Messed up

Surprises And Groceries

• DOUNIA •
Donderdag 6 juni

Nieuwe dag nieuwe kansen om mezelf niet zo gek te laten maken door een jongen genaamd Mitchell. Ik sla mijn wekker uit en stap uit bed. Ik hoor mijn vader net de trap op lopen, hij zal zo wel gaan slapen. Ik denk dat hij net terug is van werk. Hij begroet me met een snelle kus op mijn voorhoofd en wenst me succes voor vandaag. Ik stap naar mijn overvolle kleding stoel en trek dezelfde outfit aan als gisteren, mijn oneindige kleding houdt op een gegeven moment op, zou mijn vader zeggen.

Ik poets mijn tanden en fatsoeneer mijn gezicht, honger heb ik niet, ik pak op de zaak wel een broodje.

Vannacht vertrekken we naar de trouwlocatie dus ik zou echt even energie moeten besparen..

Alsof het universum mijn gedachte kan lezen krijg ik een berichtje van Mitch.

M: Hey je kan vanavond slapen bij ons dan kunnen we meteen door naar het vliegveld

U: Is goed

M: Je weet dat we nog wat dingen moeten bespreken he? Ik haal je zo wel op

Ik rol mijn ogen, deze vent kent echt geen nee. En ergens, diep, diep van binnen, vind ik dat ziek aantrekkelijk.

Ik hoor al snel een auto de oprit opkomen. Ik sluit de deur achter me en stap naar de grommende auto toe.
Ik zie Mitchell zitten, strak in pak met een Rayban zonnebril op zijn hoofd.

Uitslover... Denk ik bij mezelf.

Hij stapt uit en gooit mijn koffer in de smalle kofferbak. Dat het past is een wonder.
Beide stappen we in en sluiten het portier achter ons. "Belangrijke meeting vandaag?" Ik knik naar zijn pak. Hij grijnst en knikt zijn hoofd. "Speciaal voor jou, vind je het wat?". "Keep dreaming Williams" zeg ik al rollend met mijn ogen. "Ik heb koffie voor je meegebracht" zegt hij al wijzend naar het stomende bekertje kocfie dat in de bekerhouder naast me staat.
"Ik ben onder de indruk" zeg ik lachend. "Sneeeeellle leerling". Ook hij lacht nu. "Het is me een eer".

Samen lopen we het kantoor binnen. "Kan ik blijven eten vanavond?". Hij knikt "Dat is eigenlijk echt een topmoment om te vertellen dat je meegaat, toch?". "Of we zeggen niks en ik ga gewoon mee?" Het idee dat ik dat duidelijk moet maken doet mijn hoofd tollen. "Ja hoor Dounia dat is een goed plan" zegt hij sarcastisch. Ik zucht. "Prima, maar jij zegt het".
Hij zucht en loopt naar zijn kantoor. Net als ik op zoek ga naar Benjamin zie ik hem in de lounge staan.

"He klaar om te gaan?". Hij draait zich om en knikt, samen lopen we naar zijn auto. "Ik zag te denken aan de grote boulevard, ik heb gister al een schema gemaakt waar we langs kunnen, wil je hem zien?". Hij knikt.

Niet al te enthousiast, denk ik bij mezelf.

-

Nadat we bij verschillende zaken zijn langsgeweest en al veel mooie dingen hebben gevonden rijden we terug naar kantoor. Daar aangekomen noteren we samen de spullen die fantastisch zullen staan in het nieuwe landhuis.
Rond vijven komt Mitch me oppikken uit kantoor. "Klaar?". Ik knik, samen lopen we het kantoorgebouw uit.
"Gaat het? Je ziet nogal wit" vraagt Mitchell bezorgd terwijl we de parkeergarage inlopen. Ik mompel iets in de vorm van prima en stap in de auto. Dit hele plan begint me langzamerhand op mijn zenuwen te werken.

Voor dat ik het weet zijn we aangekomen bij Huize Williams.

Shiiiiit....

Ik trek mijn top recht en ga 1 keer zuchtend door mijn haar.

Here goes nothing..

Als ik uit de auto ben gestapt pak ik de hand van Mitchell vast. "Als we het doen, doen we het goed". Hand in hand lopen we naar het enorme huis. Ik bel aan. Matt opent, zijn blik glijdt meteen naar onze handen.

Zijn ogen schieten wijd open.
"Grapje toch?".
Ik schraap mijn keel. "Mogen we binnenkomen of niet?".

Hij knikt verbaasd en laat ons binnen. Alice is druk heen en weer aan het lopen met spullen. Als ze mij ziet laat ze meteen alles vallen. "Dounia! Lieverd ik had je niet verwacht?". "Ze is mijn date.." zegt Mitchell zachtjes. Ook Alice kijkt me nu met grote ogen en open mond aan. Ik hoor een harde kreet galmend door het huis. "O my god! Ik zei het jullie toch! Jullie zijn me geld schuldig!!" Schreeuwt Naomi hysterisch. Ik lach wat nerveus door haar opmerking, wat moet ik anders?
Ik had gehoopt dat hij het wat later op de avond zou zeggen.

Niet dus.

Ongemakkelijk wandel ik naar de eettafel, waar ik onrustig plaats neem.  Naomi ploft naast me neer en beweegt naar mijn oor. "Is hij zo goed in bed, of is heeft hij toch een verrassend leuke persoonlijkheid?". Ik zucht, dat is denk ik genoeg om te laten weten dat ze haar mond moet houden.

Fout.

"Ik wil wel eens weten wanneer heel dit gedoetje is gestart" vraagt ze gniffelend. "Ssssssst" ik leg mijn vinger op mijn lippen. "Ik wil hier niks over horen".
"Dus toch het eerste?" Vraagt ze gierend. Ik geef haar een zachte klap tegen haar hoofd. "Kappen Naom, ik zweer het je". Ze perst nu eindelijk haar lippen op elkaar.

Celine, de huisvrouw, schenkt me lachend een wijntje in. "Die zul je nodig hebben lieverd" vertelt ze me knipogend, grijnzend van oor tot oor.

"Wat eten we?" Vraag ik, om van dit idiote onderwerp af te komen. "Risotto" vertelt Celine me, nog steeds lachend. "Oeh lekker! Met of zonder erwtjes? Weet je wat, kan je me het recept vertellen?" Vraag ik haar quasi- geïnteresseerd. "Wat ben je toch weer subtiel" gniffeld ze. Ze wijst me de keuken in. "Kook je mee? Dan ben je even van het gezeur af" dat laatste fluistert ze zachtjes in mijn oor. Ik glimlach dankbaar. "Graag!".

Ik snijd zorgvuldig de groente in stukjes, terwijl Celine de kip marineert.

Ik schrik van 2 handen die zich om mijn hals slaan. "Blondje" zegt Mitch enkel. Ik draai me om en staar in 2 paar ondeugende oogjes.
Zijn hand glijdt iets verder naar onder, hij stopt bij mijn schouderbladen. Nog iets lager, zijn handen liggen nu op mijn heupen. Ik probeer me te concentreren op de groentes, dat me toch wat wat moeizamer afgaat als gedacht. Ik blijf snijden, nu met iets meer kracht.
Ik hoor het mes bij elke snee hard op de snijplank terecht komen.