Messed up

I'm Back

• Dounia •
Woensdag 22 Mei

Zodra de deur wordt geopend word ik meteen platgeknuffeld door Alice. "Dounia!" ze slaakt een kreet van blijdschap. "Hé Alice", ik voel mijn lippen zachtjes trillen. "Wat ben je groot geworden schat!".

"Alice" piep ik, nu door de nauwelijkse zuurstof die ik krijg. "Je plet me" lach ik. Na, wat  een eeuwigheid voelt, laat ze me eindelijk los. "Ach lieverd je had helemaal niks mee hoeven te nemen we hebben echt ruim voldoende!".
Dat is waar, één ding dat ik nog weet van vroeger is dat de Williams altijd volop uitpakte met een barbecue.
Kevin en mijn vader begroet ze wat minder uitgebreid, maar minstens net zo enthousiast.
Ik kom net terug uit Madrid, waar ik ben afgestudeerd aan binnenhuisarchitect.

De liefde voor inrichten heb ik echt van Alice. Vroeger maakte we samen minstens één keer in de twee weken een uitstapje naar de woonboulevard. Ik hield ervan. Na afloop aten we meestal een lekker ijsje op het terras. Mijn mondhoeken krullen spontaan wat omhoog door deze herinnering.

Ook Johnny begroet me vrolijk. Als ik het huis binnenkom besef ik me hoe enorm dit huis eigenlijk wel niet is. Ik ben hier al miljarden keren geweest, maar het blijft me maar verbazen. Dit huis.. is een ware droom.

In de keuken zie ik Celine, de huishoudster, druk bezig met hapjes. Het is een lieve vrouw, spontaan en staat voor iedereen klaar.

Buiten hoor ik een bekende stem. Met mijn suède laarzen ren ik naar buiten, wat toch wat lastiger is dan gedacht. Matt staat inderdaad al bij de bbq met een biertje, een bloedmooie vrouw en 2 kleine kinderen rennend in de enorme tuin.
Ik omhels haar hysterisch, het is Romy. Zij en Matt zijn 3 jaar geleden getrouwd. Ze draait snel om en meteen vliegen we elkaar in de armen. "Je ziet er fantastisch uit!" Aan mijn woorden is niks gelogen. Ze straalt in haar groene maxi-jurk met roze bloemenaccenten.  Haar haar zit in een leuke knot, waar her en der wat plukjes uit steken.
Al snel geeft Matt me een knuffel "Lang niet gezien, Do".

Al snel hangen er twee kleine mormels om mijn been. De tweeling giechelt het uit. Langzaam ga ik door mijn knieën, wat moeilijker gaat dan in dacht door de iet wat korte rok die ik aan heb.
Met mijn hand kriebel ik Jackson in zijn nek, waardoor hij alleen maar harder begint te lachen en me smeekt tot genade. Sofia is het er duidelijk niet mee eens dat alleen haar broer de aandacht krijgt en trekt me aan mijn haar. Ik moet er wel om lachen en draai mijn hoofd naar haar toe. "Is er wat mis dame?" Ze stampt  boos. Ik ga met mijn hand door haar dunne blonde haartjes en sta dan weer op.

Ik kan wel een wijntje gebruiken. In mijn eentje loop ik naar de keuken waar ik een wijnglas uit de kast pak, waarna ik de koelkast open om de chardonnay eruit te pakken en open te maken. Soepel draai ik de dop eraf, die met een zachte plof op het keukenblad terechtkomt, en schenk de wijn in. Als laatste pak ik nog wat ijsklontjes die ik in mijn wijnglas gooi, waardoor er wat wijndruppeltjes omhoog komen. Ik schrik als Celine opeens naast me staat. "Dat hoeft u echt niet zelf te doen mevrouw" zegt ze vriendelijk. "Celine, je weet dat je me Dounia mag noemen, en je graag ik ben nog jong" lach ik. Ze haalt glimlachend haar schouders op. "Gewoonte".
Met mijn glas wijn loop ik naar buiten, waar ik op de loungeset ga zitten en een sip neem van mijn wijntje. Rustig staar ik naar de mensen die voor me bewegen. Rustig dwaal ik af naar mijn eigen wereldje. Mijn gedachten gaan naar de persoon die nog afwezig is. Ik mis zijn warme stem.

Nog geen minuut later komt Romy naast me zitten. "Dus, hoe vind je het weer terug?". "Ik mis het weer in Spanje" lach ik. "Maar, ik heb dit zo gemist". Ze knikt begrijpelijk. "Nog jongens op het pad gekomen?". Ik schud resoluut van nee. "Oh, nee absoluut niet!". Ze moet lachen om mijn duidelijke antwoord en neemt nog een sipje van haar wijn. "Jullie zijn een leuk koppel, oh en dan heb ik het nog niet eens over Jacks en Sofia! Wat een schatjes!". "Dankjewel" zegt ze oprecht. "Waar is Mitchell?". "Oh hij komt later in de avond waarschijnlijk pas, hij zit in Duitsland". Mijn gezicht verbaasd me al snel met een diepe frons. Ze lacht luid van mijn rare uitdrukking. "Zakenreisje, een belangrijke klant als ik het goed heb".

Een halfuur later heb ik een heerlijk broodje hamburger op mijn bord liggen. Er staat rustige loungemuziek op op de achtergrond, niet te hard zodat we elkaar wel kunnen verstaan. Er hangt een gezellige sfeer. Als er dan niet veel later word aangebeld, besluit ik om even open te doen.

Stiekem hoop ik dat het Mitchell is.

Met een enthousiaste zwaai slinger ik de deur open. Mitchell staat er inderdaad, maar, tegen mijn verwachtingen in, niet alleen. Een roodharige dame hangt aan zijn schouders, het flirterige gedrag is niet wat je noemt subtiel. Als Mitchell me ziet, denk ik een flikkering te zien in zijn warme kastanjebruine ogen, misschien speelt mijn verbeelding wel een spelletje met me.
Een heel gevaarlijk spelletje. 
Dit was niet hoe ik onze ontmoeting na Spanje had voorgesteld, eerlijk gezegd ben ik nogal teleurgesteld..

"Hey" zeg ik schor. "Hey Dounia". Mijn naam komt nonchalant uit zijn keel, arrogant bijna.
Een golf van misselijkheid dringt mijn mond binnen. Meer dan een simpele begroeting krijg ik niet door mijn keel. Met een zucht draai ik me om en loop ik weer naar buiten waar ik snel mijn wijnglas aan mijn lippen zet. Matt die naast me staat trekt verbaasd een wenkbrauw omhoog. Op dat moment loopt Mitchell de tuin binnen met zijn nieuwe vlam. "Wat de fuck?".

Vul even dat sterretje in!