatlice ezanı okumaya başladı. Çocuklarımın kulağına babası fısıldayacaktı. Çocuklarım...

Benim çocuklarım...

Baran ezanı okuduktan sonra diğer kulağına da kamet getirdi. Aynısını Sadem'e de yaptı. Hanife anne Eymen Asaf'ı yatırırken Baran da Sadem'i yerine yatırdı.  Bu sırada ise kapı bir kaç kez tıklatılmıştı. Aşağı düşen yazmamın ucunu arkaya attırıp onay verdiğimizde abimler ve Zehralar girdi içeri. Berfin zaten tanışmıştı yeğenleriyle ama diğerleri oldukça heyecanlı duruyordu. 

"Roza!"Zehra hızla yanıma gelip kollarını bana doladı. Bende ağırlık binen kollarımı kaldırıp ona sarıldım.

"Çok tebrik ederim. Hayırlı olsun. İyisin değil mi? Bir şeyin yok?"

"İyiyim iyiyim çok şükür. Kolay geçti. Allah yardımcım oldu."

"Maşallah"Zehra beşiğe yönelirken abim yanıma gelip dudaklarını alnıma bastırdı. "Abim"

"Abi"

"Hala inanamıyorum biliyor musun bu kadar büyümüş olmamıza"derin bir iç çektim ve kafamla hafifçe onaylayıp "büyüdük abi. Çok büyüdük hemde."

"Seninle gurur duyuyorum. İyi ki benim kardeşimsin."kocaman gülümseyerek kollarımı ona doladım. O da bana sarılmakta gecikmemişti.

"Hayırlı olsun."

"Teşekkür ederim."geri çekildikten sonra bebeklere doğru baktım. Yusuf,Eymen Asaf'ı kucaklarken Zehra beşikte yatan Sadem'i seviyordu.

"Yenge erkek güzeli bu. Şuna bak kibar kibar elleri var."

"Öyle babasına çekmiş"Yusuf bana 'yok artık deve' bakışları atarken hafifçe güldüm.

"Kızım bir iki tane daha doğrusaydın hepimiz bir tanesini sevseydik. Sevmek için sıra mı bekleyeceğim ben? Dayıyım lan ben. Ver yeğenimi bana"abim Yusuf'a yönelip kucağındaki oğlumu aldı.

"Ay çocuklar kucağınızda harap etmeyin minicik onlar hassas can ya. Aaa"Hanife teyzenin çıkışıyla Baran hızla doğruldu.

"Evet rahat bırakın çocuklarımı harap ettiniz!"