"တီချယ်...မြယွန်းကားပေါ်ကစောင့်နေမယ်နော်"
"သွားနှင့် တီချယ်လာခဲ့မယ်"
"ဟုတ်ဟုတ်"
သူမတို့ကလောသို့သွားရန်အမြန်ပြင်ဆင်ခဲ့ကြပြီး မြယွန်းကားပေါ်တွင်မြတ်အားစောင့်နေလေသည်။ ထိုစဉ်မြတ်၏ဖုန်းသည်မြယွန်းလက်ထဲရောက်နေလေသည်။ အချိန်ကိုက်ဝင်လာသောဖုန်းကောလ်တစ်ခု။
"ဟ ခွန်းဆက်ချိုတဲ့လား...ကိုင်လိုက်ပါဦးမယ်"
'ဟယ်လို.. တီချယ် တီချယ်မသွားလို့မရဘူးလားဟင်'
"ဘာလို့"
'တီချယ်မြယွန်းထိုက်လား...'
"ဟုတ်တယ်...တီချယ်မြတ်ရဲ့အချစ်ဆုံးတီချယ်မြယွန်းထိုက်ပါရှင်"
'တီချယ်မြယွန်း တီချယ့်ကိုမခေါ်သွားလို့ရလားဟင်....ခွန်းတီချယ်နဲ့တစ်လကြီးတောင်ခွဲပြီးမနေနိုင်လို့ပါ'
"တို့ကဒီတစ်လပြီးရင်တစ်နှစ်တောင်ခွဲရအုံးမှာလေကွယ်...မင်းတီချယ့်ဘက်ကိုကြည့်အုံး တီချယ်လည်းသူချစ်တဲ့သူနဲ့အချိန်ကုန်ဆုံးချင်တာမှားသလား"
'ဒါပေမဲ့လည်း...'
"အတ္တမကြီးစမ်းပါနဲ့ကွယ်.. တခြားသူဘက်ကိုလဲကြည့်ပါအုံး"
"မြယွန်း တီချယ်ပြီးပြီ...သွားရအောင်"
"ဟုတ်တီချယ်... တီချယ်အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ..သွားတော့မယ်ကလေးမ.."
'တီချယ်..တီချယ်မြယွန်း...'
"ဘယ်သူလဲကလေး"
"ခွန်းဆက်ချိုတီချယ်"
"ဘာပြောလဲ..."
"တီချယ့်ကိုမသွားစေချင်ဘူးတဲ့လေ"
"အော်...ဒီကောင်မလေးကအဲ့လိုပဲ..ကျူရှင်တစ်ရက်နားရင်တောင်လွမ်းလို့ဖုန်းလှမ်းဆက်တာ"
"တီချယ် သမီးသူနဲ့သဝင်တိုတယ်နော်..."
"ဘာလို့လဲ"
"အဲ့ကောင်မလေးကတီချယ်ကိုမရိုးသားတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ကြည့်နေတာကို"
"မကြိုက်ဘူးပေါ့"
"ကြိုက်ဘူး"
"သမီး အချိန်ကိုကြည့်ပါအုံး နောက်ကျနေပြီသွားရအောင်"
YOU ARE READING
မဟာရတနာမြိုင်စံအိမ်
Short Story*မြယွန်းသီရိဒေဝီ* "တီလင်းရဲ့ဖြစ်တည်မှူတိုင်းကိုမြတ်နိုးတယ်" *လင်းစန္ဒီမေ* "နောင်ဘဝမှာတော့...မြနဲ့ပြန်စုံစည်းခွင့်လေးပေးပါ" *မြတ်သီရိမေ* "ငါ့မာနထက် ပိုချစ်တဲ့သူက....." *လဲ့ဝတ်မှုန်* "ချစ်လွန်းလို့..စိတ်ချရတဲ့သူလက်ထဲထည့်ပေးခဲ့တာပါ" *မြယွန်းထိုက်* "တီခ...
