Park Jimin | KS3

-23-

Ks3

Jimin önünde durduğu kapının ziline bilmem kaçıncı kez uzansada hâlâ cesaret edemiyordu.

Gelmişti.
Yıllardır yok saydığı annesinin evine sonunda gelmişti.

Gördüğünde ne yapacaktı?
İçindeki ona sarılma arzusuna nasıl engel olacaktı?
Kırgınlığını öylece silip atabilecek miydi?
Bir yandan annesinin zorunda kaldığı şeyi hatırladıkça kırgınlığını görmezden gelme isteği daha ağır basıyordu.

Eli sonunda zili bulduğunda gözlerini sıkıca yumup nefeslenmişti.

İçeriden gelen yürüme sesleriyle derince yutkunmuştu. Kapı açılırken gördüğü yüz kesinlikle annesine aitti.

Annesi gördüğü yüzle kalakalırken tüm duyguları gözlerinden akan yaşlarda belirmişti. Yüreğinde hissettiği ağırlık git gide ağırlaşırken özlemi ağır basmıştı.

Jimin ise şok içerisindeydi.
Annesi gerçekten buradaydı.

"Oğlum?"

Bedenine sıkıca sarılan kollarla birlikte gözündeki yaşlarda düşmüştü Jimin'in.

"Annem..."

Annesinin hıçkırıkları onu daha da ağlatırken daha fazla dayanamadan kollarını annesine sıkıca sarmıştı. Sessizce gözyaşlarını dökerken ikisininde kalbi acıyla kıvranırken annesi derin bir nefes alarak geri çekilmişti.

"Gel annem, gel içeri hadi".

Jimin içeri girdiğinde annesi onu salona götürmüş, koltuğa oturtmuş, yanındaki yerini almıştı.

"Aç mısın kuzum, bir şey getireyim mi? Ne istersin?"

Jimin'in bakışları onu bulduğunda derin bir nefes vermişti.

"Bir şey istemiyorum."

Annesi yıllardır hasret kaldığı sesi duyduğunda gözündeki yaşlar tekrar akmaya başlamıştı.

"Ağlama anne. Konuşmaya geldim."

Bayan Park gözündeki yaşları silse bile yerine yenisi ekleniyordu.

"Lara anlattı."

Bayan Park'ın gözyaşlarına rağmen ettiği tebessüme baktı Jimin.

"Söyledi ama geleceğini düşünmemiştim."

"Anne ben sana kırgınım".

Bayan Park gözlerini kaçırırken Jimin derin bir nefed alarak ellerine bakmış ardından tekrar ona çevirmişti bakışlarını.

"Neden sonra aramadın?"

"Aradım. Taehyung hastanede yattığını ve gelirsem iyi olmayacağını söyledi."