မဟာရတနာမြိုင်စံအိမ်

p-17

ယနေ့ မြယွန်း rehearsal အတွက် ဂါဝန်လေးအားဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။ သူမနှင့်လိုက်ဖက်ပြီး ပို၍ချစ်စရာကောင်းသည်။ အသားရောင်မို့သူမအသားရည်နှင့်လိုက်ဖက်နေသေးသည်။ ဆံနွယ်ကိုလည်းအကုန်စုစည်းမထားကာ တဝက်သာစည်းထားသည်။ မိတ်ကပ်ပါးပါးကြည်ကြည်လေးနှင့်သူမလှပနေခဲ့သည်။ ကတီပါဖိနပ်အနက်လေးကိုဝတ်ဆင်ထားသဖြင့်သူမ၏သွေးကြောစိမ်းစိမ်းလေးများအထင်သား။ မြတ် သူမကိုလာကြိုမည်‌ဆိုသောကြောင့် သူမခြံထဲတွင်ပန်းပင်လေးတွေကြည့်ရင်းစောင့်နေခဲ့သည်။ ‌မကြာခင်မြတ်ရောက်လာခဲ့သည်။ မြတ်သူမအားလာကြိုစဉ် ထိုလူကြီးပါလာခဲ့သည်။ မြတ်ကားရှေ့ခန်းတွင်ထိုင်ခဲ့ပါသည်။ မြယွန်းအတော်လေးဘဝင်မကျ။ လဲ့နှင့်သာလိုက်ဖက်သည်။ ထိုလူသည်မြတ်နှင့်လုံးဝမတန်။ မြတ် ပန်းနုရောင်ပိတ်ဖောက်ဇာဝမ်းဆက်လေးဝတ်ဆင်ထားကာ ထုံးစံအတိုင်း ဖဲပြားသည်ဆံနွယ်ထက်ဝယ်မပါမဖြစ်။ နှုတ်ခမ်းနီပါးပါးလေးဆိုးထားသည်မှာသူမနှင့်လိုက်ဖက်သည်။

"သမီး.."

"တီချယ်.."

"သွားကြမယ်လေ"

"ဟုတ်ကဲ့တီချယ်"

"တီချယ်နောက်ဆင်းခဲ့မယ်"

"ဟုတ်"

"တီချယ့်ကလေးလေး ဒီနေ့လှပနေပါလား..ဟင်"

"လှမှာပေါ့တီချယ်နဲ့တူတာကို"

"ဒီကလေးကတော့..."

မြတ်ပုခုံးပေါ်သို့သူမခေါင်းလေးမှီကာ ခန်းမသို့သွားခဲ့ကြသည်။ မကြာခင်ရောက်ရှိခဲ့သည်။

"အကို..မြတ်အထဲဝင်တော့မယ်..အကိုပြန်တော့လေ မြတ်ကိုယ်ဟာကိုယ်ပဲအိမ်ပြန်လိုက်မယ်"

"ရရဲ့လားမြတ်ရဲ့ အကိုလိုက်ပို့ပေးမယ်လေ"

"ရပါတယ်အကို...ကလေးနဲ့ဝင်စရာလေးရှိသေးလို့"

"အော်..ဟုတ်ပါပြီဗျာ ဒါဆိုအကိုသွားတော့မယ် ဂရုစိုက်နော်မြတ်.."

"ဟုတ်ကဲ့"

လဲ့အပေါ်ထပ်မှထိုမြင်ကွင်းအားမြင်လိုက်သည်။ လဲ့မျက်နှာမကောင်းပါ။ လရောင်လဲသူမဘေးတွင်ရှိနေသောကြောင့်သတိထားမိလိုက်သည်။ မြယွန်း မြတ်လက်အားချိတ်ကာ လဲ့ရှိရာသို့ဝင်လိုက်ခဲ့သည်။ လှသွေးကြွယ်နေသည့်အဖြူရောင်သတို့သမီးလေး။ မြတ်၏အကြည့်များမလွှဲနိုင်။ သူမပြုံးပြုံးလေးသာရပ်ကြည့်နေလေသည်။