Ilang buwan na rin ang nakalipas nang madala ako sa Maynila. I remember how my pillows witnessed the tears I’ve poured on them, how I woke up many times with swollen eyes. How I chose to stay inside my room instead of going out.
The first few months were indeed the hardest for me. I was longing for the embrace of my love, and facing adjustments on living in the city. Iilan lang naman ang pinagkaiba ng Maynila sa probinsya. Pero kung mas pipiliin ako, mas gugustuhin kong manatili ro’n.
Kaso wala akong dapat pamilian dahil kapag nanatili ako ro’n, mahihirapan din ako.
“Papasok na ako, baby. Ikaw?” Tanong sa akin ni Zane. Maaga itong tumawag dahil gawain niya na ito mula noong nakarating ako rito sa Maynila. Despite how far we are from each other, we are still able to feel connected.
“May exam ako sa intro to psych mamaya. Sorry, hindi ako nakapagreply kagabi.” Saad nito. I was preparing breakfast for my cousin, ito na kasi ang naging tulong ko sa tiyuhin ko.
“Ayos nga lang, Zane! Kumusta pala yung sa entertainment?” Tanong ko rito. The last time I checked him about this matter, ay na-announce na siya bilang isa sa mga rising talents ng entertainment.
“Ang laki ng engagement ng post about sa announcement sa akin, baby! Nakakahiya nga, hanggang campus may nagpapapicture na sa akin.” Agad naman akong napangiti rito. He’s finally nearly reaching the peak of his dream. Napapansin ko rin kapag nagbubukas ako ng Facebook, marami ang nahuhumaling sa mga litrato niya na ipino-post ng management.
“More on photoshoots lang dito sa province ngayon, baby. Hindi pa naman obligado na pumunta sa mismong company dahil wala pa raw akong huge offers na nakukuha. Gusto ko nga rin muna mag-focus sa studies. Ayoko namang mapabayaan ‘to.” He said. Agad naman akong napatango sa binanggit niya. He’s so passionate about his dream of becoming a psychologist aside from being an artist. Naalala ko na gusto niya raw kasing makatulong sa mga nangangailangan ng tulong sa kalusugang pangmental.
We talked until he told me that he’s on his way to university. Ako naman din ay naghahanda na rin para makapasok.
From the first months I’ve spent here in Manila, I was able to meet people who became part of my life— sila Riza at Rio. They are my blockmates. Naalala ko pa na si Riza ay umamin muna sa akin pero nung sinabi kong may boyfriend ako, ay mas pinili niyang kaibiganin na lang ako.
for lifers. <3
Riza Alliyah:
@Keith Elthon Villega, nasaan ka na? Parating na si sir, ate!
Rio Divina:
Thon, bilisan mo! Late ka na naman, jusko.
Keith Elthon Villega:
Sandali laaaaang. Nagprepare pa ako ng breakfast ni Dewey. Campus na ako
Rio Divina:
Elthon: hala anong... nangyayari sa akin.. 🚶...🧎..🏫
HWHAHAJSHAJAHA NATATAWA AK
Riza Alliyah:
Ayan na naman si Rio sa joke niyang siya lang natatawa
When I reached the room, nakahinga ako nang maluwag nang makarating na wala pa ang prof namin.
“Ikaw na naman nag-asikaso? Jusko! Asan ba yung asawa ng tito mo?” Tanong ni Rio sa akin nang makapasok. Pinapagpagan pa nito ang uniporme kong gusot dahil hindi ko na naplantsa pa kakamadali.
YOU ARE READING
Rainbow Behind Stars
Novela Juvenil[BL STORY] | Ongoing They met when they were in junior high school, where friendships sparked. Their bond was undoubtedly one of the strongest, but not until a reason blew up for Keith Elthon to leave their province, his friends, and Zane. It was go...
